Reallifesoap met de Kluiverts

Geen idee of het Parkstad Limburg Stadion een vak K heeft, maar afgelopen zondag leek het daar wel op. Justin Kluivert liep het veld op, zoekend naar bekenden in het stadion. Want voorafgaand aan de wedstrijd had zijn mobiele telefoon hem al geïnformeerd dat er belangrijk volk op de tribune zat. Speurende Kluivert-ogen waren het resultaat, terwijl de Koempels op de tribune in onvervalst en onverstaanbaar Kerkraads dialect hun ploeg op scherp probeerden te zetten.

Pa Patrick verwarmde een kuipstoeltje. Net als broertje Shane en opa Kenneth. Tantes, stiefmoeders en andere (ex-)familieleden van Patje vergezelden hem. Vak K dus. De Kluiverts in Kerkrade. Het is een prachtige titel voor een dramatische reallifesoap van RTL. 7 Denk ik, een zender voor mannen.

Het verhaal wil dat Patrick om 7 uur de trein nam vanaf Amsterdam. Wetende ook dat zijn Paris Saint Germain een dag eerder een wedstrijd speelde in Dijon. Een wereldreis had hij achter de kiezen, waarvan de laatste kilometers nagenoeg CO2-neutraal verliepen. Dat alles om zijn eigen bloed in actie te zien.

aakluivert

Zou Patrick tevreden zijn geweest nu hij zijn zoon voor het eerst zag acteren in Ajax 1? Zou hij trots zijn? Natuurlijk hebben we gehoord dat Patje gepolijst oordeelt dat zoon Justin nog wat dingen te leren heeft, maar wat hadden we gezien als de Kluiverts een echte show hadden? Hadden we Justin dan zonder eten naar bed zien gaan?

Was Justin goed afgelopen zondag? Als nuchtere Ajaxfans zullen we ‘nee’ gezegd hebben. Hij speelde niet bepaald een gelukkige wedstrijd. Hij heeft de lat ook meteen hoog gelegd, onze Kluivert-telg. Justin wilde beter worden dan zijn vader. Dat was zijn doel, liet hij weten aan de journalisten toen de inkt van het net getekende contract nog niet droog was. Was getekend Justin Kluivert. Vanaf dat moment was de toon gezet. Journalisten hebben een goed geheugen en een nog beter archief. Er telt nog maar één ding: het vergelijkende duel met vader.

Justin wilde beter worden dan zijn vader.

Ik vraag me af wanneer Justin voor zichzelf bepaalde dat hij in de voetsporen van zijn vader wilde treden. Dat is nogal wat. Natuurlijk voelen we die drang allemaal. Toen ik in de tweede klas (groep 4 dus) gevraagd werd wat ik wilde worden, toen antwoordde ik: “Typemachinemonteur of dierenarts.” In het gezicht van meester Palmen zag ik grote vraagtekens staan. Die dierenarts hoorde bij de leeftijd, dat wil ieder kind. Maar….hij hapte naar adem, slikte de vervolgvraag in en gaf de beurt aan mijn buurman, terwijl zijn ogen onderzoekend op mij bleven gericht.

Typemachinemonteur. Hij snapte daar geen zak van. De klas was gevuld met potentiële piloten, dierenartsen, buschauffeurs, douaniers, politieagenten en een bankmedewerker. Die typemachinemonteur was een vreemde eend in de bijt.

Het hield de goede man zo bezig dat hij tijdens de ouderavond mijn ouders toch maar de vervolgvraag voor wierp. “Typemachinemonteur?” Lachend legden mijn ouders uit dat mijn moeder type-les gaf. En dat mijn vader zijn eigen zaak had. Met de verkoop en het onderhoud van typemachines, kopieer- en stencilmachines verdiende hij zijn brood. Mijn vader verliet waarschijnlijk trots het klaslokaal. Omdat hij net een nieuwe klant binnengeharkt had. En omdat zijn zoon in zijn voetsporen wilde treden.

