Het Ajaxhart bloedt en heelt

Het voetbal is doorspekt met clichés. Dat is logisch. Als je niet meer weet waar je het over moet hebben, omdat er zo veel geluld wordt, dan hou je je maar vast aan lege, quasi-filosofische uitdrukkingen die het sportwoordenarsenaal je biedt. Afgelopen week hoorde ik ‘m weer, mijn favoriet. Komt-ie: je bent zo goed als je laatste wedstrijd. 

Hoe goed zijn we dan? De knal tussen de ogen die we kregen in het PSV-stadion, suist nog steeds na in de trommelvliezen.

Als we naar de laatste 45 minuten kijken van het treffen met PSV, durf ik best te antwoorden: heel slecht zijn we niet. Nul tegengoals. En we kregen er al zo weinig tegen, slechts eentje in vijf wedstrijden. Klein detail: in die laatste 45 minuten kwamen we helaas niet tot scoren. In de eerste ook niet trouwens.

Kijken we naar het balbezit, dan lijken we oppermachtig. Ruim 65 procent. In het PSV-stadion! Dan lijk je een wedstrijd aardig te domineren. Toch? Welk cijfer ik er ook bij pak, Ajax lijkt het beter te doen. 495 nauwkeurige passes tegen 195 van PSV. Tegengehouden schoten 7, tegen 2 van de Eindhovenaren.

Nu kun je al die cijfers betwijfelen. Er zat ongetwijfeld een Amsterdammer te turven, die ook nog eens naar de naam Peter R. de Vries luistert, hoor ik de gemiddelde PSV ’er denken. Peter R. onderzocht, ontmaskerde en…. fraudeerde. In Amsterdams belang.

Waarom zit dan toch al de hele week die verdomde PSV-blues in me?

Maar ik zie niet in waarom we de cijfers in twijfel moeten trekken. De meest belangrijke kloppen wel degelijk. Die van de eindstand bijvoorbeeld, akelig nauwkeurig. 3-0. Dus waarom zouden we die andere data betwijfelen?

Waarom zit dan toch al de hele week die verdomde PSV-blues in me? Waarom toch al dat negatieve, verbale geweld rond het presteren van Ajax?

Feit is dat we na de eerste 45 minuten eigenlijk al knock-out in de touwen lagen. Beduusd van een onophoudelijke stotenreeks van de boeren. En dus zegt de data rond de laatste 45 minuten eigenlijk niets. Omdat we fysiek wel op het veld stonden, maar de gedachten totaal ergens anders leken te zijn.

De ellende begint in de 21ste minuut. Het moment waarop Frenkie de Jong als een meisje in een onesie tijdens een pyjama party op roze fluffy badstoffen slippers door zijn strafschopgebied sloft. Bergwijn mag zonder enige vorm van ingrijpen ongekend veel meters maken. Doorwalsen, waarna de bal door een woud van mensen en wat benen langs Onana hobbelt.

De vijftien minuten die volgen zijn ontnuchterend, pijnlijk, weerzinwekkend maar vooral hemeltergend en dodelijk. Drie minuten na de openingsscore loop ik namelijk al vloekend door de huiskamer als de 2-0 valt. Waarom? Waarom gebeurt dit ieder jaar weer? Kutzooi. In één vloeiende beweging sta ik op, pak ik mijn sigaretten loop naar buiten om gestopt te worden door de deur die op slot zit, waardoor ik onhandig tegen het glas en hout aanloop.

In vijftien minuten is het spel gespeeld. PSV is gretiger. Eendrachtiger. Feller. Beweeglijker. Verrassender. Maar zoals altijd, vooral effectiever en collectiever. En eigenlijk weet je dat van tevoren al. Eigenlijk zeg je dat al tegen jezelf op vrijdag, wanneer de zenuwen zich voor het eerst manifesteren.

Op zaterdag vraagt mijn vrouw uit liefde voorzichtig of ik ook rekening houd met de mathematische kans dat het een teleurstelling kan worden. Ik denk dat zij aan mijn gezicht gezien heeft, de afgelopen dagen, dat die teleurstelling al aan mij knaagde. Ze vroeg op zondagmorgen al helemaal niet meer waarom ik zo stil was. Ze weet het. Ze ziet het.

Zat het niet allemaal in ons hoofd mannen? Hielden we er al niet stiekem rekening mee?

Ze vroeg op zondagmorgen al helemaal niet meer waarom ik zo stil was.

Je bent zo goed als jouw laatste wedstrijd. Als we de journalistiek mogen geloven, en de droeftoeters bij Telegraaf helemaal, dan zijn we helemaal niet goed. Ontzettend slecht zelfs. Net als ons aankoopbeleid dat drie dagen eerder nog bewierookt werd.

