Europacupkoorts

Heren, voelen jullie ook die positieve spanning? In Amsterdam heerst Europacupkoorts. De thuiswedstrijd tegen FC Kopenhagen – niet meer of minder dan de achtste finale in de Europa League – was binnen een paar dagen uitverkocht. Ongekend. Ik snap het wel. We voelen dat er iets mogelijk. En we hunkeren naar succes. Naar een kwartfinale, die ronde van de laatste acht waarin het einde echt in zicht komt.

In 1987 was ik vijf. Ik kreeg interesse in voetbal, als spelertje en als kijker. In de tien jaar die volgden stond Ajax vijf keer in een Europese finale. We wonnen er drie. Hoewel het niet elk jaar feest was – we vlogen er twee keer in de eerste ronde uit en mochten zelfs een jaargang niet meedoen, vanwege het staafincident – had het Europees succes iets vanzelfsprekends. Het hoorde bij Ajax, in mijn beleving als kind en tiener. Dat ligt nu net iets anders.

Vijf finales in tien jaar. Drie cups. Het is iets onvoorstelbaars geworden. Sinds de eeuwwisseling, toch al zeventien jaar geleden, stonden we één keer in een kwartfinale. AC Milan, 2003. De Koeman Kids. Champions League, ook dat nog. We hadden moeten winnen. Het is een van de grotere voetbaltrauma’s die ik in de loop van de jaren opliep. Het gevoel van de wedstrijd herinner ik me precies. Het lef van het jeugdige Ajax. Specifieke beelden. Pienaar die gewisseld wordt, een duw krijgt en lacht. We hadden ze in de zak op dat moment, die verdomde Italianen. En dan toch. De lange trap. De glijpartij van Chivu. Het korte moment van twijfel. De derde geluksgoal van de avond. Weg halve finale. Weg droom.

We wonnen dat seizoen twee keer van Lyon. Kom daar als Nederlandse club nu nog maar eens om.

Sinds de eeuwwisseling stuitten we twee keer eerder op FC Kopenhagen. Beide keren ging het mis. Ik reken me dus ook zeker niet rijk dit keer. Maar het is wel een 50/50. Eerst uit, dus we krijgen de kans om het thuis af te maken. De kwartfinale lonkt. Na veertien jaar. Waar we in de jaren negentig stoïcijns onze schouders hadden opgehaald – maak me maar wakker als de finale begint – zijn de kriebels nu duidelijk voelbaar. Achtste finale, Kopenhagen. Het is waar Ajax tegenwoordig thuishoort, Europees gezien.

We mogen dromen. Van een Europees avontuur dat tot in de lente duurt. Van een kwartfinale. En daarna – wie weet – van Solna.

Ik begrijp daarom de Europacupkoorts, kan niet wachten tot donderdag. We hebben een leuk team met een aantal prima spelers. Sinds de winterstop is het weinig spectaculair maar wel stabiel. En kijkend naar de andere vijftien achtste finalisten mag je hopen. Uiteraard, AS Roma en Manchester United zitten er nog in, maar ook veel clubs als Genk, Gent, APOEL en Krasnodar. De tijd dat we daar wel even van zouden winnen is voorbij. Kansen liggen er echter wel degelijk. We mogen dromen. Van een Europees avontuur dat tot in de lente duurt. Van een kwartfinale. En daarna – wie weet – van Solna.

Moeten we het ook nog over de eredivisie hebben?

Eventjes dan. We zijn op het punt beland dat er nog tien wedstrijden te spelen zijn. Een bijzonder moment. De ontknoping van het seizoen staat voor de deur. Dit is het moment waarop voetbalsites beginnen met het wekelijks publiceren van het resterende programma der titelkandidaten. Dat zijn er sinds zondag nog twee. Toch? Ik durf PSV eigenlijk nooit uit te vlakken dus doe dat ook nu niet. Maar het moet toch wel heel raar lopen, wil de titel naar het zuiden gaan.

Een titelstrijd tussen Ajax en Feyenoord, hoe ver moeten we daarvoor terug in de tijd? Nostalgie.

Ik was niet ontevreden met de Feyenoord-overwinning op doellijntechnologie. Een puntendeling was voor ons op het eerste oog de beste uitkomst geweest. Je kunt niet alles hebben. Als ik vooraf een winnaar had mogen kiezen, was dat Feyenoord geweest. Een titelstrijd tussen Ajax en Feyenoord, hoe ver moeten we daarvoor terug in de tijd? Nostalgie. Zo lang als wij Europees al geen rol van betekenis meer spelen, zo lang doet Feyenoord dat nationaal eigenlijk al niet meer. Een paar keer klampten ze lang aan. Tot het dan uiteindelijk toch weer misging. Dat maakt dit heel bijzonder.

Bovendien was PSV bij een overwinning in De Kuip wat mij betreft meteen kampioenskandidaat nummer één geweest. De Eindhovenaren hebben in de resterende tien potjes namelijk duidelijk het makkelijkste programma. Ze zijn in tegenstelling tot Feyenoord gewend aan kampioensdruk en hebben anders dan Ajax geen Europese verplichtingen. Met alle ervaring in de selectie had ik PSV (bijna) foutloos zien afdenderen op de derde titel op rij. De twijfel van Bergwijn, alleen voor Jones, kan het verschil betekenen tussen een kampioenschap en een verloren seizoen. Het komt dit jaar aan op kleine dingen.

Wat ik wil zeggen, mannen, is dat ik zin heb in de komende maanden. Of we nu eindigen in Kopenhagen of in Solna. Of we feest kunnen vieren in de hoofdstad of de Coolsingel eindelijk weer eens volloopt. Hoe het ook gaat zijn, het wordt een prachtig voorjaar.

Een gedachte over “Europacupkoorts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s