“Wij zijn Ajax, wat kom je hier doen?”

Deze gevleugelde woorden komen op 2 april van een glunderende Justin Kluivert. De ‘zoon van’ is zojuist uitgeroepen tot Man of the Match nadat Ajax tegenstander Feyenoord tijdens de Klassieker alle hoeken van het veld heeft laten zien. In april genoot ik van Kluiverts woorden. Vol bravoure, een echte Ajax-uitspraak. Zoals inmiddels bekend won Ajax wel deze veldslag, maar Feyenoord toch echt de oorlog.

Twee maanden later besef ik des te meer hoe typisch Ajax deze woorden écht zijn. Want u moet die woorden de afgelopen maanden in de ogen van het zogenaamde Technisch hart hebben gelezen. Wij zijn Ajax. Wat kom jij hier doen? Who’s the Bosz hier nou eigenlijk helemaal? Met alle gevolgen van dien. Een afscheidsbrief, aan de trainer die te vroeg vertrok.

Beste Peter, Geachte heer Bosz,

Mijn eerste brief aan u wordt helaas gelijk mijn laatste. Want inmiddels bent u gepresenteerd als de trainer van Die Schwarzgelben uit Dortmund. Schön, dass Du da bist, Peter Bosz, unseren neuen Cheftrainer ’valt op twitter te lezen. Auwa. Ik realiseer nu pas echt dat u voor ons Ajacieden heel snel heel belangrijk was geworden. Een paar momenten wil ik nog met u delen.

24 mei 2016. Ik was de enorme flaterkater in Doetinchem nog nauwelijks te boven. Ajax heeft zojuist ene Peter Bosz als nieuwe hoofdcoach gepresenteerd. Peter Bosz. Het enige waar ik bij het horen van die naam aan moet denken is uw invalbeurt bij Nederland tegen Tsjechië, in 1995. Geen idee waarom deze wissel, of überhaupt deze wedstrijd, mij zo helder voor ogen staat.

Oranje stond al 3-1 achter toen u werd ingebracht voor een aanvaller. Google moest er zojuist aan te pas komen om mij te vertellen dat het Peter van Vossen was. Ik vond het een onbegrijpelijke wissel van Hiddink. Een soort Robben – Bosvelt light. Op het veld stonden op dat moment onder andere al Edwin van der Sar, Marc Overmars en Dennis Bergkamp de wedstrijd te verliezen. Daarover later meer. Tot zo ver mijn enige actieve herinnering aan u, tot een jaar geleden. Nooit en te nimmer gedacht dat u nog eens een veel grotere plek in mijn geheugen zou innemen.

14 mei 2017. Kampioen gingen we niet meer worden. Of heel misschien toch. Op de bonnefooi was ik meegereisd naar Tilburg, want stel je nou toch eens voor. Op mijn vriendin’s allereerste moederdag. Een lompe gok, maar het dubbel en dwars waard áls Feyenoord punten zou laten liggen. Al na één minuut spelen werd duidelijk dat ik had gegokt en verloren.

In de catacomben van het Willem II stadion liep u vlak langs mij. U bent kleiner van postuur dan ik had verwacht. U praat rustig en bedachtzaam met journalisten en collega’s. Ik ben onder de indruk, u komt op mij over als een intelligente man. Een oude Willem 2-suppoost schiet u aan. ‘Wat een gewéldig team jonge spelers heeft u meneer Bosz, wat zal u trots zijn!’ Ik zie uw ogen twinkelen en hoor u iets antwoorden in de trant van ‘dat zijn ze zeker, ja’ Ik twinkel met u mee. Anderhalve week daarvoor stal u al definitief mijn Ajax-hart dankzij de thuiswedstrijd tegen Lyon. Dit veel intiemere, kleinere moment haalt de laatste restjes twijfel weg. U bent Onze Man.