Aan het begin van het seizoen was Ajax in de ogen van sportjournalistiek Nederland eigenlijk al kampioen. Er hoefden alleen nog maar 34 wedstrijden gespeeld te worden om de formaliteit te beslechten. Maar na wedstrijd nummer zes zijn we zo goed als onze laatste wedstrijd. Beide stellingen zijn natuurlijk ronduit lariekoek.

Na zondag staat niemand nog aan onze kant. Wordt er weer gezeurd over Ten Hag. Over zijn opstellingen, zijn uitspraak, zijn gebrekkige zelfreflectie.

Flashback. Ineens was ik weer terug in april van vorig jaar. Toen we ook met 3-0 op de broek kregen. En iedereen ons doceerde dat het machinale en collectieve PSV veel verder was dan de dolende individualisten die zich Ajax durfden te noemen. Extra pijnlijk, de schaal werd na die pot meteen uitgereikt aan de Eindhovenaren, zoals we weten. Dus die uitspraak over de dominantie van PSV had verder ook geen argumentatie nodig.

Terug naar afgelopen week. PSV was misschien nog giftiger dan in april. Een kenmerk dat past bij de ex-voetballer Van Bommel, dat hij kennelijk keurig overgedragen heeft als trainer van de club. Ik zag weer dat machinale, maar vooral de wil.

En wij? Wij vormden nog steeds geen collectief. Er staan betere namen in het veld, maar zondag ontdekte ik opnieuw geen dodelijke samenhang zoals bij PSV. Iedereen speelde ondermaats. Of beter, bijna iedereen.

Ja, PSV liet ons alle hoeken van het veld zien.

Valt het Ten Hag te verwijten? Ongetwijfeld. Ik zag echt wel wat dubieuze beslissing in de basis 11, maar ook in zijn wissels. Maar waarom kunnen we nu niet gewoon een keer de rust bewaren? Ja, we hebben gefaald. Ja, we zijn afgetroefd. Afgeschminkt, voor wie van een portie extra drama houdt. Ja, PSV liet ons alle hoeken van het veld zien. Ja, PSV is de baas van de Eredivisie zoals de plaatselijke krant in Eindhoven concludeerde. Allemaal feiten die kloppen. Vijftien minuten gooiden alles op z’n kop.

Maar nou en?

We hebben inderdaad een wedstrijd verloren van PSV. Pijnlijk. Ik kan net zo goed rekenen als de rest van Nederland: er is een gat geslagen van vijf punten. Ook dat bevalt me niet, maar de competitie is zes wedstrijden oud.

We hebben ook mooi voetbal laten zien, in dit prille seizoen. We hebben Ziyech en Tadic heerlijk zien combineren. We hebben genoten van Frenkie die naast sloffen, ook prachtig kan walsen. Zijn we dat nu allemaal vergeten omdat we zo goed zijn als onze laatste wedstrijd?

Het wordt een lastige inhaalrace, dat geef ik toe. Laten we in elk geval niet opgeven. Laten we met gif iedere tegenstander tegemoet treden. Ook PSV straks in de Arena. We hebben vijf punten achterstand, maar het gat is wel eens groter geweest, het voetbal veel minder en toch werden we kampioen. Dus wat is er aan de hand eigenlijk?

Laat je hart even bloeden. Laat het rustig helen. Daarna gaan we gewoon weer verder. Ik weet het, het zijn woorden die niet bij me horen. Ik ben niet van de kalmte en rust. Maar toch.

Je bent zo goed als je laatste wedstrijd. Nou dan….in de daadwerkelijke laatste wedstrijd werd het 7-0. Met een scorende Dolberg. Met een scherpe Labyad. Met goals voor Ekkelenkamp en Gravenberch. En…een scorende Schuurs. In zijn debuut, een Ajaxdroom. Allemaal lichtpuntjes.

Ik hoorde een PSV-fan op de radio zeggen vlak na de wedstrijd dat de competitie gespeeld is. Ik hoorde Frenkie zeggen dat nederigheid op zijn plek is. Een realiteit. En de omgekeerde werkelijkheid van hoe het normaal zou gaan. Lekker houden zo, deze onwerkelijke vibe. Dat is goed.

Van harte PSV, met een schitterende overwinning. Proficiat journalisten van Nederland, fijn dat jullie ons weer kapot schrijven en laten vallen.

Maar schrijf ons vooral nog even niet af.

4 gedachtes over “Het Ajaxhart bloedt en heelt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.