Ajax: swag, explosie en nummer 34

Laten we niet te vroeg juichen. We zijn er nog niet. Maar we mogen wel even nagenieten na Kiev. Of breder: genieten van een ontzettend fijne Ajaxweek. Met een exploderende Donny, een Ziyech met swag en een liefdevolle en warme familie Nouri.

Ik laat de week even beginnen op vrijdag, Peter. De dag waarop je ons een lesje leerde. Ik voelde me aangesproken, je bombardeerde me tot voer voor psychologen. Ik weet niet of je het zo letterlijk bedoelde, zo persoonlijk op mij gericht, maar ik trok de schoen aan. En hij paste.

De aard van jouw boodschap in mijn hoofd: chill. We moeten geduld hebben. Vertrouw. Vertrouw op Ten Hag. Vertrouw dit team. Het komt goed.

Ik haat zijn zuigende, interrumperende stijl

Daar kwam al vrij snel die prachtige, boeiende en emotionele reportage van Joep Schreuder overheen met de familie van Appie. Terwijl ik deze zin tik, realiseer ik me dat ik een woordencombinatie gebruik die ik bij Schreuder zelden hanteer. Prachtig en boeiend bijvoorbeeld. Ik haat zijn zuigende, interrumperende stijl. De overdreven pedante Mart-Smeets-handjes die hij gebruikt in zijn interviews om woorden te benadrukken. Maar ik was zo geboeid door het warme en liefdevolle verhaal van de familie, dat ik Joep kon uitschakelen. Hoewel de massieve journalist ook krediet verdient, voor de inhoudelijke, niet sentimentele aanpak.

18 minuten was ik stil. Wat heeft die familie moeten doorstaan zeg. Vanaf het moment dat Appie instortte. Samen gingen ze het verdriet te lijf. Samen proberen ze de nuchterheid te bewaren, ook in een lastig meningsverschil met het bestuur van Ajax. In alles toonden ze respect, ondanks de verschillen van inzicht. Dat in een levensfase die kolkend turbulent was.

Eindelijk kregen we te horen hoe het met Appie gaat. Hij komt uit bed. Hij zit in een rolstoel. Er is neurologische schade, natuurlijk. Niets werkt zoals het zou moeten werken. Hij lacht. Maar niet op de gebruikelijke manier. Die lach wordt gemist. Er is communicatie. Zonder woorden. Sinds januari gaat het beter. Beweegt hij zijn mond als reactie op vragen. Of antwoordt hij met wenkbrauwen. Het is iets heel kleins waar ik het koud van kreeg van vreugde. Omdat het positief is. Maar vooral ook door emotie, omdat het tegelijkertijd zo confronterend en verdrietig is. Het voetbaldier zullen we echt niet meer op ons veld zien.

Het is iets heel kleins waar ik het koud van kreeg van vreugde

Samen gaan ze het verdriet te lijf. Wat een geweldige en sterke familie. Ik zei al: liefdevol vooral. Ze verzorgen Appie. Wassen hem. En ze blijven geloven. Ze hebben vertrouwen. Vraag de familie Nouri niet naar de toekomst. Dan haken ze af. Ze leven van dag tot dag. Ze houden de hoop vast. Ook al zeggen mensen soms dat ze dat niet begrijpen. Dat interesseert ze niet. Want heb je die hoop niet, dan heb je er alleen jezelf mee.

Vertrouwen, hoop en communicatie zonder woorden. Wat begon met jou Peter, kreeg vervolg in het interview, op totaal andere wijze, maar het raakt elkaar wel. Omdat Appie ook in ons zit. En…de synthese van die drie woorden – vertrouwen, hoop en communicatie zonder woorden – was daarna zichtbaar op het veld tegen Kiev.

