Opkrabbelen en uitdelen

Gisteren zat ik in de lunchpauze met een vriend op een bankje aan het water. We spreken elkaar om de zoveel tijd, de band begon als collega en mede-Ajacied. We zagen onder meer de bekerfinale van 2002 samen – beiden hadden we pas achteraf door dat Wamberto’s goal buitenspel was. Het gesprek ging al snel over Appie. ‘Ik voelde iets fysieks, toen ik het hoorde’, zei hij. ‘Een soort pijn, ongemak.’ Ik denk dat iedereen wel iets heeft gevoeld. Ik was ziek toen het bekend werd en mijn ademhaling stokte. Mijn tranen kon ik niet binnenhouden. Er is de afgelopen weken heel veel gezegd en geschreven over Appie en iedere keer als ik iets lees draait mijn hart zich om omdat het zo onrechtvaardig is dat het menselijk lichaam zo  broos is, zo kwetsbaar, zo in elkaar zit zoals het in elkaar zit en dat dit ook voor een getalenteerde, aardige, twintigjarige jongen uit Amsterdam Geuzenveld geldt. De steunbetuigingen laten niemand onberoerd – van de bijeenkomst bij het ouderlijk huis van Appie tot de tweet van Kevin-Prince Boateng dat hij het hele komende seizoen onder zijn clubshirt een wit T-shirt gaat dragen met aan de ene kant ‘Nouri 34’ en aan de andere kant ‘Praying 4 You’.

En zoals altijd na iets naars gaat het leven door – voor de een op een andere manier dan voor de ander. Komende woensdag wacht de uitwedstrijd tegen Nice. Ik weet niet wat ik van het team kan verwachten. Sporters hebben een bepaald soort egoïsme dat hen op de been houdt, maar helpt dat ook in deze situatie? Keizer heeft gezegd dat spelers die er nog niet aan toe zijn om te spelen ook niet zullen spelen. Ik  ben heel tevreden over wat Keizer tot nu toe heeft laten zien: duidelijk, gevoelig waar nodig en met een mooie Amsterdamse tongval. De leidraad voor dit seizoen zal ‘We doen het voor Appie’ zijn, zowel voor supporters als voor de spelers. Toch vraag ik me af in welke mate we de mentaliteit van Klaassen gaan missen. Hoe de nieuwe spelers zich gaan manifesteren: pakken ze het zo goed op als Sánchez – die er meteen stond – of hebben we meer geduld nodig? Nu Tete en Riedewald helaas weg zijn, wordt het passen en meten op bepaalde plekken want de kracht van het Ajax van vorig seizoen was nu juist de kracht van de bank.  Misschien wordt seizoen 2017/2018 een tussenjaar. Misschien ook niet. Ik verwachte het vorig jaar – en kijk waar we uiteindelijk terechtgekomen zijn. Ik heb het gevoel dat we in de eerste seizoenshelft op moeten krabbelen en dat we onszelf in staat moeten brengen om de klappen uit te delen die we uit moeten delen om ver te komen.

Edwin van der Sar heeft laten weten dat er niemand meer weggaat bij Ajax. Ik hoop dat hij zich eraan houdt. Ik kan nu wel heel stoer gaan zeggen dat Dolberg alleen voor 100 miljoen, Sánchez voor 75 miljoen en Onana voor 50 miljoen weg mag, maar, vrij naar Cruijff, ik heb nog nooit een zak geld een wedstrijd zie winnen. Ik wil Van der Sar geloven, maar ik heb er moeite mee. Sinds de transfer van Zlatan naar Juventus en het champagnemoment van Sneijder heb ik enorm veel moeite om trainers of bestuursleden te geloven als het om transfers gaat. Over Sneijder gesproken: het is heel jammer dat Ajax vooralsnog niets doet om hem terug te krijgen. Hij heeft altijd gezegd zijn loopbaan bij Utrecht af te willen sluiten, dus ik snap het als hij daar terechtkomt. maar is het een afsluiting? Is het niet een half jaar hier in Nederland ballen en dan iets anders zoeken? Ook al zou dat het geval zijn: Sneijder is voor iedere club een versterking, zelfs voor een half jaar. Zo’n veertien jaar geleden zou ik dit niet op hebben geschreven, maar feiten zijn nu eenmaal feiten: Sneijder heeft het beter gedaan dan Van der Vaart. Je kunt al het talent van de wereld hebben, maar alleen met de juiste mentaliteit kom je er. Als ik aan mentaliteit denk, denk ik ook aan onze nieuwe aanvoerder. Er is onder supporters een wat dubbele houding ten opzichte van Veltman, maar als je zijn prestaties afzet tegenover de kritiek die hij krijgt, is er geen enkele reden om zo kritisch te zijn. Joël Veltman is een Ajax-waardige speler – altijd al geweest – en hopelijk wordt hij ook een Ajax-waardige aanvoerder. Mensen groeien verder als je ze verantwoordelijkheid geeft, dus ik ben benieuwd hoe Veltman zich dit jaar gaat ontwikkelen.

veltman-stekelenburg-en-narsingh-in-selectie-oranje

Ik ga dit seizoen voor het eerst een paar keer naar FC Utrecht. Dat is een stap  voor me. Voor Emanuelson, wellicht voor Sneijder en voor iemand anders: Johan, een goede vriend van me, is voor  Utrecht en hij is vorig seizoen een paar keer mee geweest naar Ajax. De tweede keer – Kopenhagen thuis – pakte goed uit. ‘Jij naar Ajax, ik naar Utrecht’, appte ik onlangs na een gesprekje over de Europese kansen van Utrecht. Het is niet alleen wegens de steunbetuigingen die we van FC Utrecht hebben gekregen. Het is niet alleen de gedachte dat we als supporters van verschillende clubs best wel wat broederlijker met elkaar om kunnen gaan. Ook dit kunnen we voor Appie doen: zijn voorbeeld volgen en een voorbeeld zijn. Dat begint met stappen maken die je normaal niet zet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.