De succesloze successupporter

Successupporter. Een mooi, venijnig woord. Alleen op komen dagen als het goed gaat met je club, dan ben je natuurlijk geen echte. De successupporter, ook wel gloryhunter genaamd, staat in de rangorde zelfs nog onder de teletekstsupporter. Maar eigenlijk is elke Ajacied van mijn generatie een successupporter, want succes leek eens zo vanzelfsprekend.

Op m’n zevende werd ik mij bewust van het bestaan van het fenomeen voetbal. En dus van Ajax, dat prompt de Europa Cup 2 won. Het jaar erop liep ik mijn eerste polonaise, toen het EK werd gewonnen, met ‘onze’ Michels, Van Basten, Rijkaard, Winter, Bosman, Van ’t Schip & Wouters. Op mijn twaalfde was het de UEFA-cup, op m’n vijftiende de Champions League, toen ik zestien werd volgde nog de Wereldbeker. Over een verwende jeugd gesproken. Daar krijg je wellicht wat onrealistische verwachtingen van…

En dan, tsja. Alsof ik met m’n gouden paplepel opeens op straat beland. Of nou ja, in de ArenA. Successen behaald in het verleden zijn geen garantie voor de toekomst, hadden ze op m’n seizoenkaart moeten drukken. Af en toe een schaal of een beker, nou bedankt. Waar een supporter van elke andere club dolblij mee zou zijn, moest ik leren genieten van ‘slechts’ nationaal succes. Hoor mij nou, ik weet het. Maar het verschil tussen De Meer/Olympisch Ajax en ArenA-Ajax is zo enorm. Soms voelt het alsof het twee verschillende clubs zijn, de een de voorganger van de ander.

Inmiddels weet ik een Schaal of zelfs een Dennenappel echt wel te waarderen. Ten minste, voor zover die überhaupt nog wel eens langskomen in Amsterdam. Succes, we mochten er vorig jaar nog even aan ruiken. Het bleef bij kijken-kijken, maar uiteindelijk niet kopen. Dit seizoen is echt een test geweest, voor mij als eens zo verwende Ajacied. Het hele debacle naar de wedstrijd in Eindhoven toe, de wedstrijd zelf, het bus-incident als nieuw absoluut dieptepunt. Wat zal je geleden hebben daar, Roy.

Maar goed, dit helse seizoen is zo goed als ten einde. Als we over een paar jaar onze stukken van deze jaargang teruglezen zullen we hopelijk denken: was het echt zo erg? Wat had de underdogpositie Ajax goed gestaan dit seizoen. Na de rampspoed in Oostenrijk had de club moeten zeggen: dit seizoen wordt overleven, alles is mooi meegenomen. Je had de uit balans zijnde selectie en staf zo uit de wind gehouden. Dat is makkelijk lullen achteraf, maar Ajax was sowieso nooit in staat geweest de underdogrol naar zich toe te trekken. Grootspraak zit nog te diep in het DNA, de club is zijn eigen grootste successupporter.

IMG_2394

En dan, zaterdagavond. Sportpark De Toekomst, de kampioenswedstrijd van Jong Ajax. Ik kijk om me heen. Er wordt gelachen op de minitribune. Voetballiefhebbers, BN’ers, trotse familie en vrienden van de spelers. Ik zie ouwe gezichten van de F-side die ik lang niet meer zo ontspannen voetbal heb zien kijken. Ontspannen, dat is het woord. In tegenstelling tot de soms ondraaglijke spanning in de ArenA. Waar iedereen met tegenzin lijkt te zijn. De spelers, de bestuurders en de supporters. Leeftijdgenoten van de Jong Ajax-spelers die al bezig zijn met een volgende transfer. Supporters die een eigen topspeler uitfluiten. Bobo’s in overleefmodus die weer een plannetje aan het smeden zijn tegen het andere ‘kamp’ binnen de club. Soms vergeet ik echt even dat ik er voor m’n plezier heenga. Ook op zondag tegen AZ voelt het als een verkapte groepstherapiesessie. Het hele seizoen komt nog een keer voorbij.

Maar zaterdagavond was er plezier in overvloed, op de Toekomst. Ik zag spelers voor elkaar door het vuur gaan, over het veld dansen, genieten. En je wist vanaf minuut één dat het goed ging komen. Juist door die ongedwongen sfeer, die me zo doet denken aan De Meer. Kaj Sierhuis, wat gaan we nog veel plezier beleven aan deze geweldenaar…als Ten Hag hem ooit gaat opstellen, ten minste.

En ja, het veld bestormen na een ‘glorieuze’ overwinning stond stiekem nog heel hoog op m’n bucketlist. Moet je dan 38 & kampioen van de Juup voor worden, maar het was het meer dan waard. Waar supporters van andere clubs schamper doen om onze blijdschap voor die jonge spelers, en dus eigenlijk ook voor onszelf, voelde dit als een mooi, bescheiden feestje. Was ik er ook geweest als we nu met Bosz inmiddels de dubbel binnen hadden gehaald? Wie zal het zeggen.

IMG_2401

Zondagochtend zie ik het veldinterview met Michael Reiziger. Jongen van de club, oprecht, sympathiek. Zoals zijn inmiddels illustere voorganger Marcel Keizer dat ook was, toen hij nog Jong Ajax coachte. Meer hoeft Reiziger nu ook niet te zijn….Tot in november, als Erik ten Hag wordt ontslagen, na een knullig verloren thuiswedstrijd, tegen PSV bijvoorbeeld. Je weet dat Michael en Winston dan van De Toekomst naar het stadion worden gedirigeerd, al is het maar tijdelijk. En dan is de lol er voor hen ook weer van af. Zeker na de verkoop straks van Ziyech, Kluivert, Onana én De Ligt.

Zie je, daar ga ik alweer. Zoveel chagrijn, maanden voor het nieuwe seizoen überhaupt gaat beginnen. Laat me ontspannen. En volgend jaar weer gebbetjes kunnen maken op de tribune. Waar ik eerst moest leren om van een titel te kunnen genieten, moet ik nu leren te genieten van een succesarm Ajax. Zoals we ooit zongen: Que sera, sera. Whatever will be, will be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s