Het dunne draadje van Ajax

Als je naar de toekomst tuurt, moet je vooral niet over je schouder kijken. Blik vooruit. De kansen zien. Dat deed jij al Thijs. Met een bepaald verkneukelend verlangen en heerlijkheid over de spanning die de finale van dit seizoen gaat opleveren. Zonder echt verwachtingen uit te spreken over de afloop. Je hunkerde naar de ontmoeting met Kopenhagen en het vervolg van ons Europees avontuur.

We zijn een week verder. En waar staan we? Teleurstelling na een nederlaag van Feyenoord, omdat we Groningen zélf niet het nekschot gaven. Een huppeltje van geluk in de vroege middag, een kater en overtollig zuur in de vroege avond. Zure zult werd ik (met dank aan Thijs). Een puntje dichterbij. Het voelt toch als een nederlaag voor mij. Hij die alleen maar uit halflege glazen drinkt als het om Ajax gaat.

Tegen Kopenhagen kwam dat zuur na een minuutje alweer via de slokdarm omhoog toen Onana de bal al uit het net moest halen.  Vervolgens kijkend naar een statische selectie die de bal wel laat rondgaan, maar niet echt kansen weet te creëren. Een tweede helft die hoopvol start met flink wat pressie om vervolgens een goal tegen te krijgen. Moedeloos word ik er wel een beetje van.

2-1. Hoe dik is het draadje dat leidt naar de kwartfinale? Is het al geknapt of mogen we nog hopen? 1-0 is genoeg. Dat lijkt simpel zat. Vier keer eerder stonden ze tegenover elkaar, Ajax en FC Kopenhagen. Om maar meteen niet te voldoen aan mijn stelling van net: de historie leert via een blik over de schouder dat we slechts één potje wonnen. Uit in de Deense hoofdstad. 2006 om precies te zijn, in de voorronde van de Champions League. 1-2 werd het. Thuis zouden we dat klusje wel even klaren.

Moedeloos word ik er wel een beetje van

Terwijl ik toch weer even over mijn schouder kijk, zie ik daar het enorme Deense spook uit de Arena. De horrorgeest van 2006. Je had het over een zuur verlies tegen Milan Thijs, maar dat potje tegen Kopenhagen destijds heeft bij mij ook wel een paar vloekjes doen ontglippen. 0-2 gingen we onderuit in onze eigen betonbak. Omdat Thomas glibberend glijdend onderuit ging en Stekelenburg op briljante wijze passeerde. Arme Steek. Die boogbal was uren onderweg. Als keeper zie je zo’n bal in slow motion op je af komen. Je wilt als een Superman omhoog gaan, met de juiste timing, terwijl je merkt dat iemand spijkers van Kryptonite in je voeten gejast heeft. Vermaelen begraaft zijn gezicht in de mat. Nog ruim tien minuten te spelen, maar de hopeloosheid ligt in het gras naast de verdediger. Dag Champions League.

Maar we zouden niet achterom kijken. De toekomst in turen, dat moeten we doen. Dat deed VI afgelopen week al voor ons. Met een cover die je hart sneller laat slaan, toch Peter? De Ligt, Kluivert, De Jong, Nouri en Van de Beek. Samen op de cover. Tieners die nu al de architecten van de toekomst zijn. Enorme talenten die zo de hemel in geschreven worden dat zelfs een Feyenoorder respect voor ze gaat krijgen. VVV pakt de titel, maar Jong Ajax speelt het mooiste voetbal, oogstrelend en effectief. Het beste team van de Eerste Divisie, vindt Volendam-middenvelder en analyticus Kees Kwakman. De genoemde frivole baasjes zijn daar grotendeels verantwoordelijk voor.

En het moet gezegd: ik ben trots op die mannetjes. Ze doen het goed, hoewel het qua presteren nog enorm fluctueert. Maar wat wil je? Kijk naar Dolberg. Eerst kwamen we superlatieven te kort, nu mort iedereen weer openlijk over hem. Hoewel die knappe halve-omhaal-volley-met-de-binnenkant weer zijn talent laat zien. Weet je jongens, wat deden wij toen we 17 of 19 waren? Piekten wij toen iedere week als vakkenvullers bij de AH?

Het zijn enorme talenten. Ons team is gebouwd op talent. Daar hoeven we niet aan te twijfelen. Neem Onana. Aan het begin van deze competitie was ik blij dat we Tim Krul in geblesseerde staat huurden. Want die jonge André was toch nog niet klaar voor het grote werk.

Krul is inmiddels weer penaltykiller bij AZ en dat komt omdat Onana doet wat niemand voor mogelijk hield: als jonkie een basisplaats opeisen. Deze week leerden we al dat magie bestaat in Barcelona. Onana heeft een vleugje magie meegenomen uit Spanje.

