Het gelijk van Arco: De Bosz Babes

Mannen,

Jullie zullen het ook wel eens hebben: de neiging om na iedere kersverse zin op deze blog de telefoon te pakken om te appen. Omdat je uit elkaar knalt. Omdat de emotie uit de onderbuik opklimt en tegen je adamsappel aanduwt. Een slokdarm gevuld met giftig gal die je over de blog wil uit sproeien.

Ja, Arco ik voelde die neiging vorige week. En ik moet je bekennen dat ik een primair figuur ben. Die meteen vanuit de emotie reageert in discussies. Ik heb geprobeerd om een techniek aan te leren om op mijn tong te bijten, maar ik kan je zeggen dat ik na 44 jaar dat nog steeds niet onder de knie heb. Alle psychologische zelftests ten spijt.

Een winstpuntje: ik heb niet geappt. Niet vanuit de emotie. Ik las gewoon verder, gaf je de kans om je verhaal te vertellen om te concluderen dat je het keurig op een rij hebt. In tegenstelling tot ondergetekende.

De passage over Three Little Birds bracht het speeksel op mijn lippen. Nou ja, vooral jouw berusting. We werden vanaf 2010-2011 vier jaar op rij kampioen. Je zei dat we daardoor relaxter werden. “Weer geen kampioen? Komt wel weer een keer.”

Die twee zinnen. Die maken me boos. Voor alle helderheid: ik ben niet boos op jou. Misschien wel vooral op mijzelf.

Thijs kan dat ook zo goed, relativeren. In de ArenA sprak hij ooit diezelfde zin uit. Na drie titels op rij konden we er best eentje missen, vond hij. Bij mij gaan op zo’n moment alle alarmbellen af. Een titel missen? Waarom? Wat een onzin. Ik wil geen titel missen. Geen enkele.

Bij mij gaan op zo’n moment alle alarmbellen af. Een titel missen?

We hebben de afgelopen jaren de nodige titels gemist. Denk aan 2015-2016. Ik kan met geen mogelijkheid een sprankje relativering vinden rond die belachelijke dag, 8 mei. Als ik de headlines van toen bekijk, dan word ik opnieuw misselijk, furieus, verdrietig. Afgelopen seizoen werd het uiteindelijk heel spannend aan het slot van de competitie nadat Feyenoord een heel seizoen lang aan kop had gestaan. Was het terecht geweest, die titel als we die op de laatste dag gepakt hadden? Niet echt, maar was de laatste van PSV dan verdiend? Nee. Dus ik had ‘m graag willen stelen. Niets in mij is daar relaxt onder. Al gooi je nog zo veel joints in me en draai je daarbij onophoudelijk Three Little Birds.

Dat brengt me bij mijn huidige gevoel rond Ajax. Ik ben hopeloos. Ik ben woest. De laatste speelronde was een regelrechte ramp. Het was zo’n zondag die lekker begint, maar gitzwart eindigt. Feyenoord speelt gelijk. Dan is het aan ons. We verliezen last minute van Utrecht. Thuis! En PSV ontsnapt dan weer miraculeus. Je weet wel, die bedrijfsvereniging waarvan de mensen maar op één ding kunnen hameren: Lucky Ajax. Op zo’n moment wil ik ze de nek omdraaien. Stuk voor stuk. Met blote handen.

Ik haat die zondagen. Ik lijd. Ik wil met deuren smijten. Ik kan alleen brommen en snauwen. Ik voel de neiging om met spullen te gooien. En er is niemand die me snapt. Niet bij mij in huis tenminste.

Ik heb zo’n behoefte aan vrolijkheid. Aan goed nieuws. Aan lichtpuntjes. Maar het voelt alsof we na de verloren finale tegen Manchester alleen maar in een vrije val terecht zijn gekomen. Bosz vertrekt. Sánchez doet hetzelfde. Appie stort in. We verlaten de Champions League en pakken daarna ook nog de achterdeur van de Europa League. We verspelen punten in Den Haag. We gaan onderuit tegen Vitesse. En jawel, daar is het woord crisis.

Op zo’n moment wil ik ze de nek omdraaien. Stuk voor stuk. Met blote handen.

