Toen was geluk nog heel gewoon

Jongens,

Hoe is het ermee? Tijdje geleden, non? Wat de wereld kan veranderen hè?

Het laatste stukje dat ik hier schreef ging over Peter Bosz. De echte Ajacied. Well, so much for that. Geschreven in een vlaag van euforie, die eindelijk weer eens langer aanhield dan een paar weken. Een seizoen om trots op te zijn. Natuurlijk verloren we sommige wedstrijden onnodig, kropen we zo nu en dan door het oog van de naald en werden we geen kampioen. Maar hey, dat ging hand in hand met herkenbaar voetbal, een elftal dat voor elkaar door het vuur ging en de welbekende Ajax-branie die weer terug was. We were back. Juist, were back.

Vanaf het moment dat Bosz naar Dortmund vertrok lijkt het weer hommeles. Het technisch hart speelt op z’n zachtst gezegd een twijfelachtige rol bij Bosz’ vertrek. Tijdens de evaluatie van het afgelopen seizoen worden verbeterpunten aangehaald waarover discussie ontstaat, tegelijkertijd worden eisen van Bosz voor de invulling van de staf voor volgend seizoen niet ingewilligd. Dit onder het mom van het aanhouden van cultuurbewakers bij het eerste. Deze cultuurbewakers schijnen Hennie Spijkerman en Carlo l’Ami te heten. Trainers die al jaren aan de club verbonden zijn maar beter lijken te functioneren als waterdragers dan personen die een strategie of lange lijn bewaken. Dat Bosz dit gebruikt om te breken is flauwtjes maar een goed Technisch Hart had hem binnenboord gehouden – kwaliteit boven alles, toch?

Na het vertrek van Bosz slaat de flipperkast die Ajax heet weer op tilt. Het proces achter de aanstelling van Keizer lijkt van teleurstellend niveau: hij blijkt de enige kandidat waarmee gesproken is of thans: dat wordt zo gecommuniceerd. Alhoewel Keizers eerste indruk goed, nuchter en bekwaam is, slaat het onverwachte noodlot toe: Nouri wordt getroffen door een hartstilstand. We liggen er collectief twee weken af en niks lijkt meer zin te hebben. Ineens staat vervolgens de voorronde Champions League voor de deur waar OGC Nice wacht. Op de eerste wedstrijd valt weinig aan te merken, naar omstandigheden is 1-1 een prima resultaat, waar ik een 3-0 nederlaag verwacht. De tweede wedstrijd echter, met de eerdere goed verlopen heenwedstrijd nog vers in het geheugen, is bedroevend en lijkt een voorbode voor wat komen gaat dit seizoen: het begin is veelbelovend – naar mijn idee drijvend op de ingeslepen tactiek van voorgaand seizoen – maar na de tegengoals tonen beginnersfouten van Keizer dat hij beter nog even assistent had kunnen zijn voordat hij aan deze klus was begonnen. De wissels en het omzetten van de opstelling naar het zogeheten plan B in het laatste deel van de tweede helft zijn een regelrechte aanfluiting. Het leidt uiteindelijk nergens naar toe en veroordeelt ons tot voorronde Europa League.

Helaas kan ik deze vroege uitschakeling en het vertrek van Bosz niet los zien van de situatie rondom Davison Sánchez. Er lijkt meer te spelen hier. Sánchez is ook niet dom en waar vorig jaar unaniem iedereen sprak over nog een jaartje blijven (ik weet het, Sánchez zei dit niet), vertrekt hij nu bij de eerste de beste aanbieding. Ik vraag me ten zeerste af of hij ook was gegaan wanneer Bosz er nog was geweest en ach, ik zal die vraag ook vast beantwoorden: ik denk het niet.

