Wasgoed

Nou jongens, ik heb geprobeerd het aantal scheldwoorden te tellen die gisteren door onze app-groep vlogen, maar ik ben er maar mee gestopt. Onbegonnen werk, net zoals de wedstrijd. Ik had eind Mei ondanks het verlies in Stockholm verwacht dat we stiekem flink door zouden pakken, maar zoals jullie zien zit het er niet in. Als je zo tegen Rosenborg speelt dan belooft dat weinig. We hebben een coach die zijn eerste stappen zet als trainer van Ajax en een selectie die als geen schim speelt als het Ajax dat we vorig seizoen tegen, ik noem maar wat, Kopenhagen, Schalke en Lyon hebben zien spelen. Ajax kan het zich niet veroorloven om Tete, Riedewald, Sánchez – waarover later meer – en Traoré weg te laten gaan en er veel te weinig voor in de plaats te laten komen. Ik kan nu wel nijdig worden op de directie van Ajax omdat ze niet beter hun best hebben gedaan om Bosz binnenboord te houden, maar het handelen (of niet-handelen) rondom Bosz is voor mij allang water onder de brug.  Je kunt een niet meer bestaande situatie niet gebruiken om een bestaande situatie op te lossen. Keizer moet betere spelers en betere of nieuwe assistent-trainers krijgen. Degenen die er nu zitten – op Winter na –  grijpen in noodsituaties altijd terug op wat ze vooral kennen: het voetbal van de laatste twee jaren onder Frank de Boer. Veel mensen zijn geneigd om voor veiligheid te kiezen als er iets op het spel staat. Het risico wordt niet meer genomen, dus in plaats van te doen wat beter is, wordt gedaan wat veilig is. Maar moeten we het ook niet over de instelling van de spelers hebben?  We speelden met drie middenvelders waarvan geen een gisteren de moeite nam om op het juiste moment aan te sluiten. Cherif – die ken jij vast nog wel uit onze tijd bij Ajax Netwerk, Thijs – wees me hierop. “Ziyech lijkt wel zeker van een plek, maar hij maakt ook de minst gemotiveerde indruk. Zijn houding lijkt er ook echt een te zijn van ‘het interesseert me niet’,” aldus Cherif. Ik was teveel verzonken in een mix van wanhoop en woede om echt op spelers te kunnen letten, maar van Cherif neem ik het aan.  De spitsen en de vleugels functioneren niet omdat de aanvoer van het middenveld stokt – wellicht is het weer tijd om Schöne weer eens te tergen, want wat hij gisteren liet zien waren vooral goede bedoelingen. En zoals jullie weten is de weg naar de hel geplaveid met goede bedoelingen. Ik ga het niet eens over Younes hebben.

Zoals jullie weten was ik woensdagavond met een goede vriend bij FC Utrecht – Zenit. Ik was er wat vroeg, dus ik ben ergens gaan zitten. Na een minuut of vijf kwam er iemand van een jaar of 60 naast me zitten. Pakje pruimtabak in zijn hand en ogen op ver weg, zo’n type. Hij had het over hoop en over hoe lang hij al niet bij FC Utrecht kwam. En toen volgde de vraag: en hoe lang volg jij FC Utrecht al? Ik heb maar geantwoord dat ik dat sinds Edwin de Kruijff doe en hij moest lachen – waarom weet ik niet. Kort erna ging hij weg en zag ik Johan in mijn ooghoeken mijn kant op komen. Dat gaf wat rust. Het is gek: zeventien jaar lang ben ik los naar Feyenoord – Ajax gegaan, maar toch kijk ik schichtig om me heen als ik in Utrecht naar de lokale FC ga. Ik weet niet of jullie Utrecht – Zenit hebben gezien, maar ik heb genoten. Het verschil met onze wedstrijd had niet groter kunnen zijn. Er was een fijne sfeer in de Galgenwaard en het was een leuke wedstrijd, zo een waarvoor je voor de wedstrijd zegt blij te zijn met 0-0 en na de wedstrijd verzucht dat het best wel 3-0 had mogen worden. Ik heb die dag bij Johan iets gezien wat ik nog niet eerder bij hem had gezien, buiten werktijd: totale overgave. Het helemaal in iets verdrinken. De passie van een supporter van een club die héél incidenteel iets héél moois laat zien, iets waar aanhangers van die club jarenlang op teren. Het is niet moeilijk om supporter van Ajax, Feyenoord of PSV te zijn, het is moeilijk om supporter te zijn van een club die daaronder of ver daaronder presteert. Terwijl Johan met zijn club aan het meeleven was schoot er iets door mijn hoofd: konden wij dat nog maar. Niet het meeleven, niet de passie, niet het verdriet als er iets mis gaat, maar het een verrassing vinden als het goed gaat. Dat gevoel van onschuld ten opzichte van de stappen die je club maakt, dat kennen wij niet meer. Als we iets beter dan normaal presteren is het WZAWZDB. Of erger. Dat weten jullie jongens, ik hoef jullie het verschil tussen gogme en zelfbewustzijn tegenover arrogantie en waarderingsluiheid niet uit te leggen, toch? Ik begrijp nu waarom Johan supporter is van FC Utrecht. Dat heb ik hem ook gezegd. Ik begrijp zelden waarom iemand supporter is van FC Utrecht, maar kennelijk is het voor mij iets wat ik heb moeten ervaren om te kunnen begrijpen. Toch nog wat geleerd deze week.  Toen we na de wedstrijd uit het stadion van FC Utrecht liepen heb ik als een soort bedankje héél even overwogen om nooit meer grappen te maken over buitenspelgoals in blessuretijd, maar dat is me uiteindelijk toch een stap te ver.

