Schlemiel

Woensdagavond. Door de regen fiets ik naar huis. Teleurgesteld, m’n hoofd vol met Ajax. Ik passeer de plek waar ik in april woest juichend van mijn tweewieler viel. Die avond trapte ik ook teleurgesteld door de Czaar Peterstraat. Of nee, woedend was ik. Als een echte dramaqueen was ik de kroeg uitgestormd waar we Schalke – Ajax stonden te kijken. 3-0, het was over. Voorbij! Wat een vreselijke schande, om het zo weg te geven! Ik kan heel, heel slecht tegen mijn verlies. Of tegen andermans verlies, het is maar hoe je het bekijkt.

Mompelend dat ik m’n dochter de fles moest gaan geven nam ik korzelig afscheid van mijn verbouwereerde vrienden. Scheldend racete ik vervolgens door Amsterdam-Oost. Plots hoorde ik dierlijk geschreeuw uit de ramen om mij heen komen. Het zou toch niet?! Trillend pak ik mijn telefoon en klik de app aan van mijn kabelboer. Kon mijn ogen niet geloven, vergat even dat ik op de fiets zat. Kijk mama, zonder handen. Tegen een boom kom ik tot stilstand. Op mijn rug lig ik te juichen, midden op straat. Soms beleef je de mooiste voetbalmomenten even helemaal alleen.

Dat is alweer vier maanden geleden. Wat kan vier maanden geleden ver weg voelen nu er zo veel gebeurd is rondom Ajax. Eerst de ultieme sensatie tegen Lyon, de trots en de spanning van naar een Europese finale toeleven. Die akelige wedstrijd in Stockholm. Bosz weg. Keizer de nieuwe man. De Johan Cruijf ArenA. En toen, ja toen Appie. Er is een taalregel die zegt dat als je in een zin het woord ‘maar’ gebruikt, je alles wat voor die ‘maar’ kwam kan vergeten. Appie is onze ‘maar’, de rest doet er eigenlijk niet meer toe.

IMG_3735

De tijd stoomt ondertussen door. Gelukkig wordt voor Appie zo vaak mogelijk het anker uitgegooid. In gesprekken met medesupporters. Online, waaronder jouw mooie woorden, Roy. Vanuit de club naar de familie Nouri toe. Op televisie, waar onze burgemeester en ras-Ajacied Eberhard van der Laan warme woorden wijdt aan onze dierbare speler. 34. Nooit meer zal ik dat getal buiten de context van Abdelhak Nouri kunnen zien.

Augustus brengt mij naar het stadion. Eindelijk weer. Opeens kan ik moeiteloos weer het gevoel van voor, tijdens en na Ajax – Lyon oproepen. Alles wat voetbal zo mooi maakt, waar mijn liefde voor Ajax op gebaseerd is, ik voel het weer. Het doet mij zo veel goed om onder Ajacieden te zijn. Een respectvol moment voor de wedstrijd, een prachtig spandoek. De 34e minuut. Ook een mensenmassa kan oprecht zijn in zijn emoties. De ArenA staat even stil, de tijd staat even stil. Aan de scheidsrechter kun je precies zien hoe voetbal ons ritme bepaalt. Ook hij staat stil en klapt. Heel even. En dan, door. We moeten door, door, door. Donny met een magistraal doelpunt. Een keihard JAAAA uit 50.000 kelen, zo mooi. Door, door, door. En dan, toch niet door. Want mei is geen augustus en Nice is geen Lyon. Dit keer geen gevloek en getier als ik door de stad naar huis fiets, maar zeker ook geen gejuich. We zijn weer eens de schlemiel.

Schlemiel —, znw. m. en onz., mv. -en. Uit jidd.

(Barg., volkst.) Ongeluksvogel; dom, onhandig persoon; pechvogel; sukkel; stakker.

Geen Champions League? Fuck de Champions League. Het voelt alsof je geweigerd wordt bij de deur van een foute, poenerige club. Natuurlijk draaien binnen de beste DJ’s, maar een biertje kost tien euro en aan de onbetaalbare tafeltjes met zitten Russen en oliesjeiks. Wij mogen niet naar binnen. De uitsmijter is onverbiddelijk. Terwijl we toch echt genoeg geld op de bank hebben, komen we toch te sjofel voor de dag.

De spelers van Ajax wilden vast wél de Champions League in. Zich meten met de besten, prestige, opvallen, nieuwe contracten binnenharken. Wat mij betreft heeft Ajax daar echter niets te zoeken. Ik ga veel, veel liever naar die foute kroeg genaamd de Europa League. Natuurlijk verliest zo’n voorkeur aan kracht als je de toegang reeds is ontzegd, maar ik hoopte van te voren al dat we in de ‘euroshopper league’ zouden belanden. Alleen al in de voorronde komen de mooiste namen voorbij. Het IJslandse FH Hafnarfjördur, waar het rond deze tijd van het jaar überhaupt niet donker wordt. Het Albanese KF Skënderbeu Korçë, genoemd naar de nationale volksheld. Het Hongaarse Videoton FC, uit Székesfehérvár, een plaats waar ik mij geen voorstelling van kan maken maar waar ik graag eens heen zou willen.

Natuurlijk zijn dat hele andere affiches dan Real Madrid, Juventus en Bayern. Toch had ik mij totaal niet verheugd op de bij voorbaat kansloze krachtmetingen met deze giganten. In de Europa League speel je straks hopelijk tegen een Everton, AC Milan, Arsenal of Real Sociedad. Mooi en zwaar genoeg. Niet dat ik nu verwacht dat Ajax er weer zo’n lange Europese campagne van maakt als vorig seizoen. Wel heb ik heel veel zin straks een biertje drinken in San Sebastian, Liverpool of Székesfehérvár en vervolgens Onana & co aan het werk te zien. De goede zin is helemaal terug. Eerst maar eens Rosenborg zien te verslaan.

Ondertussen ben ik ook erg benieuwd naar de competitie. Ben je mooi klaar mee, als Marcel Keizer zijnde. Begin je aan je eerste grote klus als trainer in de Eredivisie, bij Ons Aller Ajax welteverstaan, moét je meteen kampioen worden. Omdat je voorgangers op dat gebied drie jaar op rij hebben verzaakt. Of je even die schaal wilt gaan regelen. Nummer 34 alsjeblieft. Het lijkt mij een loodzware last. Dus zeg ik: ga voor de KNVB-beker. Zoals ik ook meer van de Europa League houdt dan de Champions League, heeft die lelijke beker ook een speciaal plekje in mijn voetbalhart. Jong Ajax – Utrecht, de omhaal van Klaas-Jan tegen Roda, de finales tegen PSV en Utrecht in de Kuip (gelukkig was ik er niet bij tegen PEC).

Nee, het is niet de FA-cup, of zelfs maar de DFB-pokal. Maar voor mij is met Ajax de KNVB-beker winnen mooier dan een WK-finale halen met Oranje. Twee seizoenen geleden won Feyenoord de beker en ik ben er heilig van overtuigd dat op dát moment bij hen het gevoel is ontstaan dat ze kampioen konden worden. Het gevoel kampioen te kunnen worden, vaak doen we bij Ajax alsof dat bij onze spelers standaard meegeleverd wordt. Daar zijn we volgens mij nog lang niet. Natuurlijk vult zo’n dennenappel maar even. De honger blijft, wordt steeds maar groter. De honger naar nummer 34.

 

IMG_7402

Een gedachte over “Schlemiel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s