Het moet gezegd, die actie tegen Groningen had ik eerlijk gezegd ook niet voor mogelijk gehouden. Wat deed Onana op die plek? Achter het standbeen langs? Met de bal lopen? Natuurlijk, de jankers onder ons schreeuwen hardop dat het een overtreding was. Ik weet niet of Bas Nijhuis het mag zeggen, maar ik was het wel roerend met hem eens: op die plek moet je nooit in zo’n situatie terecht komen. Enorme ezel, dat zeg ik dan. Niet tegen Nijhuis, voor alle helderheid.

Onana heeft een vleugje magie meegenomen uit Spanje

Hoe vaker ik de beelden terugkijk, des te meer het angstzweet uitbreekt. Gisteren ook. Onana heeft me bang gemaakt. Ik mag niet achterom kijken, maar ik moet je zeggen dat de schijt lang niet zo dun door de broek gelopen heeft sinds het vertrek van de meevoetballende Stanley Menzo. Hoewel ik bij hem vooral denk aan een schuimrubberen mat op de borst en een wonderschone eigen goal (alweer!) tegen Auxerre. Fraai zoals Stanley die bal er in sloeg bij die corner. Maar we kijken vooruit. Niet over de schouder loeren. Onana heeft hier van geleerd.

Even terug naar de architecten van de toekomst. Ze schuiven van elftal naar elftal. Jong Ajax, Ajax O19, Ajax 1. Daar waar ze nodig zijn, worden ze opgesteld. Kluivert balde op alle niveaus: van de Eredivisie naar de Europa League. Van Jupiler League naar Youth League. Het moet niet te doen zijn, lijkt mij. Je speelt op zo veel niveaus tegen zo veel verschillende tegenstanders dat je volgens mij al een dagtaak hebt aan het bijwonen van tactische besprekingen. Dat is toch ongekend knap, of niet? Zeker als je weet dat zo ongeveer de helft van Jong Ajax al op Europa League-niveau geacteerd heeft. De Ligt en Van de Beek stonden in Kopenhagen in de basis.

Het enige lullige is: ze zijn nog niet constant. Je mag nog niet van ze eisen dat ze elke week dat topniveau halen. Als je dat toch doet ben je niet reëel. Zie De Ligt gisteren. Of Van de Beek, die toch weer plaats moest maken voor Ziyech.

Traoré is een slappe zak

Weet je, we nemen al weken genoegen met de slap acterende Younes en Traoré. Dan mogen we deze gasten ook wel een beetje ontzien. Ik weet dat je graag naar statistieken wijst Thijs. En dat die data jou leert dat Younes groeit en dat Ajax echt beter is dan tegenstanders als Groningen. Wat ik vooral zie: de eindstand. Ja, je hebt vaak gelijk beste Thijs. Maar ik draag nu eenmaal de naam Zure Zult. Ik vind dat een gemiddelde seniorenbreiclub minder steken laat vallen dan onze vleugelspitsen. Die breiende senioren zijn bovendien gepassioneerder met de pennen dan onze jongens aan de zijlijn met de voeten. Ok, Younes dribbelt lekker, maar in mijn optiek levert het te weinig op.  Traoré is een slappe zak. Al weken zie ik curve-balletjes naast of over het doel gaan. Zoekt altijd de drukte op in plaats van de ruimte. Waardeloos. Zo. Dat is er uit.

Groningen hadden we moeten pakken. Ook als we niet naar de arbitrale dwalingen kijken. Tegen Kopenhagen hadden we een andere uitslag verdiend. En ook daar kun je dan weer zeggen dat we genaaid worden met de afgekeurde goal van Dolberg. Is het daar allemaal aan te wijten?

Zijn we wel gevaarlijk en effectief genoeg? Speelt Ajax 1 zoals Jong Ajax? Ik weet niet of jullie nog naar Lyon tegen Roma gekeken hebben? Maar Jezus, dat is toch andere koek. Dan hebben wij een veredeld campingelftal. Dat zien jullie toch ook of niet? Wat een snelheid in het spel, wat een individuele klasse. Wat een aanvallen.

Leg dat dan eens naast onze wedstrijd. Zowel de links- als rechtsbuiten scoren te weinig. Nog maar te zwijgen over de creativiteit in hun spel. Zelfs als je blind bent kun je deze twee man volgen. Younes presteert het te vaak om parallel aan de middenlijn naar binnen te snijden. Het moet anders. Het moet vuriger. Het moet met meer beleving, geloof en fantasie. Anders weet ik waar we dit jaar eindigen. In de 1/8 finale van de Europa League. En op de pijnlijke plek drie van de Eredivisie. Ik zeg het niet graag. Ik wil ook graag positief vooruit kijken.  Maar ik vrees dat we weer in een tussenjaar zitten, waarin we moeten bouwen. Met de architecten van de toekomst, dat wel. Het is alleen jammer als fan dat dit dan het derde tussenjaar wordt. Ik hoop gewoon dat ik een echte Zure Zult ben en het draadje een stevige kabel blijkt te zijn in de terugblik op het huidige toekomstbeeld. Als we Kopenhagen met 2-0 verslagen hebben.

2 gedachtes over “Het dunne draadje van Ajax

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.