Over Wamberto gesproken, hebben jullie dat stuk van Menno Pot in Het Parool over Wamberto gelezen?  De strekking ervan was dat Wamberto trots was om voor Ajax te spelen. We weten dat Wamberto ook buiten bekerfinales belangrijk was: sla niet allen zijn statistieken, maar ook het moment van de goals er op na. Het stuk ging natuurlijk, al was hij niet benoemd, over Sánchez. Niet trots om voor Ajax te spelen (wellicht wel, maar tonen doet hij het niet echt) en hij wil na een jaar al weg. Broodvoetballer zijn is vaak van club wisselen en dat is iets waar wij supporters – zeker na vorig jaar, zeker na wat Sánchez heeft laten zien – moeite mee hebben. Supporters zien graag dat hun beste spelers ook van de club houden, maar daar kunnen we niet meer vanuit gaan, zeker niet als het een 21-jarige jongen betreft die acht zaakwaarnemers heeft (bron: Telegraaf), met allen hun eigen eilandjes om voor te zorgen. Staat een jongen van 21 zo sterk in zijn schoenen dat als het om geld, véél geld, gaat, hij niet naar zijn peers luistert? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat het beter zou zijn geweest dat Sánchez voor de wedstrijd zich niet meer op het trainingsveld had laten zien. Zagen jullie die foto van Sánchez met Neres vanochtend in de Volkskrant? In vier woorden: Neres kijkt behoorlijk bedroefd. Het vertrek van een ‘sterkouder’ (wie heeft dat woord verzonnen?)  als Sánchez heeft natuurlijk een weerslag op de toch al geplaagde selectie. De situaties rond Appie en Sánchez, die doen iets met je , hoe professioneel je ook bent, en dat is helemaal te begrijpen. We kijken naar elf mensen op het veld en mensen zijn nu eenmaal kwetsbaarder dan we willen zijn. Niet alleen voor wat de directie betreft zijn we een schip zonder stuurman, want de natuurlijke leider – Klaassen – is vertrokken. Zullen we trouwens niet te hard oordelen over Neres? Hij is er nog steeds nét. En ook hij heeft een aanvoerprobleem.

Ten slotte, het is natuurlijk heel jammer dat iemand als Sánchez vertrekt. Maar jullie weten ook dat Dolberg en onze talenten niet langer dan maximaal drie of vier jaar – Dolberg zelfs korter, hopelijk niet véél korter – bij Ajax blijven. Jerry Seinfeld heeft in een episode van zijn comedy en bij Letterman ooit het volgende gezegd: “Loyalty to any one sports team is pretty hard to justify, because the players are always changing; (..). You’re actually rooting for the clothes when you get right down to it. (..) We’re rooting for laundry.” Ik kan prima uitleggen waarom ik voor Ajax ben, maar voor de rest heeft hij gelijk. Het is confronterend, want ik kom niet alleen voor onze club, maar ook voor de spelers van onze club.  En voor die spelers is voetbal geen supporterschap maar een loopbaan van relatief korte tijd. Daar zullen we mee moeten leren leven, anders worden we net als die boze mannen en vrouwen die om de zoveel korte tijd op Facebook en Twitter roepen dat de wereld kut is, zij moreel superieur zijn  en dat er maar een oplossing de beste is. Er is geen oplossing, jongens, als we niet de tijdelijkheid van alles – en dus ook het verblijf van goede spelers bij Ajax – kunnen aanvaarden. Het is nu 18 augustus 2017. Over achttien dagen loop ik in een van de vier steden waar ik het meest van hou – de stad waar we op 24 mei van dit jaar de finale van de Euroleague hebben verloren. Ik kan het van me af zetten, want er is iets veel belangrijker dan die verloren finale. We moeten er weer bovenop komen. Ajax moet weer een groots schip worden met een duidelijke en daadkrachtige kapitein naast het roer, zowel in als buiten het veld.

Ik doe vast een voorzet voor wat betreft het eerste.

 

vi-263268

 

3 gedachtes over “Wasgoed

  1. De situatie Bosz is juist de oorzaak van dit alles. Want wat als ze Bosz aan zijn kontrakt hadden gehouden. Zijn wensen hadden ingewilligd. De bepalende spelers hadden gevraagd te blijven en bij geen duidelijk ja meteen doorschakelen naar vervanging. Sanches vervangen is moeilijk maar Bosz vervangen zonder een stap terug te doen onmogelijk. Als Bergkamp een Ajax hart heeft was had hij een stapje terug gedaan. Laat hem nu ook de verandwoording nemen. Ze moeten zich kapot schamen. We zaten op goud.

    Like

  2. Seinfeld heeft helemaal geen gelijk en ik vind dat laundry-citaat grote onzin. Ik ben fan van Ajax, niet vanwege het shirt (wel het mooiste shirt van de wereld!) en ook niet vanwege de spelers, dat zijn uiteindelijk toch allemaal passanten, maar vanwege het Ajaxvoetbal, de manier waarop wij het spel willen spelen. Dat is wat Ajax Ajax maakt. Gaat niet altijd even lekker (gisteravond…), soms wel (WZAWZDB!) maar als je dat niet ziet kan je net zo goed fan worden van, zeg, FC Utrecht. Ook een rood-wit stuk wasgoed, nietwaar?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s