Waanzin

#Matchday!
Ik schrik op. Vandaag? Het dringt moeizaam door. Het is zo snel, onze zomerslaap net begonnen. Maar Twitter liegt niet, niet nu. De competitie gaat van start.

Ik weet niet of ik er klaar voor ben. Het voorjaar is nog zo vers, 24 mei zo kort geleden. Het afgelopen seizoen was als een ballon die langzaam werd opgeblazen. Het spel werd steeds beter en bijna elke week nam door de Europese zegereeks de spanning toe. De finale in Stockholm was een deceptie – de wedstrijd nog meer dan het resultaat – maar de klap was zacht. Je zag het op het Museumplein. Zingend en trots bleven Ajacieden nog even hangen om vervolgens rustig naar huis te gaan. Van een lekgeprikte ballon was geen sprake. De lucht zou in de zomermaanden langzaam moeten ontsnappen. Ik was toe aan een paar maanden rust.

Het is bekend, die rust kwam er niet. Snel na de finale stond de club opeens weer in de fik. Peter Bosz vertrok en in de media en op forums ging het dagenlang over wie nu precies welke schimmige rol had gespeeld. Reconstructies als slechte stripboeken. Bergkamp weer eens in de rol van gemene schurk, Overmars – o, de ironie – plotseling als enig overgebleven kruisridder voor het cultureel voetbalerfgoed van JC. Ik zat aan een zwembad ver weg van Ajax en kon het toch niet laten alles te lezen.

Het wordt alsmaar erger, niemand vindt de uit-knop.

Marcel Keizer kwam en de rust keerde terug. Voor even. Een week of twee, drie. Toen werd het 8 juli en lag Nouri op de grond. Je omschreef het vorige week prachtig, Arco: Appie als onze ‘maar’, de betekenisloosheid van al het andere. Alles wat eerder gebeurde doet er niet meer toe, alles wat er sindsdien gebeurt speelt zich af in ander licht. Door Appie is mijn verhouding met Ajax en voetbal in het algemeen veranderd, in ieder geval voor even. Wedstrijden doen er niet echt toe. Ik lees nog steeds aardig wat over onze club, maar het glijdt meestal meteen van me af.

Het lijkt er bovendien op dat tegelijkertijd de waanzin definitief heeft toegeslagen. Wat maak ik mezelf wijs? Die waanzin was natuurlijk allang doorgedrongen tot diep in de poriën van de voetballerij. Alleen het wordt alsmaar erger, niemand vindt de uit-knop. Ja, ik heb het over de transfer van Neymar. Over 222 miljoen. En alles wat daaruit voortvloeit. Een paar jaar geleden werd de norm gesteld dat de allerbeste spelers van de wereld zo’n 100 miljoen waard zijn, nu wordt er 150 miljoen geboden op spelers die over twintig jaar niemand meer kent. Je kunt een geleerde blik opzetten en dat marktwerking noemen, maar dat maakt het er niet leuker op. Wat denken jullie, wanneer wordt er voor het eerst een miljard betaald voor een speler?

De transfergekte zorgt er wel voor dat ook een talentenfabriek als Ajax veel geld kan verdienen. Zeker met al die spannende talenten die zich in het voorjaar zo vrolijk in de schijnwerpers voetbalden tegen Kopenhagen, Schalke en Lyon. Tel daar bij op dat we een directeur spelersbeleid hebben die op zijn zachtst gezegd niet vies is van wat bankbiljetten op zijn bureau en je weet dat het een zenuwslopende augustusmaand wordt.

Prima dat we een handelshuis zijn, maar niet voor één jaar.

Terwijl het zo simpel is. We hebben gisteren Luis Manuel Orejuela welkom geheten. Ook Dennis Johnsen van Heerenveen komt waarschijnlijk naar Amsterdam en de naam van nog een Colombiaan zingt rond: Carlos Cuesta. Met die drie mannen kan Overmars de leegte opvullen die ontstond nadat hij besloot dat het een goed idee was om onze hele bank in de uitverkoop te doen. Als het lukt, verdient hij de credits. Maar dán komt pas het belangrijkste deel: het behouden van de basis. Niet te koop is niet te koop. Je kunt dat in dit geval ook goed uitleggen, denk ik. Dolberg, Ziyech, Onana en Sánchez spelen pas een jaar in Ajax 1. Prima dat we een handelshuis zijn, maar niet voor één jaar. Dat is een verkeerd signaal. Als je als talent naar Ajax komt, kom je voor minimaal twee jaar. Eerder valt er niet te praten.

Ik heb bij Dolberg, Ziyech en Onana ook niet de indruk dat ze zo nodig weg willen deze zomer. Van Sánchez weet ik niet. Duidelijk is dat het financieel niet noodzakelijk is om te verkopen. Bovendien: normaal gesproken zijn deze talenten volgende zomer niet veel minder waard. De klapper kun je als club dan alsnog maken. Dus is het tijd voor een goed gesprek met onze Davinson. Een goed gesprek en – zoals ik net lees – een mooi, nieuw salaris. Wat ik zou zeggen? Blijf in ieder geval een tweede jaar. Zorg dat je hier kampioen wordt. Pak die titel. Nummer 34, voor Appie. Dan ben je een clubheld en kun je volgend jaar naar Barcelona.

Als iedereen blijft, worden we kampioen. Dat weet ik zeker. Gaat Sánchez toch vertrekken, dan mogen we als fans weer gaan zweten en is Overmars tot november zoet met het tellen van geld. Misschien komt hij inmiddels tot de 222 miljoen. Daar kun je Neymar voor kopen. Één Neymar, bijna 61 Orejuela’s of een paar honderd Lieke Martensen. Ik had het wel geweten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s