Littekens uit Gelsenkirchen

Dit Ajax heeft Houdini tot een prutsend mietje gedegradeerd mannen. Wat een ontsnappings-act daar in Gelsenkirchen. Die pot heeft ons 20 jaar van ons leven gekost, schat ik zo in. Kapot waren we. Van woede naar verdriet naar totale euforie, een slopende helletocht. Dat alles binnen twee uur. Dat laat diepe krassen achter. Op de ziel, die toch veerkrachtig bleek. Maar ook diepe kerven in het hart, dat continu in overdrive pompte. We hebben slechts een paar uur om te revalideren.

Ik weet niet hoeveel fucks ik in de groepsapp geslingerd heb, maar het was de moeite waard geweest om jouw trucje van vorige week te herhalen Thijs. De emoties die donderdag voorbij kwamen, lezen als een jongensroman. Dat was exact de reden waarom we dit gingen doen. De haat, de liefde, de gevoelens voor ons clubje ventileren en etaleren. Maar ik kies toch voor woorden in plaats van een app-conversatie. Sorry daarvoor.

Und warum? Die existentialistische vraag echode door de app.

Die wedstrijd. Die akelig lange, martelende wedstrijd. Het was niet groots, maar er was (altijd) hoop. Zeker aan het begin van de tweede helft. Nou ja, na een goede start leek binnen een kwartier alles als een kaartenhuis in elkaar te storten. Und warum? Die existentialistische vraag echode door de app. De wanhoop, de misère. Ieder woord was giftig. Er waren zelfs dreigementen om zondag niet meer te kijken. Ach, het zijn woorden. In duistere momenten.

Ik wil mijzelf vooral niet als een ziener betitelen, want ik sla de plank gruwelijk vaak mis, maar de profetische woorden ‘gewoon even scoren’ na de 3-0, bleken akelig waar. ‘Ik heb er nooit aan getwijfeld’, blufte ik na een nieuwe serie fucks. Ik veegde het zweet van mijn voorhoofd. Van mijn rug. Uit mijn bilnaad. Koud angstzweet.

Wat een wereldgoal van Viergever. Niks fluweel spel. Niks aanval over honderd schijven. Gewoon wilskracht. Voetje er tegen en bam. Je velt ze, die Duitsers. Younes maakt daarna de droom compleet. Een droom die Marco Borsato-achtige proporties had aangenomen.

http://dai.ly/x5j2ugg

Houdini. Toen ik vrijdag wakker werd, kon ik het nog niet geloven. En nu….nu wacht…. Lyon. In de halve finale. De HALVE FINALE. Man wat is dat lang geleden. Het zijn toestanden die me terugbrengen naar de tijden van Van Basten. Of Bergkamp en Jonk. Die spanning, het verlangen, de zenuwen. Een hele dag de uren aftellen. Vleermuizen in de buik. Hartslag in je nek. Klamme handen. Billenknijpen bij iedere tegenaanval. Vloeken om alles. Happen naar adem. Het is een martelgang. Het is sado-masochistisch, maar het is godsgruwelijk verslavend heerlijk. Het is Trainspotting op een voetbalveld. Je weet dat je kapot gaat, maar je gebruikt toch.

Vloeken om alles. Happen naar adem. Het is een martelgang.

Dus gaan we weer door met lijden. Lyon stond niet bovenaan mijn lijst. Lastige ploeg lijkt me dat. Tegen Roma vond ik ze geweldig. Ik heb geen idee of we opgewassen zijn tegen deze Fransen, maar we zullen het snel genoeg merken. Maar voordat het zover is, wacht zondag eerst nog een finale.

Wat een einde van het seizoen. Het is toch knetter bizar verlopen dit jaar. Eigenlijk zouden we alle blogs nog eens moeten herlezen. Dan zie je de pieken en dalen letterlijk terug in de gekozen woorden per bericht. Vlijmscherpe metaforen, blufpokerige krachttermen en stompzinnige verwensingen die uit de diepste krochten van onze endeldarm kwamen. Om hier te eindigen, bij dit bericht. In de dagen dat we weer eens euforisch zijn. En da’s terecht.

Het is toch knetter bizar verlopen dit jaar.

