Maxwell: van Terborg naar Parijs

Terwijl ik dit schrijf stromen er berichten binnen waaruit blijkt dat Bosz Ajax zou kunnen verlaten voor een Duitse club. Ik ga er niet vanuit dat Ajax zegt ‘We hebben een missie, Peter. En dus laten we je niet gaan.’ Als hij gaat en ondanks het uitstekende jaar dat we achter de rug hebben, is Bosz dan een trainer met de mentaliteit van Ten Cate, die Ajax verliet om derde trainer van Chelsea te worden. Money talks, talent walks, zei Fernando Torres na zijn transfer van Liverpool naar Chelsea. Het gaat ook op voor trainers. Als geld je enige drijfveer is zal je het krijgen. maar dat is ook alles. Als Bosz blijft kan hij een hoofdstuk in de geschiedenis van Ajax worden, als hij gaat, dan blijft hij een paragraaf – een korte fase in de volbrenging van een missie. Maar we weten nog niet wat het verhaal is.

Er zijn gelukkig leukere onderwerpen om het over te hebben. Vorige week nam Maxwell Scherrer Cabelino Andrade afscheid van Paris St. Germain en Europa. Maxwell gaat in Brazilië voetballen en is in zijn loopbaan in Europa een van de meest gelauwerde speler ooit geworden. ‘Onze Maxwell’, denkt iedere Ajacied. De Maxwell die bij zijn debuut in 2001 onmiddelijk iedereen van zijn talent wist te overtuigen en net zo makkelijk als linksback, linkshalf of linksbuiten kon spelen. Als het maar op links was, dan kon hij het – ook al speelde hij het meest als linksback. Zijn talent voerde hem naar Amsterdam, Milaan, Barcelona en Parijs. En Zlatan was bij hem. We hebben het vaak over de voetballer Maxwell gehad, maar laten we de mens niet vergeten. Altijd klaar voor teamgenoten en supporters. Voor dat eerste kan je Ik, Zlatan uit je boekenkast pakken. Voor dat laatste kan je terecht bij medesupporters, mensen zoals jij en ik. En ik ga je een verhaal vertellen over Maxwell. Dit is mijn verhaal. Schroom niet om je eigen verhaal ergens neer te zetten.

tumblr_m7omg7imr61qch3p01

Vrijwel iedere supporter liep achter, naast en voor Zlatan en Mido, op de eerste trainingen van het seizoen 2001/2002. Als je een beetje achteruit liep en links van het bruggetje naar het trainingsveld voor Noord B ging staan, dan zag je dat er één speler was die de chaos rond Zlatan en Mido glimlachend gadesloeg. Maxwell droeg een net met een flink aantal ballen toen ik hem aansprak. Ik knikte naar verderop, waar Mido en Zlatan iets sneller gingen lopen, en vroeg hem of hij al klaar was voor belangstelling in de mate die Zlatan en Mido nu al hebben. Hij dropte de zak ballen op de grond, ging naast me staan en stopte zijn handen in zijn zakken terwijl hij zei dat het wat hem betreft wel even mocht wachten. Ik vroeg hem hoe zijn Nederlands was. Hij vond het moeilijk. Als hij dan toch een vreemde taal moet spreken, dan sprak hij liever Engels. Hij vroeg mij wat ik van het nieuwe team vond. Ik wilde veel zeggen, met name over de trainer. Maar dit was zo’n situatie waarin je beter op de oppervlakte kon blijven, dus heb ik gezegd dat het een veelbelovend team was. Weet je wat?, zei ik toen, ‘Als jij binnen een maand een aantal goals scoort of een paar goals en een paar assists, dan krijg je een boek van me waarmee je dit land beter gaat begrijpen.’ Maxwell maakte er weinig woorden aan vuil. Hij bood me zijn hand aan, zei dat het een deal was, pikte het net op en liep lachend weg.

