Nog 19 Netflixfilms voor Ajax

Een nietpistool, een doodschop, een onthoofding, twee rode kaarten, twee pingels, drie gelijkmakers en 36 hartverknetteringen. Als dit de introductietekst zou zijn van een Netflix-film, dan zou ik meteen op play drukken. Jullie niet?  

Of ik de wedstrijd tegen Bayern nog een keer zo zou willen beleven als afgelopen woensdag, dat betwijfel ik. We zijn als Ajacieden geneigd om te zeggen dat dit een historische wedstrijd was. Dat wordt dan weer vaak vertaald als Amsterdamse arrogantie. Maar non-de-knetter, die 22 voetballers in de wei, hebben met hun dramastuk in de Cruijff-Arena Shakespeare gedegradeerd tot een armoedige soapschrijver.

Ik hoef jullie niet te vragen hoe het met jullie beleving zat, beste mannen. Dat heb ik gezien. In mijn app. Op sociale media. We zijn allen weer wat jaartjes ouder geworden binnen één match. Na Lyon, twee seizoenen geleden, dacht ik alles wel gezien en beleefd had. Ik dacht dat ik alle emoties wel ervaren had. Maar dat bleek toch anders te liggen. En ook nog binnen een belachelijk tijdsbestek. Hoeveel kun je verwerken als mens?

Ik dacht dat ik alle emoties wel ervaren had

We are back. Je zei het Dion. Ik vind dat een heerlijke conclusie, na zo’n gekmakend potje. En ik voel je op dat vlak. Als Ajacied. Hoe trots kun je zijn na een gelijkspel? Super trots. Glimmend zat ik naast de kerstboom, die ineens een stuk valer bleek. We overwinteren in de Champions League….man man man.

Maar ik weet ook dat supporters van andere clubs daar knarsetandend naar kijken of luisteren. Hoe ik dat weet? Omdat mijn second screen, mijn mobiele telefoon, tijdens de wedstrijd continu oplichtte.

Een vrouwelijke Feyenoord-fan die sinds kort in Amsterdam woont, had haar Ajax-ontmaagding in de kroeg. Met haar nieuwe stadsgenoten keek ze naar die wedstrijd tegen Bayern. Alsof ik verantwoordelijk ben voor iedere Ajacied, sprak ze me aan op ‘ons’ gedrag. We juichen overdreven, we juichen om herhalingen, we springen bij onmogelijke reddingen van Onana. Zingen vanwege een rode kaart bij een tegenstander. Hoewel ik geen rare dingen hoorde, is dat kennelijk belachelijk en overdreven. Ik probeerde er daarna een beetje op te letten, ook al lag ik alleen op de bank in Eindhoven. Hoewel ik moet toegeven dat mijn vrouw zich inderdaad rot schrok toen Tadic de 1-1 maakte.

Wat een verhaal mannen. 12 wedstrijden in de Champions League kregen we voor de kiezen. Geen enkele verloren we. Toen de zomer op zijn laatste benen liep en Ajax aan dit bal begon, had ik er weinig vertrouwen in. Met lood in de schoenen begon ik aan die vervelende play-offs. Voor mij hoefde het allemaal niet zo nodig, een mening die gebaseerd was op de pijn en de teleurstellingen uit het verleden.

In die Champions League hadden we hoe dan ook geen zak te zoeken. Kanonnenvoer, dat ben je, tegen die enorme reuzen die vaak een reservebank hebben waar je alleen jaloers op kunt zijn. Omdat je de meeste van die spelers regelrecht in onze basis zou zetten. Waarom zou je mee willen doen aan zo’n competitie?

Ik wil de schaal dit jaar. De titel, nummertje 34. Dat vind ik veel belangrijker. We moeten weer eens feestje kunnen vieren. Dat is veel en veel te lang geleden. Daarom lag mijn hart in het begin van het seizoen ook bij de Europa League. Daar waar je nog potten kunt breken. Daar waar je nog eens kunt verrassen en punten kunt sprokkelen. In mijn hoofd was er daarom geen ruimte voor deelname aan de Champions League. Vanwege een honger, vanwege een andere prioriteit.