Vanaf dat moment was het beklonken. Ik zou de zaak overnemen, zoals dat in familiejargon heette. Dat moment, moet ik met terugwerkende kracht bekennen, zorgde voor een enorme druk op mijn schouders. Druk die je daar zélf op legt. Ik moest en zou. Ik mocht niet falen. Om teleurstellingen te voorkomen. Ik werd getest op technisch inzicht omdat mijn ouders ook wel inzagen dat ik mijzelf met een schroevendraaier in de rug zou steken als ik voor het eerst aan de slag ging met een typemachinereparatie. Ik had veel talenten, behalve technische. Mijn vriendin pakt nog steeds de EHBO-trommel als ik met de boor aan de slag ga. Plus een tube vloeibaar gips om het veel te grote gat in de muur te dichten.

typemachine

Maar ik wilde in zijn voetsporen treden. Omdat je dat doet als adorerend jochie.

Hoe zit dat met Justin? Wanneer voelde hij die drang? Ik vraag me af of hij getest is op technisch vernuft. Natuurlijk gaat het om een ander soort techniek dan bij mij, maar zou Justin net als ik een hele dag opgesloten hebben gezeten met een soort van arbeidspsycholoog die alles probeert te analyseren wat je doet? Kappen, draaien, scoren in een droomfinale? Geschikt / Ongeschikt. Tegenover je de man van wie je denkt dat hij ieder woord op een weegschaaltje legt.

Ik denk dat de test voor Justin veel positiever uitviel dan voor mij. Ik ben geen typemachinemonteur geworden. En tot groot verdriet van mijn vader is zijn zaak niet succesvol overgenomen en helemaal niet door zijn zoon. Justin daarentegen…

Kappen, draaien, scoren in een droomfinale? Geschikt / Ongeschikt.

Terug naar vak K. Justin wist het: de familie zat op de tribune. Justin balde. Was het groots wat hij liet zien? Ik zei al eerder dat we daar lichtelijke verwijtend ‘nee’ op kunnen antwoorden. Maar dan gaan we voorbij aan de impact van vak K. Uit mijn eigen voetbaltijd weet ik dat twee factoren je spel enorm kunnen beïnvloeden. De aanwezigheid van een vriendinnetje (in de dop) of je bloedeigen vader. Iets in je hormonale huishouding verandert dan zo drastisch dat je dingen doet die je anders nooit zou doen. Je bent eager. Je leeft op een overdosis overmoed. De adrenaline overheerst. Je wil niet falen, je kunt niet falen. Met als gevolg dat je overgeconcentreerd bent.

Daardoor springen ballen van de voet. Daardoor passeer je een man zonder bal. Hoe meer er mislukt, hoe gretiger je wordt. De overmoed groeit, de adrenaline zorgt voor kortsluitingen. Je faalt terwijl je je daar ook nog eens gruwelijk van bewust bent. In het geval van Justin: op de tribune zit niet alleen je vader, maar ook de man die je wilt overtreffen.

Het is te vroeg om iets zinnigs te zeggen over Justin. We zijn euforisch. Dat is te bevatten. Maar of hij het gaat redden? Een ding weet ik bijna zeker. Patje zal hij niet overtreffen. Tuurlijk, hij kan ooit een beslissende goal maken in een droomfinale, maar dat zal niet bij Ajax zijn. Qua leeftijd moet hij hoe dan ook aardig opschieten om die goal in dezelfde levensfase te maken. Justin staat overigens al achter op punten in dit virtuele gevecht. Pa scoorde tijdens zijn debuut in Ajax 1. Na drie wedstrijden staat de teller voor Justin nog op nul.