Ik moet bekennen dat ik met de pest in mijn lijf op de bank zat thuis. Ik had in dat stadion moeten staan. Met jullie. Als enige moest ik afhaken, terwijl ik van jullie impressie na impressie kreeg. Vanuit de kroeg, van buiten het stadion. En uiteraard beelden vanuit ons Johan Cruijffhuis. Dik chagrijn uit jaloezie. Terwijl ik het jullie natuurlijk van harte toewens.

Een pleister op de wonden: thuis op de bank zag ik dingen die ik in het stadion niet zou hebben gezien. Met 75 seconden op de klok scoort Donny van de Beek de 1-0. Nu zal die goal niet de geschiedenisboeken ingaan vanwege de schoonheid. Ik heb vooral genoten van de acties die daarna volgden. Donny schreeuwt het uit. Het hoofd wordt rood, het hoofd trekt zich terug tussen zijn schouders. Een brul volgt. En nog eentje. Juist Donny, de man die vooralsnog niet fulltime tot de standaard 11 behoort, explodeert. Je ziet een ontlading waarin opgekropte frustratie zit. Zijn lichaamstaal verraadt opluchting, trots, geloof. Hij heeft duidelijk moeite met de rol als bankzitter, het vreet aan hem. Dat zag je allemaal terug in die lichaamstaal. Bewegingen zonder woorden.

Hij had vervelende gebaren kunnen maken, hij had naar zichzelf kunnen wijzen. Hij had zonder woorden een duidelijke boodschap kunnen verkondigen. Maar Donny explodeerde alleen van vreugde. Wat ik ook zag…het team. De knuffels. De ontlading bij zijn ploeggenoten, gedeelde opluchting. De omarmingen, de schouderklopjes, de handen op zijn hoofd; het waren allemaal uitingen van trots op zijn professionele houding. Ik vond het een uiting van een collectief bewustzijn. Willen we iets bereiken dit seizoen, dan doen we dat met z’n allen. Op de momenten dat het nodig is. Met 11 goede spelers, word je geen kampioen en haal je de Champions League ook niet. Met 22 trouwe, vechtende voetballers lukt dat wel. Die goal, die collectieve ontlading is daar het bewijs van.

Daarna volgde de tegentreffer. Sneller dan verwacht. Heel even wankelde ik door de tik tussen de ogen die die goal toch was. Maar net als het team zette ik er hoopvol de schouders weer onder. Ziyech scoort, wederom met hotseknots-begonia-goal. Ook daar geen schoonheid in de actie, wel in het vieren. De manier waarop onze Hakim de laatste weken glimlacht, is nieuw. Hij lijkt verlost. Hij lijkt op zijn plek. Hij lijkt met veel meer vreugde te spelen. Hij komt door Tadic beter uit de verf, draagt minder last. En bij het vieren van de goal zag je dat non-verbaal terug.

Tuurlijk, het blijft een jongen met swag. Gebaartjes. Het telefoonhandje was er weer, de pink en duim uitgestoken. Eerder werd dat door journalisten tegen Sturm Graz gek genoeg al vertaald als: ‘bel me, ik wil hier weg, ik ben klaar voor de transfer’. Nu zag ik daar een beweging bij die het tegenovergestelde leek te zeggen. Een afkeurende, zwaaiende vinger die lijkt te zeggen dat hij tóch niet opneemt. Welke ploeg ook belt.

Hij is meer dan ooit thuis bij Ajax. Het uitfluiten is vervangen door het scanderen van zijn naam. Er is hoop, vertrouwen, er is mooie lichaamstaal.

In tegenstelling tot jullie avond in Amsterdam bleef het stil op mijn lege bank in de huiskamer. 90 minuten. De week viel op zijn plek. Tevreden ging de televisie uit. En het enige dat ik dacht was dat het bezoek aan de psycholoog nog even uitgesteld wordt. Ik hoop, ik leef, ik bekijk het van dag tot dag. Ook al zeggen mensen soms dat ze dat niet begrijpen. Op weg naar het verlangde nummertje 34. De titel die ik de familie Nouri zo graag geef. En ja, zelfs de Champions League lonkt. Het kan verkeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.