Een paar weken later was het 11 september en voelde wereld een stuk duisterder aan dan voorheen. Ik stuurde het boek naar Ajax, ter attentie van Maxwell. Het was The Undutchables. Ik voegde een kaartje van mijn woonplaats bij, waarop ik schreef dat we de deal maar moesten vergeten, dat ik blij was dat hij zich zo goed ontwikelde bij Ajax en ik wenste hem veel geluk en succes. Een week later vond ik een enveloppe van Ajax in de brievenbus: een foto van Maxwell, met voorgedrukte handtekening. Toen ik hem omdraaide zag ik dit:

20170603_114318

Ik weet niet of dit zijn handschrift is, maar ik denk graag dat het dat wel is. In de jaren erna hield ik me op afstand van Maxwell, want andere supporters hebben ook recht op hun moment. En hij was er – als hij van het trainingsveld afliep was hij vaak het laatste binnen. Als je in die jaren een speler hard de trappen van Noord B zag rennen was het Maxwell die bijna te laat was voor de lunch.

Ieder jaar werd hij als voetballer beter en sierlijker. Hij ging ook meer scoren. Ik ken geen leijk doelpunt van onze meest succesvolle Braziliaan. Toen hij in een wedstijd voor de beker – uit tegen NAC, als ik het me goed herinner – ernstig geblesseerd raakte en lange tijd uit de roulatie was, organiseerde supporterssite Ajax Netwerk een steunactie – net als toen Heitinga voor het eerst zwaar geblesseerd is geraakt is gedaan. Alle steunbetuigingen werden gebundeld. Ik werd gevraagd of ik het kon overhandigen, want ik ga toch vaak naar de training. Een maand na de laatste boodschap stapte ik na een training op David Endt af. Of ik Maxwell even iets mocht overhandigen. Dat mocht. En kon. Endt nam me mee naar de ingang van de kantoren, op de eerste ring en ging Maxwell halen. Hij herkende me nog. Ik kreeg een klap op mijn schouder. De in het Nederlands geschreven boodschappen kon hij niet lezen, maar hij begreep wat er stond en het raakte hem.

Een paar maanden daarna werd bekendgemaakt dat Maxwell naar Inter vertrok. Na zijn blessure had hij geen minuut meer gespeeld. Ajax had hem in Brazilië laten revalideren, daar heeft hij ook het geluk gevonden. In de periode na de winterstop was er een avond in het supportershme – een presentatie van de directie met vragen. Na afloop kon iedereen vragen stellen aan iedereen die rondliep. Ik vroag aan Martin van Geel hoe het gegaan is, met Maxwell en Inter. Van Geel vertelde me dat Maxwell met het schaamrood op zijn kaken zijn contract heeft ingeleverd omdat hij van Ajax dankbaar was, maar via Inter zijn hele familie financieel onafhankelijk kon maken. Dat kon ik begrijpen. Familie was, is, belangrijk voor Maxwell, zeker na het overlijden van zijn broer.

In Amsterdam, Milaan, Barcelona en Parijs werden het voetbaltalent en de menselijke kwaliteiten van Maxwell geroemd. Overal waar hij kwam werd hij gewaardeerd. Hij huilde toen hij afscheid nam van Paris St. Germain. Zou hij nog aan Ajax hebben gedacht op dat moment? Aan het toernooi in Terborg, waar Ajax hem voor het eerst zag spelen?  Hoe dan ook, Ajacieden gaan hem niet vergeten. Denk maar terug aan zijn sierlijke techniek, zijn vlijmscherpe passes en zijn goals die, zoals gezegd, nooit lelijk waren. Ook al is hij op een manier weggegaan die sommige supporters vervelend vonden is Maxwell een veelgelezen hoofdstuk in het boek dat Ajax heet. Niet alleen omdat hij lang genoeg is gebleven, ook omdat hij iets heeft laten zien.

3 gedachtes over “Maxwell: van Terborg naar Parijs

  1. Fantastisch stuk! Heel herkenbaar! Mooi mens die Maxwell!
    Ik ben in januari 2016 in mijn upje naar Parijs geweest toen ik een paar maanden ervoor een oude foto van mij en Maxwell had geplaatst op Insta. Daar kreeg ik verassend genoeg een reactie op van zijn vrouw. Hij wist alles nog en had mooie herinneringen. Ik heb toen uiteindelijk van hun mijn kaartje gehad voor de wedstrijd en zat bij zijn vrouw op de tribune. Na 11 jaar kon ik hem eindelijk weer spreken en bedanken voor de mooie tijd! Nooit verwacht! Maar zo bijzonder! Zal dat nooit vergeten!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.