Dat brengt mij terug bij de vraag: waarom koos hij voor dat stigma? Je weet dat je als de zoon van, altijd betiteld wordt als de zoon van…. Hij benoemde het nog eens extra, Justin. Was dat een slimme keuze? Wij Ajacieden kijken daar doorheen, maar de rest van het volk heeft de messen geslepen. Brullen iets over arrogantie. Over bluf. Als hongerige wolven liggen ze klaar om Justin uiteen te rijten.

daley_blind_15464130806

Kijk je naar het verleden dan mogen we constateren dat het hoe dan ook ondoenlijk lijkt om als voetbalzoon in de voetsporen van pa te treden. Neem Daley. Pa Blind heeft een palmares waar hij alleen maar van kan dromen. Bewust en nuchter als hij is, liet Daley heel snel optekenen dat ze niet te vergelijken zijn. Hopend dat daarmee de ballast van zijn schouders was. Natuurlijk werkt dat niet zo. Daley heeft het in zijn beginjaren heel moeilijk gehad omdat hij continu onder een loep lag. Dat hem dingen verweten werden die meer met zijn vader te maken hebben, dan met hem. En als pakkend voorbeeld dat we er vrolijk aan meededen: in het stadion zongen we hem op dezelfde manier toe als zijn pa. ‘Daley Blind, wie kent ‘m niet?’ Vocaal duwden we hem al in hetzelfde hokje.

Dan hebben we Jordi nog. Arm manneke. Dat was helemaal een kansloze missie. Als zoon van De Verlosser, telg van JC, droeg hij meteen een onnoemelijk zwaar kruis mee. Nu is dat metaforisch hoopvol, maar in werkelijkheid was pa Cruijff de grootste ter wereld in de ogen van veel kenners. Daar moest hij kansloos tegenop draven. En dat is ook wat hij deed, kansloos draven. Ik heb nooit gesnapt waarom hij überhaupt het veld opgestapt is. Een mission impossible die zijn weerga niet kent. Nooit zou hij uit die schaduw kunnen stappen. Sterker nog, zelfs die schaduw verdiende hij als voetballer niet. Hij mag dan weliswaar de plek van pa hebben overgenomen in de Telegraaf als *kuch* columnist, maar ik heb het idee dat dat alleen is omdat Jordi the next best thing is voor HIJ die wij zo missen.

jordy2

Of neem Jordan Larsson. 18 jaar is hij, de zoon van Henke. Een paar weken terug was hij ook wereldnieuws in Nederland omdat Pa op de tribune zat toen NEC in De Kuip aantrad tegen zijn Feyenoord. Larsson senior sliep bij zijn goede vriend Van Bronckhorst die avond, de trainer van de tegenstander. Jordan mocht met veel tegenzin voor de camera kruipen om antwoorden te geven op onzinnige vragen van trashsportjounalist Joep Schreuder. Gebeten reageerde hij op de gekleurde stellingen die allemaal betrekking hadden op zijn pa. Hij moet ongetwijfeld geweten hebben dat NEC geen Feyenoord is. Of Barcelona, Celtic of Manchester United. Clubs waar Pa Larsson voor uitkwam. In de voetsporen treden. Het is niet gemakkelijk, dat voelde Jordan feilloos aan.

Patje bezette vak K en Justin merkte voor het eerst hoe lastig het is om de zoon te zijn van. Pa liep door het stadion terwijl mensen selfies met hem maakten. Twitter, Facebook en Instagram barstten uit hun voegen met Patje-bespiegelingen. In de schaduw van.

Pa had vooraf nog in de camera gezegd dat hij hoopte dat zijn zoon scoorde. Justin deed dat niet.

Justin verdedigde zich kranig. Hij had zichzelf niet teleurgesteld, zei junior na de wedstrijd. Hij weet, dat zijn vader weet, dat hij meer kan. Hij weet ook dat Patje alle wedstrijden ziet. Dus op basis van deze pot zou Pa echt geen commentaar hebben, verzekerde Justin ons. Hij was ook niet verlamd door de spanning, blufpokerde de buitenaanvaller. Pa had vooraf nog in de camera gezegd dat hij hoopte dat zijn zoon scoorde. Justin deed dat niet. Hij werd voortijdig gewisseld.