2 juni 2017. Ik ben nog mijn gedachten aan het verzamelen over die jammerlijke avond in Stockholm. Mourinho houdt helemaal niet van voetbal, Mourinho houdt van winnen. U lijkt daarentegen wel heel veel van voetbal te houden, van mooi voetbal zelfs. Ook al wordt u daar tweede mee. En is het halen van een finale soms het hoogst haalbare. Om vervolgens als een ware Don Quichot weer monter tegen de windmolens van het antivoetbal ten strijde te trekken. Samen met uw trouwe gezel Hendrie ‘Sancho Panza’ Krüzen.

Zo blijken ze er bij Borussia Dortmund ook over te denken. Oh. Hm. Ja, daar houden ze ook van groots en meeslepend voetbal, zij het op een iets groter podium. Tweede worden in Duitsland is niet erg, in schoonheid sterven mag in Europa, graag zelfs. En ze willen eigenlijk wel dat u ze daarbij komt helpen. Snappen wij, zeker na onze galavoorstellingen van de afgelopen weken. Binnen no time zal echter een resoluut NEIN vanuit de ArenA te horen zijn. Toch? Waar blijft het? Naarmate de week vordert groeit het besef: Ajax weet zelfs na afloop van het seizoen nog mijn humeur compleet te verpesten.

Van der Sar. Overmars. Bergkamp. Oud-spelers, helden van weleer, maar in niets de broodnodige topmanagers die dit soort brandjes professioneel kunnen blussen. Ze grijpen terug op de middelen die hen als teamgenoten door moeilijke tijden hielpen; de gelederen sluiten, buitenstaanders isoleren en –wat er ook gebeurt- mond dicht naar de buitenwacht. Grote Ego’s die alleen kunnen functioneren als nuchtere, ervaren praktijkmensen het echte werk opknappen. Mensen zoals u. Want u was toch ook hun teamgenoot, op die kansloze avond in Praag, 22 jaar geleden? Ook nu verliezen wij, maar aan u heeft niet gelegen.

Dat ooit Ajax-supporters bij een patstelling Bergkamp-Bosz uw kant zouden kiezen had ik tot een jaar geleden nooit voor mogelijk gehouden. Dennis Bergkamp. Een naam die ik nog altijd niet kan lezen of schrijven zonder Jack van Gelder in mijn hoofd DENNIS BERGKAMP te horen schreeuwen. Een naam waarvan ik nooit had verwacht dat ‘ie een nare nasmaak zou achterlaten. Maar misschien wordt in een aflevering van Andere Tijden Sport over tien jaar alsnog zijn naam gezuiverd.

Want wij onnozele supporters hebben natuurlijk (nog) geen idee hoe het allemaal precies is gegaan. Weten wij veel. Wie weet overspeelde u uw hand door Van der Sar te melden dat de club moest kiezen, u eruit of zij eruit. My way or the Autobahn.

Of misschien betrapte Dennis op zijn cultuurbewakersrondje door de ArenA u wel terwijl u een Feyenoordvlag aan het begraven was op de middenstip. Ik bedoel maar: we blijven achter met heel veel vragen.

Misschien was het al die tijd al een zakelijk, kil verstandshuwelijk. Was ik te verliefd op uw kwaliteiten om dat te kunnen inzien. Misschien waren onze wegen over drie maanden alsnog gescheiden, of ging u al langer stiekem vreemd met Die Duitser. We zullen nooit weten wat we echt aan elkaar hadden kunnen hebben, want Ajax liet u liever gaan dan dat het orde op zaken durfde te stellen.

Wat mij terugbrengt bij vandaag, 6 juni 2017. Op de persconferentie bij Borussia Dortmund hoor ik u het volgende zeggen: “Ik heb het geweldig naar mijn zin gehad in Amsterdam, met de fans in het stadion. We hebben iets bijzonders opgebouwd.”

Chique. Een gentleman. Een Einzelgänger ook, uiteindelijk. Bedankt voor een half jaar hoop, Herr Cheftrainer.

Wij zijn Ajax, bedankt voor wat u hier had willen komen doen.

Categorieën: Arco

4 gedachtes over ““Wij zijn Ajax, wat kom je hier doen?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.