De gifbeker is nog niet leeg. We zijn nog steeds niet met een harde klap op de bodem beland. Ik heb ook niet het gevoel dat er een parachute uitklapt die onze vrije val minder pijnlijk kan maken.

Ik wacht op positieve geluiden. Ik lees iedere dag. Maar geen letter maakt me vrolijk. We verlaten de ArenA mogelijk op den duur. Dat zag ik voorbij komen. Boeien.

We verhuren geen spelers meer aan clubs met kunstgras. Keurig beleid. Daar worden we beter van!

Younes jammert en klaagt over hoe hij alles gegeven heeft voor Ajax en dat hij weg wil. Hadden we veel eerder moeten doen!

Dijks mag als de Heintje Davids van Ajax toch weer op zoek naar een andere club. Het duizelt me gewoon. Wie haalde het in zijn botte harses om die man überhaupt terug te halen?

De Ligt staat in de belangstelling van veel clubs. Bosz wil Onana komen halen. Natuurlijk, gooi de deur open, laten we het laatste restje kwaliteit en hoop omzetten in keiharde cash. Dat is wat we nodig hebben. Ik heb het gevoel dat we op de Titanic zitten, net een ijsberg geraakt hebben en ons bestuur bezig is met het recht leggen van het bestek in de eetzaal. Ik heb zo langzamerhand het idee om zélf naar de slagboom van de Arena te rijden om de revolutie te prediken.

Een vrije val. In zes maanden tijd.

We Are Back, het filmpje dat op 23 mei het levenslicht zag en viral ging, bracht de tranen in mijn ogen destijds. In een gekke bui durfde ik op 8 juli 2016 te dromen van een veroveringstocht van Ajax in Europa en dat filmpje deed me beseffen dat wanneer je in wonderen gelooft, het ook echt kan gebeuren. Maar de tranen waren er vooral omdat ik zo’n Europese finale keihard gemist had. We deden weer mee. We konden een Europese titel pakken.

Voor me ligt een boek. De Bosz Babes. Het zijn de verzamelde verhalen van Ajaxwintdewereldcup.nl van dat prachtige seizoen. Ik heb de afgelopen dagen zitten lezen. Dat wat zo mooi verpakt zit in dat filmpje, druipt van de laatste pagina’s van dat boek. Zie daar, het verklaart mijn gevoel van die vrije val.

Wat een openbaring was: Ik kan jullie melden dat we in dat boek ook heel veel gescholden hebben, mannen. Dat we heel veel ellende voor de kiezen kregen. El Ghazi kreeg er van langs (F**K You). We spraken over dunne draadjes om Europees te overleven. Over onvoldoendes voor de jeugd. We zochten naar relaties tussen de overwinning van Trump en het belabberde spel van Ajax. Dat zijn we allemaal vergeten. Wat blijft hangen in onze hersenpan, zijn de mooie momenten van dat seizoen.

Het klinkt misschien slecht, maar ik putte hoop uit dat boek de afgelopen dagen. Ik zou het ook bijna iedereen aanraden om het te lezen. Opnieuw moet ik constateren dat ik een primair figuur ben, die het drama zelden uit de weg gaat. Ik herlas jouw blog daarna Arco en realiseer me dat je gelijk hebt. Onze Bosz Babes Bijbel maakt dat ook pijnlijk inzichtelijk. We zijn fans. We lijden. Iedere week maken we ons onterecht druk.

Maar ik heb licht nu gezien. In 2011-2012 stonden we acht punten achter. Een jaar eerder waren dat er zes. In 2014-2015 negen. Natuurlijk Marcel Keizer probeert zijn hachje te redden door te zeggen dat acht punten echt te overbruggen zijn. Toch ben ik ervan overtuigd dat het kan.  Dankzij jou Arco. En De Bosz Babes. Laat de wedstrijd tegen NAC maar komen. Daar ligt het keerpunt van dit seizoen.

 

Heb jij interesse in De Bosz Babes (prima cadeau voor de feestdagen)? Laat het ons weten. Dan laten we nieuwe exemplaren drukken. Stuur ons een bericht via Twitter (@ajaxwint) of laat een bericht achter op onze Facebookpagina. Of benader ons persoonlijk. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s