Waar we over praten als we over Ajax praten

Doe je ogen even dicht.

Hoor je mijn stem? Goed, luister naar me. Once upon a time toen je jong was, of een stuk jonger dan nu, pakte je vader, je grootvader, je broer, je oom of een vriend je aandacht door over Ajax te beginnen. Als het je vader of je broer was en je was jong, hield je zijn hand stevig beet om niet te vallen in de tram – snel en schuddend rijdend door de stad die Amsterdam heet. Je voelt een soort spanning in de tram, maar er worden grappen gemaakt die je niet begrijpt en je lacht maar mee omdat je vader of je broer er om moet lachen.

Later wordt de tram een metro. Je bent zelf een stuk ouder en je lacht mee met degenen waarmee je altijd gaat. Je kijkt naar beneden zoals je vader of je broer vroeger ook deden en je ziet een miniatuurversie van jezelf – iemand wiens kwijl je weg hebt gepoetst, iemand wiens bestaan je een wonder vindt, iemand, jongen of meisje, wiens hand klam is geworden, iemand die rusteloos om zich heen kijkt omdat het zo druk is, omdat er mensen zo hard praten en misschien wel zingen.

Misschien nam je vader of je broer je op de schouders toen jullie uit de tram kwamen. Misschien neem jij de miniatuurversie van jezelf ook op de schouders omdat het nog een eind lopen is, precies de reden waarom je vader of je broer jou vroeger op de schouders nam. Maar misschien was je er niet van gediend omdat je stoer wilde zijn, dus vroeg je of je weer mocht lopen, en je ging voor je vader of je broer lopen om te laten zien dat je het zelf ook kon. Als je miniatuurversie hetzelfde doet moet je even slikken omdat het allemaal zo snel gaat.

Je pakt de kaartjes uit je jaszak. Misschien kreeg je ze van je vader of je broer omdat jij mocht laten zien dat jullie naar binnen mochten. Nu geef je iedereen één kaart omdat je anders niet naar binnen kan.

Zodra je in het stadion zit, krijg je van je vader of je broer een kroket. Het voelt niet als een kroket omdat hij koud is. Je gaat zitten en je eet hem toch maar op, want zo vaak eet je geen kroket. Jaren later sta je voor een food court te kijken wat ze allemaal hebben. De hoeveelheid broodjes maakt je keuze moeilijk en je wilt je best doen je miniatuurversie niet te veel suiker of te veel vlees te laten eten, maar je valt toch voor de popcorn, de cola en het broodje Unox.

Je kent de namen van de spelers niet. Als je ooit een wedstrijd op televisie ziet pak je een schrift dat je eigenlijk voor aardrijkskunde moet gebruiken en schrijf je de rugnummers op en de namen die genoemd worden. Terwijl je naar je zitplaats loopt zie je je miniatuurversie in een shirt met een naam op de rug lopen, iets waar jij vroeger niet eens aan dacht.

En dan komen de spelers voor de tweede keer het veld op.

Je ziet dat je vader of je broer geamuseerd naar je kijkt als je je rug recht en schuifelt naar het voorste stuk van je stoel. Je miniatuurversie doet precies hetzelfde.

Het eerste fluitsignaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s