Distant Sky

In mijn hoofd stond hier een stuk dat de huidige successen bij Ajax zou vieren, een knieval naar Frenkie zou zijn, Overmars zou loven, Ten Hag vooralsnog gelijk zou geven, het belang van duurdere spelers in de selectie zou aanstippen, de fantastische aanhang tijdens Europese wedstrijden zou highlighten en Ajax in het algemeen zou prijzen – het beleid, de speelwijze, de filosofie, alles lijkt momenteel te kloppen en goed te gaan. De titel We Are Back stond er al boven. Tot gisterenochtend.

Ik wil het deze week over iets anders hebben dan voetbal jongens. Er is al genoeg over gezegd en geschreven, maar ik kan mijn gedachten er simpelweg niet voor afschermen. Het Ongeluk in Oss. Een ongeluk? Nee, een ramp. Vier kinderen die omkomen doordat ze voor een aanstormende trein belanden. Drie uit een gezin, vier, zes en acht jaar. De horror. De leegte. Het leven heeft dan geen zin meer.

Ik heb niets met Oss, ik ben er voor zover ik weet nog nooit geweest. Ook ken ik de betrokkenen niet. Misschien komt het door mijn aankomend vaderschap, misschien is het een oerinstinct dat bij ieder mens aanwezig is, maar het intense verdriet en de oneindige leegte die er moet zijn voor ouders, familie, vrienden en bekenden van de slachtoffers van dit jammerlijke ongeval, lijkt geen bodem te kennen. Dat grijpt me zo ontzettend, de overwinning tegen AEK lijkt dan ineens maanden geleden, de aankomende pot zondag tegen PSV bijzaak.

Het maakt ook veel moois los, hoe vreemd dit ook klinkt. Er gaat een golf van liefde door het land. Ouders die out of the blue even naar hun kinderen gaan om ze een knuffel te geven en elkaar een extra momentje koesteren en liefhebben, de realisatie dat het zomaar over kan zijn, is dan ineens totale werkelijkheid. Mensen die de betrokken brandweerlieden een knuffel komen geven op de plek waar de slachtoffers herdacht worden. Mijn schoonmoeder die uit het niets aanbiedt om wekelijks een dag op onze aanstaande kleine te komen passen terwijl ze hier een uur heen en weer voor moet rijden, een dergelijk voorval brengt mensen dichter bij elkaar.

Het doet me veel jongens. Ik heb mijn vrouw een extra knuffel gegeven, ben nog even langs huis geweest om haar nóg eens een extra knuffel te geven en in mijn gedachte heb ik mezelf beloofd om ons zoontje grenzeloze geborgenheid, liefde en bescherming te geven. Uiteraard had ik dat idee eerder al, maar dat is nog eens tot de macht tachtig versterkt. Wát een ontzettend verdriet moet er zijn om die kinderen, het houdt niet op.

Waarom ik dit precies schrijf weet ik niet, ik wil het kwijt. Laat dit hopelijk een moment zijn dat ieder zich even realiseert dat het leven heel vaak mee zit maar soms ook ongenadig hard tegen kan zitten en dan is dat laatste een understatement van jewelste. Laat dit onze ministers eens nadenken over dat verdomde kinderpardon en alle inwoners van Nederland zich realiseren hoe goed we het hier hebben met z’n allen, klein, groot, dik, dun, vrouw, man,… Liefkoos je naasten en koester wat je hebt. Meer dan dat heb ik deze week eigenlijk niet te zeggen jongens. Dikke knuffel!

Een gedachte over “Distant Sky

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.