Ik wil de schaal dit jaar

Heracles zorgde meteen voor averij terwijl ik chagrijnig naar een haperend iPad-scherm keek in de zon in Spanje. Met de afdroogpartij in Eindhoven daarbij opgeteld en de verdere status quo in onze nationale competitie, leek die wens mijlenver van ons vandaan.

Hoe anders ging het in Champions League. We deden het zo goed, dat we zelfs dachten Bayern thuis wel te kunnen pakken. Dat vond ik in mijn beleving eigenlijk een brug te ver. Is dat reëel? In de laatste tien jaar zaten de Zuid-Duitsers minimaal bij de laatste zestien. Nog maar te zwijgen over de finales en halve finales die ze behaald hadden. Recordkampioen van Duitsland. IJkpunt voor Overmars. Zet je die zo gemakkelijk aan de kant? Was onze verwachting niet te groots? Is dit waarom Feyenoorders ons in kroegen overdreven vinden?

Dus appte mijn mopperende broer me gedurende de wedstrijd. Want ja, ook voor hem ben ik verantwoordelijk voor alles wat met Ajax te maken heeft. Pure zelfbescherming is dat mopperen. Nadat je je verlangen buiten proportioneel groot hebt gemaakt. We zouden voetballes krijgen, tikte hij. Het was allemaal te matig. Ja, Blind kreeg er weer van langs. Frenkie was te matig, de as functioneerde niet. Hij bromde aan een stuk door.

Dus probeerde ik het allemaal in een kader voor hem te plaatsen. Het gekke is, normaal zou ik mee brommen. Dat zit in onze familiegenen, diep in ons bloed. Maar op de een of andere manier geeft dit team me vertrouwen. En een nieuwe emotie: rust. Relatief dan, want we zijn Ajacieden. We overdrijven, volgens anderen. Maar deze ploeg van Ten Hag is geduldig, slim en gretig. Het zijn knokkers. Voor onze club, voor elkaar, voor zichzelf.

Hoewel ik wist dat we niet per se van dit Bayern zouden winnen, voelde ik dat het goed zou komen. Dus stelde ik via de app ook mijn trouwambtenaar gerust, terwijl ze haar eigen keuken in liep voor een nieuw schaaltje borrelnootjes. Ik heb een grote, mobiele taak als Ajacied tijdens wedstrijden.

De 2-1 viel. De gelijkmaker en de vernietigende, ontnuchterende 2-3. Ik moet toegeven dat ik op z’n Duits gevloekt hebt en eigenlijk wel berusting vond in een nederlaag. Het zijn immers Duitsers. Totdat….enfin…jullie weten wat er gebeurde.

We are back. Is dat werkelijk zo? Of beleven we het zo? Dit seizoen wordt op alle vlakken een thriller van jewelste. Feyenoord bracht ons terug in het spoor van PSV. We scoorden laat tegen Benfica, een prachtig cadeau dat de strijd binnen de Champions League zo positief bepaald heeft. Het zijn momenten waarop je hoopt, waarna je hunkert, zittend op de punt van de stoel, maar die je stiekem ook niet meer verwacht.

Dit seizoen wordt op alle vlakken een thriller van jewelste

Het is knotsgek, bloedstollend en nagelbijtend spannend. Niks is zeker, we kunnen nergens vanuit gaan. Want wat woensdag me geleerd heeft, is dat alles zo dichtbij elkaar kan liggen. Van verlies naar winst, in a blink of an eye. Van winst naar een nederlaag binnen vijf borrelnoten. Van zuurheid naar glimmende trots binnen een paar vloeken en evenveel zichtbare, kloppende hartslagen in de nek.

Hoeveel stress krijgen we nog te verwerken? In de competitie wachten in elk geval nog zo’n 19 Netflixfilms op een rij. En of we nu willen of niet, de introductieteksten moeten we telkens weer lezen. Dat is ons lot. Hoe gekmakend die gedachte ook nu voor me is. We hebben nog heel wat te doorstaan gezamenlijk. Met overdreven emoties, met passie. Met een nieuw en ongewis avontuur in de Champions League, waarbij de hymne ons bloed zal laten kolken. Ik moet er nog niet aan denken, want ik ben gesloopt.

Ik hoop dat we elkaar een beetje helpen in de appgroep jongens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.