Welkom dapp’re strijder

Beste mannen, lieve Dion,

Dinsdag kwam het verlossende woord. Mels zag het levenslicht. Zonder dat ik Mels ooit ontmoet heb, hield hij me al weken bezig. Jouw zoon Dion. Het manneke waar we op zaten te wachten.

De lezers van onze blog heb je al een keer medegedeeld dat de verwachtte komst van jouw telg dingen al veranderd hadden in jouw hoofd, in jouw gevoel. Je besliste om een hele blog te wijden aan het drama met de kinderen in Oss. Voetbal kwam nauwelijks aan bod. Knap. Zeker wanneer je je realiseert dat de topper tegen PSV op het programma stond. Het ging over jouw aankomend vaderschap, over die overleden kinderen en de stint, een fietsproduct dat inmiddels ook overleden is.

Wat de lezers nooit zagen waren onze appgesprekken. Je probeerde ons bij elkaar te krijgen in de kroeg om samen te genieten van ons aller Ajax in de Champions League. Je had wilde plannen om naar München af te reizen. Je zou het nesteldrang kunnen noemen. Maar ik beschouw het als male bonding, bromance. Dat had je voor ogen, Dion. Altijd gekoppeld aan onze club. Wat er ook gebeurt in je leven, hoe ingrijpend dingen ook zijn, Ajax schuif je nooit aan de kant. Ik denk niet eens dat we daar alleen in staan. PSV-fans zullen dat ook hebben toch? Of Feyenoord-lovers.

Je zou het nesteldrang kunnen noemen

We moesten je af en toe wakker rammelen, om je te helpen herinneren dat Mels er aan zat te komen. Nou ja, eigenlijk wist je dat ook wel allemaal. Je werd ook steeds bewuster van de mogelijkheden en onmogelijkheden. Was het wel zo verstandig om naar München af te reizen? We deden het niet. We bleven in verwachting. Van Mels. En van de hoop op een mooi internationaal Ajaxseizoen.

Inmiddels weten we waar we staan. Er  is een voorzichtige verwachting, noem het een verlangen, dat Ajax écht overwintert in de CL, terwijl de returns en de beslissende wedstrijden nu op het programma staan. Mels is er. Je introduceerde hem in pixels. In een appje. Je toonde ook trots zijn eerste Ajaxshirt. Met de toepasselijke woorden: nu al een strijder.

Zo werkt dat. Zijn lot, qua voetbalclub in elk geval is al bepaald. Ik heb geen idee of dat in het DNA verpakt is, of dat we onze kinderen vormen. Dat we net zo lang blijven kneden, totdat ze onze gewenste vorm krijgen. Nature versus nurture.

Nu al een strijder

Ik heb zelf geen kinderen. Maar mede dankzij jullie word ik omgeven door heel veel mooie kids. Het fraaie is: ze hebben allen iets met Ajax. Neem jouw neefje en nichtje en dochter Thijs. Volgens mij hebben jullie de hele Ajaxgarderobe in huis. Dankzij jou. Ze zijn vaak bij onze wedstrijden. Knabbelen de hapjes van tafel, zonder ook maar één blik te werpen op de televisie. Maar als je ze vraagt welke club het beste was, is er maar één verlangd antwoord dat er machinaal perfect uitkomt. Juist ja, Ajax.

Mijn neefje Bas….hij is voor Ajax (en Fortuna omdat hij in Sittard woont). Mijn petekind Max: diehard Ajax-fan. Wekenlang was hij onder de indruk van wat er met Nouri gebeurde. Mijn andere petekind in Engeland, Sophie, had laatst een sportdag in het heuvelachtige en nietige Diggle. Wat haar klasgenootjes zagen, was een Ajax-outfit. Geen Manchester, wat logisch zou zijn gezien de ligging van het dorp. Geen City. Zelfs geen Watfordshirt, de club waar haar vader mee opgroeide. Nee, het was ons shirt. En ik beloof jullie dat ik dat shirt niet eens gekocht heb. Mijn DNA is ook niet aanwezig in Sophie. Wel een hele hoop liefde van me. Dus ik kan jullie niet exact uitleggen hoe het nu werkt. Dat ik natte ogen had bij het zien van de foto, spreekt voor zich.

Wat haar klasgenootjes zagen, was een Ajax-outfit

We hebben er een nieuwe telg bij. Een strijder. Op de momenten van een geboorte kijk ik altijd overdreven vaak om me heen. In welke wereld zetten we dat kind? Of in dit geval: jij Dion. Met ons langs de zijlijn, als de Aron Winters van de opvoeding.

Het antwoord zal ik niet geven. Jij zit op een roze wolk Dion. Blijf daar zitten. Toen Max geboren werd veertien jaar geleden werd Theo van Gogh vermoord. Ik zat naast het kraambed te filosoferen. De moeder van Max schiet nog steeds in de lach als mijn betoog van toen uit de doeken gedaan wordt. Die was niet roze. Net als de resultaten van Ajax dat seizoen.

Een geboorte, het is een nieuwe begin. Voor de ouders, de familie, de vrienden. En de Ajaxvrienden. 2018 is het jaar van Mels,  met voor ons de bijbehorende resultaten van het Ajaxseizoen. Over een paar jaar, zal Thijs de perfecte analyse maken van wat er toen allemaal gebeurde. Hij schudt cijfers uit zijn mouw die wij al lang weer vergeten waren.

We zullen terugdenken aan het laatste seizoen met De Ligt en De Jong in de gelederen. Maar met welke gevoel? We zullen aanhalen hoe Mitchel Bakker tijdens bekerwedstrijden gefileerd werd door analytici, vanwege zijn malle FIFA-spelcomputer-trucjes die op het veld allesbehalve effectief waren. We zullen ons afvragen waar Bakker tegenwoordig speelt. We zullen een blik werpen op de prijzenkast en de vraag is of er uit dat jaar iets staat?

We hebben er een strijder bij Dion. Dank daarvoor. Het kind zal onze kleuren met trots dragen. En daar zullen wij weer heel trots op zijn. Stiekem benijd ik het kind ook niet. Omdat ik weet hoeveel ellende het qua Ajaxliefde nog te verwerken krijgt. De spanning, de teleurstelling. Jazeker, er zal ook euforie zijn. Maar soms vraag ik me af of het toch niet fijner is om niets te voelen op dat vlak. Het antwoord is natuurlijk nee. Simpelweg omdat we geen keuze hebben. Want of het nu nature of nurture is, ik heb geen idee. Maakt dat wat uit? Ik moet het roze houden, dus ik ik beperk mijzelf hier en nu.

Welkom dapp’re strijder. Je bent fier en koen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.