De journalisten strooien met complimenten. Draken van wedstrijden zijn uit het geheugen gewist, zelfs die tegen Schalke. Want het resultaat is het enige dat telt. We verloren donderdag een wedstrijd terwijl iedereen sprak van een overwinning. Zo gaat dat in het voetbal.

We hijgen Feyenoord in de nek. En Rotterdam wordt onrustig. Ze verbloemen dat met gespeeld zelfvertrouwen. Een voorbeeldje? Mijn naam werd getagd door Ome Erik de Noorman. Als ‘koelbloedig’ grapje. Mijn naam werd gelinkt aan de Facebookpagina: tag de naam van de persoon die denkt dat Feyenoord kampioen wordt. Het is een bekend psychologisch fenomeen. Spiegelen in tijden van wanhoop. Dus kijk je naar de vijand. Ik zou zelfs, psychologisch gezien nog een stapje verder kunnen gaan: dit is echt een Stockholm-syndroom. Je houdt van jouw onderdrukker.

En zie wat hier gebeurt mannen, Stockholm. De naam van de stad valt écht. Is dat niet de plek waar de finale gespeeld wordt? Je zou er statistische modellen op los kunnen laten om te kijken hoe bewust of onbewust deze woorden nu uit mijn vingers vloeiden? Of komt het lot hier om de hoek kijken?

 

Waar gaat dit eindigen beste Ajacieden? Sinds het treffen met Feyenoord lijkt er niets meer mis te kunnen gaan. En ja, we hebben de afgelopen weken hardop gedroomd van de titel. We speelden eindelijk weer voetbal dat bij Ajax hoort. Verzorgd, aanvallend, met bluf. We scoorden, we domineerden. We speelden Feyenoord en Schalke van de mat. We droomden van de halve finale. En we dromen lekker verder. Jonkies uit de eigen gelederen staan in het veld. Jong Ajax wordt tweede in de Jupiler League. The Future Cup is van ons. Jongens, wat gebeurt er toch allemaal? We doen gewoon weer mee. We tellen weer mee. Of het blijvend is…geen idee. Maar we zijn weer Ajax. Dit is waarom we voor deze club gekozen hebben. Met alle hartverknetteringen, woedeuitbarstingen en tranen van geluk die daarbij horen.

We kunnen de kampioen worden. Jij gelooft daar heilig in Dion. En de concurrenten? Die roepen ‘dream on’. Dat weet ik zeker. Natuurlijk, de wedstrijd van donderdag zit in onze benen. De kramp zat zo ongeveer in ieder lichaam, van kleine teen tot kruin. Dat is waar de PSV-fan, en in de kielzog daarvan de Feyenoorder, zich aan vast klampt. Natuurlijk zeg je dan als commentator ook dat dít PSV en dus Feyenoord in de kaart speelt. Maar Nick zei het, Davy zei het ook, dit Ajax kan vechten. Dit Ajax wil tot het gaatje gaan (ja, we zijn de draken van wedstrijden echt vergeten). Wat de pot tegen de Duitsers vooral opgeleverd heeft: geloof. Fysiek was het een slijtageslag, mentaal is dit een lijntje Maradonna-coke tot de macht tien.

Natuurlijk zeg je dan als commentator ook dat dít PSV en dus Feyenoord in de kaart speelt.

Waar gaat dit eindigen? Kunnen we PSV opnieuw verslaan in eigen huis? Ik moet mijn woorden zorgvuldig kiezen nu. Bij het vorige treffen voorspelde ik een pijnlijke treffer van Siem. Ik weet nog hoe ik in café Wiener in elkaar zakte toen Siem inderdaad de bal in het net legde. Geen vergelijkingen meer, geen profetie. We moeten het gewoon ondergaan, we moeten gewoon weer vlammen. Drie nagelbijtende competitieduels in het verschiet. Mogelijk nog drie Europese wedstrijden. En dan weten we waar we écht staan. Littekens op het hart. Misschien wel op de ziel. We dragen dit. We gaan ervoor. We zouden het dit seizoen met elkaar delen en daar houden we ons aan. Prettige wedstrijd mannen. Be strong!

Categorieën: Roy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s