Vijftien jaar Sneijder

Februari 2004. Nog een uurtje tot de wedstrijd en we staan langs de A2, net voorbij Utrecht. Een kettingbotsing. We hadden op tijd in de gaten dat het voor ons misging, maar hard remmen was geen optie vanwege de auto net achter ons die steeds dichterbij kwam. Ingesloten waren we. Uiteindelijk een licht tikje en dus kunnen we niet verder. Terwijl we de schade peilen, rijdt Dennis Rommedahl (op dat moment geblesseerde PSV’er) in een snelle sportauto voorbij. Die gaat de wedstrijd wel halen. Nu wij nog.

De schade blijkt mee te vallen. We rijden met een aantal andere betrokkenen naar een bedrijventerrein net langs de snelweg voor het noodzakelijke papierwerk, maar kunnen uiteindelijk door. Van de wedstrijd missen we wonder boven wonder maar een paar minuten. Die wedstrijd is Ajax-PSV. In tegenstelling tot de fans in de andere auto’s die bij de kettingbotsing betrokken waren, zien we die middag hoe Ajax voor het eerst in de Arena van de Eindhovenaren wint. Nicolae Mitea scoort de winnende goal, nadat Wesley Sneijder op prachtige wijze voor de gelijkmaker heeft gezorgd.

Wesley Sneijder, ik schrijf dit stuk met zijn afscheidswedstrijd in Oranje op de achtergrond. Van de vele aandacht in de media heb ik de afgelopen dagen weinig meegekregen. Wel heb ik regelmatig aan Wesley gedacht.

Mannen, ik moet eerlijk zijn. Wesley Sneijder is nooit mijn favoriete speler geweest. Van het duo Wes en Raf was Van der Vaart altijd duidelijk mijn favoriet. In de tijd van de Koeman Kids had ik meer met Chivu. Meer met Maxwell. Meer met Ibrahimovic. Ook meer met Pienaar. Geweldige speler, die Sneijder, maar echt een band voelde ik er nooit mee. En dat is eigenlijk best gek.

Oké, hij koos na zijn Ajax-tijd voor clubs waar ik weinig mee heb. Real Madrid, Inter, Galatasaray: het zijn indrukwekkende namen, alleen niet míjn clubs. Na zijn vertrek naar de Koninklijke (drie weken nadat tijdens het trainingskamp in De Lutte de champagne nog had gevloeid op een langer verblijf bij Ajax, op dezelfde dag dat Ajax Dennis Rommedahl als aanwinst presenteerde) verloor ik hem een beetje uit het oog. Bij Real speelde hij lang niet altijd. Uit de Italiaanse en Turkse competitie zag ik nooit een volledige wedstrijd. En als het de laatste jaren al ging over een terugkeer naar Nederland, kwam vaker dan Ajax de naam van FC Utrecht ter sprake.

Het doelpunt dat Sneijder dat voorjaar in Eindhoven maakte, nog geen minuut nadat Davids keeper Gomes via de lat bijna bewusteloos had geschoten, dreunt nog steeds na.

En toch, wat heeft hij me een mooie momenten bezorgd, die kleine Wes. Nederland-Schotland in 2003, de wedstrijd die ervoor zorgde dat we destijds niet twee eindtoernooien na elkaar misten. Wat heerste hij op het middenveld, samen met Edgar Davids. Hoe mooi was het dat die twee bijna drie jaar later ook in Amsterdam samenspeelden. In het elftal van Henk ten Cate, dat een titel verdiende maar een doelpunt tekort kwam. Het doelpunt dat Sneijder dat voorjaar in Eindhoven maakte, nog geen minuut nadat Davids keeper Gomes via de lat bijna bewusteloos had geschoten, dreunt nog steeds na. Ik heb maar één vraag, Wesley: waarom liet je Roger dat jaar onze laatste kans verprutsen?

Het Europees Kampioenschap in 2008 is nog altijd het laatste eindtoernooi, waarin Oranje echt als mijn elftal voelde. De manier waarop de ploeg van Marco van Basten allebei de WK-finalisten van twee jaar daarvoor in de pan hakte, wat enorm lekker. De overwinning tegen Italië voelde een beetje als een vergelding voor de gluiperige manier waarop Ajax vijf jaar eerder door AC Milan uit de Champions League was geknikkerd. Sneijder scoorde. Dat deed hij een paar dagen later ook tegen Frankrijk, toen ik dronken van geluk en Feldschlösschen door de Kornhauskeller in Bern rende.

Wat te denken van het WK twee jaar later? Van het spel van het keurkorps van Bert van Marwijk ben ik geen moment vrolijk geworden, maar zijn kopgoal tegen de Brazilianen (de beroemdste goal uit zijn carrière?) zorgde wel voor een euforische avond. Dankzij Wes. Stiekem moet ik constateren dat Sneijder me heel wat memorabele momenten heeft bezorgd. Meer dan vijftien jaar lang speelde hij een rol in mijn leven als Ajacied en voetballiefhebber. En in dat van jullie, neem ik aan. Wat is jullie sterkste Sneijder-herinnering? Zijn jullie wel grote fans?

De wedstrijd tegen Peru vanavond was het slotstuk. In een Ajax-loze week is het afscheid van Sneijder een welkome afleiding. Ook al is de wedstrijd verre van goed, het is nu al een wedstrijd met grote symbolische waarde. Omdat het afscheid van Wesley samenvalt met het debuut van Frenkie de Jong. Het einde van een tijdperk en het begin van het volgende. Het stokje wordt overgedragen aan een nieuwe generatie. Met De Jong heb ik gevoelsmatig meer dan met Sneijder. Maar als ik vanavond iets besef, is het dat ik er meteen voor zou tekenen als Frenkie voor net zo veel mooie herinneringen kan zorgen als Wes. De komende vijftien jaar moeten het uitwijzen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.