Het bange voetbalschaap

Opeens vond ik mijzelf shirtloos terug in de Johan Cruijff ArenA. In de allereerste thuiswedstrijd van het seizoen nog wel. Gezien mijn leeftijd (38) en fysieke staat (dadbod) ben ik niet heel rap geneigd mij in blote bast in het openbaar te begeven. Maar in het stadion, of althans op de bovenste rij van de tribune achter het doel, is het op dat moment zo’n 40 graden. Ik heb net een paar biertjes over mij heen gekregen na het tweede Ajax-doelpunt. Die kleffe lap uittrekken, het voelt lekker.

De laatste keer dat ik met ontbloot bovenlijf te bezichtigen was in het stadion viel er écht wat te vieren. Ajax had zojuist de 4-1 gemaakt tegen Lyon, ik wist van gekkigheid niet meer wat ik met mijn vreugde aan moest. Nu, tegen Sturm Graz, was het niet zo zeer een mix van euforie en ongeloof, maar meer van opluchting en dankbaarheid. Alsof een rouwsluier mocht worden afgeworpen, of op z’n minst er onderdoor gekeken mocht worden.

Ajax Graz
Op een zwoele zomeravond op de ArenA-boulevard

De seizoensstart van afgelopen jaar was natuurlijk totaal rampzalig. Als een bang, onzeker voetbalschaap heb ik nu constant bevestiging nodig dat die geschiedenis zich niet gaat herhalen. Bij elke counter van de Oostenrijkers, of later van de Luikenaren, betrap ik mijzelf op een fatalistische angstscheut. Nu gaat het gebeuren, we gaan het weer verneuken. Onnodig verneuken, pech, drama, vernedering, verdriet. Van de Nouri-ramp tot die afgang in Eindhoven, het vorige seizoen heeft mij al mijn Ajax-zelfvertrouwen gekost.

Zoals op Twitter vaak tegen mij gezegd wordt: waar is je relativeringsvermogen? Vooral niet-voetbalfans kunnen absoluut niet bevatten dat ‘het’ mij allemaal zo veel doet. Ondertussen stopt mijn wereld heus niet met draaien. Dat is juist het hele punt van voetbalsupporter zijn: je oneindig druk kunnen maken om triviale zaken. Maar er komen nogal wat sombere termen voorbij in mijn hoofd, en dus op m’n twitteraccount.

Maar tegen Graz is er geen stress. Ook de onnodig weggegeven voorsprong tegen Luik zie ik schouderophalend aan. Ik doe blijkbaar gewoon alsof vorig seizoen een gesloten boek is. Ten Hag? Heeft alles onder controle. Transfermarkt? Alle kwaliteitskikkers blijven vooralsnog lekker in de kruiwagen. Een sterke selectie die in balans is, inderdaad Thijs, zou het dan echt gaan gebeuren?

Toch, zodra ik die Van Bommel zie voel ik mij meteen weer dat mekkerende schaap. Met z’n Lozano en z’n Pereiro en z’n schoonvader. Dat die engnek met z’n club een keer de schaal gaat pakken staat vast, maar hopelijk niet meteen in z’n eerste seizoen, toch? Neres zal toch niet alsnog gaan?! De Ligt, blijf alsjeblieft nog even jongen! Nico weg voor maar 10 miljoen? Meteen schiet ik in de kramp. WAAROM ZOU JE HEM VOOR DAT BEDRAG VERKOPEN, WAAROM?

Kortom, ik heb nog wat potjes à la Graz nodig. Nog wat van die lekkere Tadic-goals. Nog wat mazzel, zoals die goal van Ziyech via de keeper, of die joekels van kansen van Luik die er niet in gingen in de eerste helft. En ik denk de spelers ook. Het gevoel en het vertrouwen zijn nog niet helemaal terug, maar er kan wel weer ontspannen en gelachen worden, godzijdank. Het vertrouwen is wankel, maar de goede zin komt terug. Kom maar door met dat seizoen.

noa flexxxx
No stresss
Categorieën: Arco

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.