Laat de zon in je hart

Beseffen jullie wel hoe ontzettend leuk het momenteel is om Ajacied te zijn? Ik wel! Vooral afgelopen woensdag, toen ik met vijf andere Ajacieden in een tuk-tuk op weg was naar het Estadio da Luz in Lissabon. Een Europese awayday is eigenlijk een internationaal schoolreisje voor volwassenen. Onderweg naar het vliegveld hadden we het over de perfecte Ajax-trip. Zonovergoten of Engels, daar kwam het snel op neer. Met weinig gevaar voor messentrekkerij, veel bier en het liefst een tof stadion. Helaas was het voor sommige Ajacieden toch nog even ellendig met opgefokte Benficanezen, maar voor de rest benaderde Benfica-uit toch wel de ideale awayday.

248c38af-3e8b-4ed7-9a33-0f056751fbae21 graden, mooie stad, relaxte sfeer, al zeven Champions League-punten op zak. Wetende dat verliezen geen ramp, maar winnen een optie is. En dat is natuurlijk wel eens anders geweest: ik zou behalve 2002/2003 geen 21e eeuwse seizoen kunnen noemen waarin we tegen dit soort teams kans maakten op dit podium. 2002/2003. Ik was er bij, in Milaan, toen Chivu uitgleed. Janken in het San Siro, terwijl er van de tweede ring op ons gepist werd door uitzinnige Italianen. Een van mijn vele awaydaydrama’s, nul punten uit acht bezochte wedstrijden, dat verhaal is inmiddels bekend. Toch was ik extreem relaxed, in de aanloop naar de wedstrijd woensdag. Hoe kun je niet relaxed zijn, als je op woensdag naar Lissabon mag. Om 12:00 op een dakterras over die mooie stad aan de Taag uitkijkend, met een biertje in de hand?

Ook daarin was veel anders bij de vorige Europese campagne. Roy, je introduceerde Mels zo mooi aan het publiek, als Simba die omhoog gehouden wordt op de berg in de ‘Circle of Life’ scene uit The Lion King. Ik durf er geen foto of gifje bij te plaatsen als referentie, uit angst voor copyrightellende, maar jullie weten vast wat ik bedoel. Zoon Mels heeft zo een vliegende start als Ajacied. Mijn dochter Ravi kwam ter wereld in januari 2017, net toen de hele #weareback-campagne begon. Dion, ik gun jou ook zo’n jaar, waarin je schor Ajax liedjes zingend luiers staat te verschonen, en met hartkloppingen de fles aan het geven bent. Woensdag liet ik een dochter met koorts achter, om Ajax achterna te reizen. 24 uur lang de dagelijkse realiteit ontvluchten. Het kon even, dus het moest even.

Zoals gezegd, in volle genietmodus dus. Bij het boarden van het vliegtuig op Eindhoven Airport, waar ons vliegtuig nota bene leegliep met gedesillusioneerde psv’ers, vers uit Londen. De grappen schoten door het hek dat ons scheidde. De bravoure deed ons zowaar vergeten dat we zelf Eindhoven niet zo heel lang geleden met de staart tussen de benen verlieten. Maar goed, vervolgens met vrienden afsprekend in de Portugese hoofdstad. Bier en snacks tot ons nemend in wijken die net zo fijn zijn als ze klinken: Barrio Alto, Alfama, Cais do Sodre. Ik ken Lissabon best goed, maar was er nog nooit voor het voetbal. Heel gek: alles aan Benfica ‘klopt’: Mooi shirt, mooie historie & spelers, klassiek stadion -maar toch doet de club mij helemaal niets. De taxichauffeurs waren in ieder geval allemaal voor Sporting. Ze wilden alles weten over Marcel Keizer.

IMG_7387Benfica was dus bijzaak. Zo’n briljante matchday gaat dan ook razendsnel voorbij. Eigenlijk is er nauwelijks tijd om de kriebels te krijgen voor de wedstrijd. ’s Middags hadden we het vooral over dat we nog wel zo’n mooi Europees potje lusten, straks na de winterstop. En dat we hoopten dat al die spelers van ons nog even bleven (het zal toch wel?) en hoe ver we in Europa zouden kunnen komen dit jaar (het zal toch niet?).

Iemand had z’n eigen iPhone aan de speakers van onze gastvrije stamkroeg-voor-een-dag gekoppeld. De Hollandse meezingers schalden door de Lissabonse straten. En voor je het weet zit je dus in een bomvolle elektrische tuktuk ‘Laat de zon in je haaaart’ te zingen. Op weg naar een rommelig, spannend en uiteindelijk behoorlijk bevredigend gelijkspel.

IMG_7402.JPG

Een jaar geleden had ik nog nooit van Nico de Argentijn gehoord. Was het behelpen met Dijks – Tadic kende ik alleen nog uit potjes FIFA op de Playstation. Nu is het al een maand lang feest, sinds die vorige Europese 1-1, in München. Toch zou ik mijzelf niet zijn als ik niet zou eindigen met: De rampspoed is onverminderd dichtbij. Althans, in de eredivisie. Zondag struikelen over de rubberen tarrels van het Excelsior-veld en de competitie is beslist. Vorig jaar eindigde de bekercompetitie in december bij Twente, met alle gevolgen van dien. Een woensdagavond in Kerkrade kan ook zomaar weer een belangrijk jankmoment zijn. Tot die tijd ben ik met mijn allereerste Europese uit-puntje de blijste Ajacied ter wereld….misschien met uitzondering van Dion dan : )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.