Let us stay strong

Happy New Year Ajacieden,

Ik weet niet of er een regel is voor hoe lang nieuwjaarswensen done zijn, maar ik vind het wel gepast. Want tering, we zijn het jaar weer lekker begonnen bij Ajax. Ik kan het hier hebben over onze nieuwe trainer en zijn rolkoffer. De gate die het opleverde. Of over een nieuwe Argentijn waar we hoop op gevestigd hebben. Over een pracht start van de tweede seizoenshelft met een potje voetbal tegen Feyenoord. Ik had het hier allemaal kunnen belichten.

Maar dat doe ik dus niet. Ik wil het gelukkige nieuwe jaar beginnen met een ongelukkige start. Een tijdje terug mijmerde ik met jullie over de stilte rond Nouri. Die is inmiddels doorbroken. En hoe. Met een oerknal.

Op 17-jarige leeftijd is er bij onze nummer 34 een hartafwijking geconstateerd. Ajax en de KNVB waren daarvan op de hoogte, ontdekte NRC. Dan is het logisch dat iedereen en alles het gruwelijke voorval op die donkere 8 juli in Oostenrijk direct koppelt aan deze ontdekking. Met in de slipstream van deze causaliteit het oordeel: Ajax heeft met het leven van Nouri gespeeld.

Ze brachten een goed onderbouwd en transparant verhaal

Zoals jullie weten, kijk ik op dit soort momenten knarsetandend naar de mensheid. In het bijzonder naar journalisten. Of mediamakers. Voor alle helderheid: ik heb diep respect voor de werklust en de onderzoekende nieuwsgierigheid van NRC. Ze brachten een goed onderbouwd en transparant verhaal met sterke bronnen. Het voor ons en vooral de familie pijnlijke artikel is een uithangbord voor één van de meest gewaardeerde functies van de journalistiek: de duidende waakhond.

Ik heb daarna ook veel media gezien die dat nieuws goed opgepakt hebben. Door bijvoorbeeld zaken te verhelderen en uit te diepen. Want wat deze zaak extra pijnlijk maakt, is dat de ouders van Nouri beweren dat ze niet op de hoogte waren van die hartafwijking. De Volkskrant schreef daarom bijvoorbeeld een artikel waaruit blijkt dat de uitkomst van het onderzoek en de hartafwijking wettelijk gezien ook niet medegedeeld had hoeven worden aan de ouders. Wat iets anders is dan de menselijke of sociale plicht. Want zou je de ouders van een zeventienjarig jochie die aan topsport doet dat niet hoe dan ook willen melden?

Maar dat is niet de reden waarom ik knarsetand. Het zijn vooral de vluchtige media die mij verontrusten. En het effect dat ze hebben. De praatprogramma’s op tv die binnen een format van vijf minuten de zaak behandelen, om door te razen naar het volgende onderwerp. Omdat dat nu eenmaal bij het programma hoort.

In vijf minuten is er geen tijd voor nuance of een uitvoerige discussie. Dus het gevolg is:  een woordenoorlog met langeafstands oneliners die de studio net zo mistig maken als de Arena in de eerste minuten van De Klassieker. Wat me ook irriteert: alle usual suspects worden aan tafel gezet om hun mening te geven over een zaak waarvan zij net zo veel weten als jij en ik. En dat is eigenlijk niks, toch?

Dus het gevolg is:  een woordenoorlog met langeafstands oneliners

Wat weten we nou? Feit is dat de reanimatie van Nouri lang geduurd heeft. Tot die conclusie was ik een paar maanden geleden al gekomen, zonder dat ik de toon aan wil slaan van Peter R. De Vries. Uit nieuwsgierigheid heb ik daar navraag over gedaan bij wat mensen uit de medische wereld. De klok heeft te lang doorgetikt, zonder dat er echt effectief gehandeld werd. Dat is wat ik te horen kreeg. Het zag er niet goed uit. De tijdspanne werd als risicovol weggezet door mijn bronnen. Risicovol met het oog op het herstel. Omdat de broodnodige reanimatie maar op zich liet wachten. Maar of er nu fouten zijn gemaakt? Of dat iemand aan te rekenen valt? Ik heb geen idee. Die bronnen ook niet. Maar goed, dat is nu net wat NRC ook probeert te onderzoeken.

Verplaats je eens in die ouders, mannen

Toch vliegen de meningen over tafel. Ajax heeft steken laten vallen. Ajax heeft na dat onderzoek jaren geleden niet goed gehandeld. Door de ouders bijvoorbeeld niet in te lichten. De ouders zijn op hun beurt weer geschokt en hebben een letselschade advocaat ingeschakeld. Ook daar vinden veel mensen iets van.  Want letselschade riekt naar Amerikaanse-financiële-plunder-rechtszaken. Het impliceert dat pa en ma Nouri geld willen hebben. Maar is dat ook zo? Verplaats je eens in die ouders, mannen. Wat zouden wij doen? Je wilt op zo’n moment toch alles weten?

