SPAARZAME MOMENTEN

Het mooiste van Ajax-Lyon is dat er generaties Ajacieden bij zijn gekomen die nu weten hoe het voelt om een wedstrijd als gisteravond mee te maken.

De eerste wedstrijden die mijn generatie had waarbij men dacht een glimp te kunnen meemaken van het verleden, het begin van de Jaren Zeventig, waren de wedstrijden tegen Zaragoza – het waterballet in Spanje en de overtuigende overwinning in het Olympisch Stadion. Na Ajax-Malmö liep ik met mijn vader naar Tram 9 en vroeg ik hem of we er waren. Bij lange na niet, was het antwoord. ‘We hebben uitstekend gespeeld tegen Malmö, maar nu begint het pas’. In die tijd haalde Ajax Europees zelden de winterstop dus ik knikte maar en viel door alle spanning en het late tijdstip in de tram in slaap.

Ajax-Genoa en Ajax-Bayern München waren ook wedstrijden waarin generaties konden voelen dat er iets te gebeuren stond. Oké, die Europacup II van 1987 was erg mooi, maar dat heeft me er niet van weerhouden om met metersdik kippenvel in het Olympisch Stadion de wedstrijd tegen Genoa te beleven – of in opperste euforie die tegen Bayern München. Het went nooit, dat gevoel – wat en hoe vaak je het ook meemaakt. We weten allemaal hoeveel geschiedenis Ajax met zich meedraagt, maar voelen hoe het is om geschiedenis mee te maken, dát is iets heel anders. Gisteravond hebben we dat, voor het eerst sinds heel erg lang weer eens gevoeld. En alle Ajacieden die er na 1996 bij zijn gekomen als supporter van Ajax weten nu hoe het voelt, die verbazing, die blijdschap en die euforie bij Europese wedstrijden. Gisteren klopte alles op het veld en in het stadion. De supporters waren er 100% voor de spelers en de spelers waren er 100% voor de supporters. Maar er is meer – veel meer.

IMG_20170503_205903

De laatste keer dat we in de buurt zijn geweest was in 2003. De kwartfinale tegen AC Milan. Winnen is doorgaan naar de halve finale, waar Inter – dat inmiddels flink uitgeblust was – zou wachten. Maar Koeman wisselde verdedigend en Chivu gleed uit. Een foute beslissing en het noodlot. De jaren erna brachten sporadisch vreugde op internationaal gebied. Fiorentina. Manchester City. Barcelona. We waren trots op onze jongens, trots dat ze op het hoogste niveau meededen en ook nog eens wisten gelijk te spelen of te winnen. Tegelijkertijd wist iedereen dat de verhoudingen in het voetbal dusdanig veranderd zijn dat je als Nederlandse club in principe als kanonnenvoer dient in de Champions League. In principe, want alles staat of valt met intenties.

Gisteren heb ik met open mond naar de eerste wedstrijd tussen Ajax en Lyon zitten kijken. Thuis, helaas. Ik voelde meteen dat ik iets zou missen, qua sfeer, want het was meteen raak. Waar onder Frank de Boer de Europa League bewust of onbewust minder werd geacht, pakt Peter Bosz de handschoen voortvarend op. In thuiswedstrijden staan we op vijftien goals gemaakt tegenover drie goals tegen. Dat zegt heel veel. Net zoals de speelstijl van gisteren heel veel zei: meteen erop, geconcentreerd en goed spelen – en vrij. Ik zag sommige spelers lachen, alsof ze gehoord hebben wat Cruijff altijd tegen debutanten zei: gewoon lekker spelen.

Het was heerlijk om al die gezichten van supporters op televisie te zien. Blikken van ongeloof, vreugde en uitzinnigheid. Puinhopen op de tribunes. Het was een uitstekende teamprestatie – met 4-1 winnen van Lyon. Maar het was meer dan een teamprestatie. Bosz heeft het voor elkaar gekregen een team te smeden waarin de leden vanuit hun taak spelen maar ook vanuit alle individuele kwaliteiten. Kijk eens naar Ziyech. Kijk eens hoe hij gegroeid is. Kijk eens naar Matthijs de Ligt en hoe hij zonder greintje van schroom doet wat hij moet doen – en méér. Traoré lijkt geraakt door de club en speelt al een tijd beter dan hij ooit bij Ajax heeft gedaan. Dolberg kreeg eindelijk weer de bal toegespeeld en was effectief The Silent Killer, zoals Kamp Seedorf hem zo treffend noemt. Gisteren wisselden Tete en Riedewald na de wedstrijd van shirtje. Riedewald zei dat hij Tete’s shirtje niet had en dat hij Tete een uitstekende speler vindt. Noem het bondgenoten, lotgenoten, vrienden, maar Tete en Riedewald speelden alsof ze wekelijks spelen. Ook dát is een kwestie van de juiste mentaliteit. Je kunt kritiek hebben op Bosz (Veltman/Tete, bijvoorbeeld), maar dat zijn beslissingen die in een geheel passen. Je kunt kritiek hebben op bepaalde beslissingen die Bosz neemt, maar niet op de koers die hij voor het eerste van Ajax uitgestippeld heeft.

Louis van Gaal keek toe, met de winnaars van de Europacup III, vijfentwintig jaar geleden. Net als de Europacup II in 1987 een onverwacht succes. Ze zagen dat het goed was. Het is zo lang geleden dat ik een wedstrijd voor het grootste deel met open mond gezien heb. Voor de zekerheid had ik een papieren zak naast me gelegd voor het geval ik zou gaan hyperventileren, want mijn adem stokte nog al eens. Bij alle goals bijvoorbeeld. Ik moest tranen uit mijn ogen vegen na het laatste fluitsignaal. Dat doet je club met je, en deze club, Ajax, is mijn club. ‘Een betere club dan deze is er niet’ is geen verwijzing naar een prijzenkast, maar naar het gevoel dat je club je geeft. Dat gevoel dat je, samen met je mede-Ajacieden, tijdens Ajax-Lyon met zijn alleen één bent.

Na afloop van de wedstrijd, bij de omloop, weer een interactie tussen spelers en supporters. Iedereen uitzinnig, de zeventienjarige De Ligt voorop, De Ligt heeft veel harten gestolen en voor zover er nog iets te stelen was, heeft hij het gisteravond gedaan. Hoe dan ook, met deze wedstrijd zijn we hard op weg naar hernieuwd respect. Als we volgende week ook winnen zullen mensen niet alleen meer praten over Ajax als de club die ooit goed was – en daarbij namen uit de jaren zeventig, tachtig of negentig noemen. Die namen zal men blijven noemen maar met blijdschap, met die extra twinkeling in de ogen omdat Ajax het weer eens voor elkaar heeft gekregen. Maar eerst moeten we volgende week net zo scherp zijn en net zo spelen en steunen.

Zoek volgende week de kroeg op, jongens. Zoek vrienden op. Kijk volgende week bij en met degenen die begrijpen waarom dit je club is en waarom dit moment zo belangrijk voor je is. Juist omdat het niet zo vaak gebeurt, omdat het spaarzame momenten zijn, is het zo belangrijk.

IMG_20170503_204855

 

2 gedachtes over “SPAARZAME MOMENTEN

  1. De Godenzonen staan op! Het Ajaxvirus wordt verspreid! Bij een vrouw kan ik mijn tranen bedwingen maar bij Ajax komt het los.
    Prachtig verhaal en oproep. Juist, alle cafés vol als in 1995.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s