Het zijn prachtige taferelen. Ik denk dat RTL een unieke kans heeft laten liggen door die soap niet te maken. Justin die dagelijks worstelt. Iedere dag kijkt hij in de spiegel om prevelend dezelfde mantra te chanten: “Waarom heb ik het gezegd?” Pa Kluivert die volop in de spotlights staat. We reppen met geen woord over de misstappen in zijn leven. Zo werkt dat in tv-land. Of in voetballand. Daar gelden andere wetten. We bekijken alleen de mooie kanten en we smullen. We kijken al helemaal niet achterom. Patje mag shinen als de eindbaas op de velden van Paris Saint-Germain. Hij krijgt daarmee een podium. Een medium waarvan hijzelf de inhoud kan bepalen. Dat was ooit dé reden waarom Kluivert senior een boek schreef. Om zijn mening te kunnen uiten. Omdat hij zich soms niet begrepen voelde door die media. Hij wilde de mens Kluivert een gezicht geven, wat dat betreft zou die soap daar haarfijn op aansluiten.

Justin en Patje Kluivert

Familievriend Peter R. de Vries mag zo nu en dan voorbij komen. Je weet wel, die misdaadjournalist die het al een keer voor de Kluiverts op nam in zijn programma dat internetpesters aanpakt. Op het Instagram-account van de jonge Shane Kluivert postte een jeugdige niksnut opmerkingen die ‘buitengewoon schokkend en racistisch’ waren, oordeelde Peter. Omdat het grappig was, vond de boosdoener. Peter zocht dat uiteraard tot op de bodem uit en las de dader op een soort Willibrord Frequin-achtige wijze de les: “waarom doe je dat nou?”. De onnozele hals van een dader was zich van geen kwaad bewust, zoals zo veel jongeren op internet. Wat hij deed was walgelijk, daar bestaat geen twijfel over. Peter zaagde hem ondanks zijn jeugdige en onnozele onschuld door. Nagelde hem aan de schandpaal. Patje bleef in die aflevering buiten beeld. Was dat een bewuste keuze (hij die zonder zonde is….)? In de reallifesoap zie ik Peter in elk geval door de huiskamer van moeder Rosanna dartelen met zijn eigen mantra: “Dat hebben we toch mooi opgelost toen Rosanna, of niet?”

De onnozele hals van een dader was zich van geen kwaad bewust, zoals zo veel jongeren op internet.

De jonge Shane zien we met kookschort geregeld door beeld lopen, terwijl hij filmpjes maakt voor zijn eigen YouTube-kanaal. Hij is vlogger. Culinair vlogger. Hij leert de wereld koken. Kijk dat is andere koek, Justin. Hoewel Shane ons toch ook al heeft laten zien dat hij balletjes hoog kan houden op de velden van PSG. En op zijn enorm populaire Instragram-account (50.000+ volgers) hebben we hem op de foto gezien met Ronaldo, Beckham en vele anderen. Een guitig leuk mannetje. Een charmant, aandoenlijk poepie. En tegelijkertijd het allercoolste BN’er-kind op Instagram, zo oordeelden kwaliteitsmedia als Shownieuws en Esquire. Shane pakt dat wat slimmer aan, als je het mij vraagt. Hij houdt de opties open. Koken, poseren en daarnaast onwijs creatief zijn. Nee, Shane hoeft niet in de schaduw te staan van broer Justin. En in die van Patje?Dat weet ik nog niet. Man, wat een heerlijke familie. Ik zie kijkcijfers. Ik zie een succesformule.

Justin zocht zelf de competitie met zijn vader. Hij wilde hem overtreffen, stapte in de voetsporen die zijn vader achtergelaten had. Zou hij spijt hebben? Tot nu toe ervaart hij bij ieder te volgen footprint dat de afdruk van zijn vader als sportman groter is dan die van hem. Hij had voor ieder beroep kunnen kiezen. Zelfs dat van typemachinemonteur. Maar hij deed dat niet. Hij is beland in een soap die ik heel goed aanvoel. Ik herken die druk. Ik vind hem moedig, dat zeg ik zonder enige vorm van cynisme.

Mijn vader ook, dat weet ik zeker. Ik ben immers de zoon van…


Altijd als eerste op de hoogte van nieuwe verhalen?
Volg ons dan op Twitter of like onze Facebookpagina.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s