Dit brengt mij bij het Technisch Hart. Tijdens de spaarzame momenten dat Bergkamp in de media spreekt, gaat het over de lat zo hoog mogelijk leggen, het creëren van een klimaat waar prestaties voorop staan en dat de lijn van Cruijff nog steeds gevolgd wordt. Nu heb ik een aantal vragen, rechtstreeks aan Dennis, als fan van hem als voetballer en bovenal van Cruijff en diens filosofie: waarom moest Bosz weg? Waarom werden zijn eisen over herindeling van de staf niet gewoon ingewilligd? En waarom zijn jullie hier zo voor gaan liggen? Keizer had op deze manier minstens een jaartje mee kunnen kijken in de keuken van Bosz, Spijkerman had lekker belangrijk kunnen zijn bij Jong Ajax, de spelersgroep was waarschijnlijk bij elkaar gebleven en ach, wellicht speelden we nu wel Champions League – mochten we de play-offs zijn doorgekomen. Benieuwd wat het openbreken van het salarisplafond dan teweeg had gebracht… Nog een vraag dan: aan wie legt het Technisch Hart verantwoording af en met wie hebben zij hun evaluaties? Het lijkt me redelijk aantoonbaar dat dit trio of in ieder geval hun besluiten vooralsnog niet tot resultaten leiden die zorgen voor de best mogelijke prestaties van het eerste elftal van ‘ons aller’ Ajax. Waar vervolgens best een dik en vet vraagteken bij mag worden gezet – handvaatje voor jullie de jaarlijkse evaluatie wellicht, wie deze ook mag doen, Dennis, Edwin en Marc?

Sorry jongens, ik moet nog even door, bijna klaar. Gisteren kwam deze foto langs op Twitter, met de veelzeggende tekst ‘Toen was geluk nog heel gewoon’. Je zou bijna vergeten dat dit pas drie maanden geleden is, niet?

Als ik naar deze foto kijk, zie ik een hecht team dat samen is, veel plezier heeft en een trainer en assistent die hier zowel letterlijk als figuurlijk onderdeel van zijn. Ergens links achterin zie ik een tweede assistent aan de groep bungelen. De rest behoeft geen uitleg, iedereen is buiten zinnen en één met Nouri als stralend middelpunt.

Deze foto zegt meer dan dat ik met dit stuk tekst zou willen en kunnen zeggen, maar toch heb ik nog een vraag aan de leiding van Ajax: wanneer je dit ziet en zelf van dichtbij mee hebt gemaakt, dan wil je dit toch koste wat kost behouden en er op voortborduren? Of zijn er dingen die wij als fans niet weten? Alles waar Ajax voor staat, spat van deze foto af. Dat dit niet behouden is gebleven, neem ik Bergkamp, Overmars en Van Der Sar daarom behoorlijk kwalijk.

Terug naar de orde van de dag.  Sánchez staat op punt van vertrekken en donderdag spelen we tegen Rosenborg. Waar ik eerst – ook in onze appgroep – behoorlijk positief was, heb ik na de wedstrijd tegen Heracles zo mijn twijfels. Dit heeft alles te maken met de onervarenheid van Keizer, de mensen naast hem op de bank en de uitgedunde selectie zonder (vooralsnog) directe vervangers.

Ik hoop zó ontzettend dat ik er godsgruwelijk naast zit, maar alle voortekenen voor dit seizoen en komende jaren zijn nog niet echt je van het te noemen, helemaal niet als je bedenkt waar we vandaan komen. Waar zijn de nieuwe Donnie en Appie vanuit de jeugdopleiding, waar is de nieuwe Ziyech of Sánchez en gaat Keizer het wel redden op deze manier? Ik vrees met grote vrezen en hoop dat het hierboven zo gehekelde Technisch Hart leert van eerdere fouten, kritisch naar eigen functioneren kijkt en zich herstelt in het maken en de uitvoering van beleid. Wanneer dat gebeurt en we spelen een tweede Europese finale, dan zijn we weer terug. Tot die tijd was het een fijne maar vluchtige droom, waaruit we haastig wakker geschud werden door de harde realiteit van het dagelijkse leven en huidige gang van zaken binnen het moderne voetbal. Waar ik vroeger Ajax, wellicht wat naïef, als een uitzondering en vlucht hieruit beschouwde, weet ik dat nu niet meer zo goed… Er zijn nog zoveel dingen die momenteel in me opkomen en waar ik vragen over wil stellen, dat laat ik voor nu even. Wat vinden jullie ervan mannen? Maak ik me onnodig druk of is er een punt hier en moeten er dingen anders?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s