Noem mij dan maar geen Ajacied

Het duurde beschamend lang, maar uiteindelijk is de kogel toch door de kerk gegaan: per volgend seizoen heet de Amsterdam Arena zoals het moet heten: de Johan Cruijff Arena. Ik kan veel woorden vuil maken aan het feit dat het beschamend is en waarom het beschamend is dat het zo lang heeft geduurd, maar dat weten we allemaal wel, nietwaar? Enfin, ik denk dat ik vandaag de lijn van Thijs van vorige week eens doortrek: het innemen van een impopulair standpunt. Thijs verklaarde vorige week zijn liefde voor Danny Blind (spandoekpun intended) en ik neem het deze week op voor een van de meest ondergewaardeerde verdedigers die Ajax ooit heeft gehad. Precies, dat kan niemand anders zijn dan Joël Veltman.

Veltman debuteerde op 19 augustus 2012 in de wedstrijd tegen NEC. Hij speelt dus inmiddels bijna zes jaar in het eerste van Ajax en de kritiek wordt er alleen maar feller op. Ik geef toe dat hij zijn foutjes heeft. Dat hij er soms te fel ingaat – iets wat we van Italiaanse verdedigers prachtig vinden, maar dat terzijde. Dat hij inschattingsfouten heeft gemaakt. Dat klopt allemaal. Veltman is niet de perfecte verdediger, maar waren Van der Wiel en Van Rhijn dat dan wel? En los daarvan, waarom kijken we in het geval van sommige spelers – inderdaad zoals Veltman – meer met een vergrootglas naar de fouten dan naar wat hij goed doet? Als je nu denkt ‘Omdat we Ajax zijn’, dan ben je af. Ajax is voor mij nooit iets geweest waarvan het team uit elf onfeilbare spelers bestaan. Voor ik verder ga laat ik je even weten hoe ik over Veltman denk, dan kan je nu beslissen of je verder leest, of dat je iets anders gaat doen. Komt-ie: Joël Veltman is een uitstekende verdediger die niet meer fouten maakt dan de gemiddelde verdediger die Ajax in de afgelopen 118 jaar in het elftal heeft gehad. Nee, ik ga het niet hebben over die rode kaart die hij afgelopen weekend kreeg omdat hij fouten van anderen moest herstellen.

Ik neem jullie even terug naar de tijd dat Jürgen Colin bij Ajax speelde. Niet echt een speler die je bij Ajax zou verwachten. Hij werd indertijd wekelijks afgemaakt – als hij al speelde. Negatieve kwalificaties schoten tekort. De supportersfora vaarden er wel bij. Tot die ene foto: Ajax was weer eens door het oog van de naald gekropen en tien spelers vierden de winst met de supporters. Of het een uitwedstrijd of een thuiswedstrijd weet ik niet meer, daar wil ik vanaf zijn. Op zo’n tien meter achter de spelers liep, met de schouders omlaag, Jürgen Colin. De stemming sloeg snel om. Er werd met wat meer respect over Colin gepraat – even dan, want het moet niet te gek worden. Zlatan is uitgefloten. Kluivert in zijn laatste jaar. Maxwell is uitgefloten. Slechts een handjevol spelers is het vergund niet uitgefloten te worden – voor zover ze geen trainer werden.

 

We doen zo veel om een team te steunen en tegelijkertijd zo weinig. Hebben we pispaaltjes als Veltman nodig? Misschien. Je kunt denken dat hij een van de meest waardeloze  verdedigers is die er bij Ajax rondgelopen heeft, maar dan nog: iedere speler van Ajax verdient respect. Niet alleen omdat hij in het eerste staat. Omdat hij die lange weg van de jeugdopleiding heeft weten te doorlopen en het eerste heeft gehaald. Omdat hij basisspeler is (was). Als ik aanstalten maak een bal een richting op te trappen, dan zoeken alle buren dekking. Ik bedoel maar: het is niet iedereen gegeven. Wellicht ook degenen niet die het hardst fluiten. Oké, denk je dan, ‘maar ik mag iets van Ajax verwachten, ik mag iets van spelers van Ajax verwachten, een bepaald niveau en Veltman heeft dat niet.’  Dat mag, uiteraard. Maar sinds wanneer is een team steunen de beste spelers van dat team steunen geworden? Dat zit me dwars. Het is met dat uitfluiten net alsof de goede spelers Ajacieden zijn en de mindere spelers niet. Dat is onzin, natuurlijk – nog los van het feit dat er geen team beter gaat voetballen van uitfluiten.

Jongens, weten jullie nog, al die kikkers van vorig jaar? Die vonden dat ze geen eerlijke kans kregen en snel weg waren? Degenen die nu bankzitters zijn, sporadisch spelen en niet groeien? Vergelijk dat eens met wat Veltman in zijn interview met Ajax Life zei. Geen gezeur, hij moet en wil zich terugknokken. Dát is een mentaliteit waarmee je verder komt in het leven. Als je denkt dat respect voor alle spelers met een goede mentaliteit, respect voor spelers die – goed of minder goed – alles willen geven, niet bij Ajax past, noem mij dan maar geen Ajacied.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.