Ajax, hoe vind je zelf dat het gaat? Het evaluatiegesprek

Een tijd terug las ik in een interview in de krant. Ik weet niet meer met wie. Maar de man vertelde dat hij en zijn vrouw elk jaar hun trouwdatum gebruiken als evaluatiemoment. Alles doornemen wat er dat jaar is gebeurd. Wat had beter gekund, wat hebben we geleerd, hoe nu verder? Willen we nog steeds met elkaar door?

Precies zo’n jaarlijks moment is nu aangebroken voor mijn vriendengroep. De seizoenkaart verlengen, de ja of de nee. In een kroeg in Amsterdam-Oost wordt de jaarlijkse ledenvergadering gehouden. Of althans, het is een natuurlijk gewoon een excuus om samen bier te drinken en over Ajax te praten. En schreeuwen, zal snel blijken.

Een jaar geleden werd de vergadering in een heel andere stemming belegd. Er werd nog aan Johan teruggedacht, maar het was op de avond van Schalke – Ajax. Dus ja. Nadat alle vreugdetranen waren opgedroogd werden uiteraard alle seizoenkaarten unaniem onmiddellijk. Nou, dat hebben we geweten.

Van oorsprong is onze ‘vergadering’ een puur formele aangelegenheid. Want natuurlijk verleng je je Ajax-seizoenkaart. Toch zijn er al  wat wisselingen van de wacht geweest, in onze eigen Raad van Commissarissen. We hebben met de opening van de ArenA met z’n zessen allemaal een seizoenkaart genomen. We konden het eindelijk betalen en als nieuwbakken studenten hadden we tijd zat. Trotse jonge Mokummers, nu ging het gebeuren. Maar het gebeurde natuurlijk absoluut niet, daar in de ArenA.

Het duurde lang, heel lang voor de ArenA überhaupt ging voelen als een geschikte plek om onze vriendschap te vieren. Na jaren aanmodderen gaf er eentje als eerste de brui aan, walgend van wat Ajax (niet) geworden was. Prompt wonnen we na zeven jaar eindelijk weer eens de titel. Een ander emigreerde naar Nigeria. In onze ogen nog steeds een nogal drastische maatregel om niet meer naar de thuiswedstrijden te hoeven gaan, maar goed. Hun plekken werden ingenomen door nieuwe enthousiastelingen. Nu zitten we hier, en we hebben veel te bespreken.

De vergadering is geopend. Mijmeren over de Europa League voelt onkies. Te veel gebeurd sindsdien. Nouri, Van der Laan, de algehele misère achter de schermen bij Ons Aller. Elke week is er weer wat. Met Danny ‘beschikbaar’ Blind zijn ook wij snel klaar, Roy. Sowieso moet dus de hele vijfde colonne weg, al die eilandjes en intrigantenclubjes die Ajax niet verder helpen.

03cb9152-25fc-11e8-9479-d14c6a1049f4

Iemand anders oppert dat Johan zelf juist marionetten wilde, zodat hij zelf als de tovenaar van Oz aan de touwtjes kon trekken. Daar hebben we deze situatie aan te danken! Weer een ander stelt dat het probleem vooral zit in het feit dat spelers geen kampioen meer hoeven te worden om een transfer te verdienen. Ze hoeven alleen maar te schitteren in een paar high profile potjes en hun zaakwaarnemer brengt ze met alle liefde weg. Ons schaalloos achterlatend.

Dan wordt het probleem bij het gebrek aan eindtwintigers gelegd. Er is geen ouwe garde die jonge spelers aan de oren trekt, bij de les houdt, respect afdwingt, laat werken voor hun geld en basisplek. Justin zit bij de kapper in plaats van dat hij Joel’s kicksen aan het invetten is. Matthijs is aanvoerder in plaats van tassendrager. De heerschappij van de eindtwintiger is voorbij in de kleedkamer. En volgens hem zit daar dus de crux van het probleem, de oorzaak van de labiele prestaties onder druk. Dat vonden wij heel logisch klinken, na een bier of vijf.

En dan het sluitstuk. Er is een angstcultuur nodig. Er word geroepen, nee geschreeuwd om Van Gaal. Of, nee, ‘ een’  John de Mol aan het roer. Die zal orde op zaken stellen, geen tegenspraak dulden, al dat gesmiespel in de wandelgangen smoren met donderpreken, zakken geld en uiteindelijk met titels en glorie.

Oei. Hoor ons eens luidkeels roepen om een sterke man, snakken naar een grote leider waar we ons achter kunnen scharen. Ik schrik er zelf van. Wij Ajacieden zijn de Trump-stemmers van het Nederlandse voetbal geworden. Angstig omdat die tijd waarin wij ‘de baas’ waren voorbij is en we maar moeilijk kunnen wennen aan onze nieuwe bescheiden status van poenige aanmodderaars. We kunnen nu echt rode petjes gaan laten drukken met Make Ajax Great Again.

Nee. We moeten niet meer terug willen grijpen naar een tijd die alleen nog in onze hoofden nog bestaat. We krijgen er de Godenzonen niet voor terug. Appie niet. Johan niet. Van der Laan niet. Maar vooruitkijken blijkt zo veel lastiger. Er zijn altijd sprankjes hoop, een Ziyech-goalaso tegen Sparta hier en Nico de Argentijnse neo-international daar. Maar die lopen komend zomer ook weer de deur uit. Verdomme!

De hele kroeg kijkt ons meewarig aan. We krijgen geen bitterballen meer: de frituur staat al uit. Zes boze, dronken Ajacieden, ze zijn ons liever kwijt dan rijk. Dan maar stemmen. Vijf verlengingen, één afhaker. Niet meer te combineren met werk. So be it. De rest verlengt vooral voor elkaar. Om elkaar te blijven zien, zodat we ook volgend jaar samen wat te schreeuwen hebben. Ook als de trainer onverstaanbaar, zijn wisselbeleid onverklaarbaar en de toekomst weer eens ongewis blijkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s