Wat is een hartafwijking? Alleen op die vraag hebben wij al geen antwoord. Wat is een hartafwijking?

Ik kan jullie zeggen dat ik ook een hartafwijking heb. Dat weet ik een paar decennia. Net als Nouri kreeg ik dat in mijn tienerjaren te horen. Sterker nog, een paar dagen na mijn verjaardag toen ik 18 werd. Ik moest op militaire keuring voor mijn diensttijd. In Roermond moest ik rare testjes doen, kreeg ik lastige vragen voorgeschoteld en werd ik op het einde van de dag onderworpen aan een grondige fysieke check. De militaire arts legde zijn stethoscoop op mijn borstkas en luisterde. Dat duurde lang. Belachelijk lang. Hij bleef schuiven met dat koude ding rond mijn kloppend orgaan. Ogen in een onderzoekende stand. En toen kwam die ene verontrustende mededeling: ‘ik hoor rare dingen, we moeten écht een hartfilmpje laten maken.’

18 jaar. Je wereld stort in. Ik heb bij het verlaten van de kazerne meteen mijn sigaretten in de prullenbak gegooid. Want ik ging immers dood.

Tijdens een tweede onderzoek bleek ik een hartruis te hebben. Een hartafwijking dus. Maar zoals jullie merken praat ik nog steeds tegen jullie, dus ik ben er in elk geval nog. Maar die dag is onuitwisbaar in mijn hoofd. De impact was zo groot. Terwijl die hartruis in principe geen fuck voorstelt.

Ook interessant: wat duidelijk werd, is dat die ruis al geconstateerd was bij mijn geboorte. Artsen vonden de afwijking zo triviaal dat het niet eens aan mijn ouders gemeld is. Dat kon toen nog. En waarom zouden ze ook? Direct gevaar was er niet. Het zou alleen maar tot onrust leiden, dat was de lezing. Logisch toch?

Maar wat nou als ik op het speelplein in elkaar gestort was, zoals Nouri in Oostenrijk. Wat was er dan gebeurd? Was er dan net zoals in het geval Appie meteen een conclusie getrokken? Wat hadden mijn ouders dan gedaan? Ik kan je zeggen dat ze destijds not amused waren, maar tegelijkertijd ook de argumentatie konden volgen.

Artsen vonden de afwijking zo triviaal dat mijn ouders niet geïnformeerd zijn

Wat is een hartafwijking?

Het gevaar in deze discussie is dat we praten over iets waarvan we weinig kennis hebben. Niet alle feiten zijn bekend bij ons. Niet alle handelingen transparant. Moeten we daarom niet gewoon zwijgen? En blijven bidden, zoals pa Nouri vraagt?

Ik zie in elk geval dat de sociale media weer heerlijk olie op het vuur gooien. Waarin mensen posten dat ze het wel verwacht hadden van díe ouders. Dat dat volk er natuurlijk beter van wil worden. Dat roepen mensen allemaal op basis van het woord letselschade. En de vijf minuten die ze over het onderwerp tot zich genomen hebben op tv. Met daarin een hoofdrol voor een onwetende BN’er die er iets van vindt.

Weet je wat zo mooi was aan die verder trieste 8 juli voor Nouri? Het werkte verbroederend. Op een paar idioten na, sloot iedereen de rijen. Steunde Nederland en de wereld massaal de ouders van onze Appie. Droegen we de vader van Nouri bijna op handen terwijl hij openbaar huilde, hangend uit een auto. Ras, afkomst of voorliefde voor club speelde geen enkele rol. We voelden samen dezelfde pijn.

Inmiddels zijn we weer terug bij af. Er zijn zwarte pieten en beschuldigende vingers. We vallen elkaar weer aan op kleur en ras, zien typische Ajaxarrogantie terug in de manier waarop de club communiceert. Dat alles dankzij die soundbites. Door de woorden die media op ons afvuren. Hartafwijking. Letselschade. Het Knuffelbeest Nouri is getransformeerd tot het dossier Nouri. Niets is over van die warme mensenzee voor het ouderlijke huis.

Een paar weken geleden smeekte ik om de vreselijke stilte rond Appie te doorbreken. Inmiddels snak ik weer naar rust. Stay strong Appie. Dat is wat ik hem nog steeds wens. En voor ons: #letusstaystrongforappie. En zwijg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s