De nieuwe Sulejmani

Mag ik jullie 8,5 jaar mee terug in de tijd nemen? Het was begin juli 2008, een licht bewolkte dag zonder neerslag. Zomers warm werd het nog niet maar de temperatuur was aangenaam en de kleine plukjes wolken waren geen partij voor de zon. En die zon, daar was ik van overtuigd, zou in het seizoen dat eraan stond te komen volop schijnen boven Amsterdam. Ajax was er namelijk in geslaagd Miralem Sulejmani vast te leggen.

Hij kostte een paar centen, deze vrolijke vriend uit Servië, maar die zou hij fluitend voor ons terugverdienen. Met Sulejmani kochten we het kampioenschap, daar twijfelde ik niet aan.

Ga maar na. Door de komst van Mickey Sulejmani beschikten we over een voorhoede met naast de miljoenenaankoop ook Luis Suarez en Klaas-Jan Huntelaar. Het zou eigenlijk niet uitmaken welke acht spelers we verder aan de aftrap zouden laten verschijnen. Dat hadden, dacht ik toen, zelfs types als Sammy Kuffour en Jürgen Colin kunnen zijn. Maar laat die twee twijfelachtige voetnoten in onze clubhistorie nou net diezelfde zomer de deur gewezen zijn, met het verzoek al hun persoonlijke spullen mee te nemen. Marco van Basten was de nieuwe trainer en de toekomst zag er zonnig uit in de Arena.

Bij bijna elk kampioensfeest dat waar dan ook in Nederland wordt gevierd, staat Ajax centraal.

We waren ook wel toe aan wat zon, dat moet gezegd. Ons laatste kampioenschap dateerde van 2004 en sindsdien was PSV vier keer op rij kampioen geworden. Nog een Eindhovens feestje zou ik als Ajacied in het zuiden des lands moeilijk trekken. Bij bijna elk kampioensfeest dat waar dan ook in Nederland wordt gevierd, staat Ajax centraal. Zelden was dat echter zo extreem als in die periode bij PSV. Onder het gedreun van slechte après-ski muziek op standje gehoorschade kwam de jeugd uit Nuenen, Lieshout en Geldrop jaarlijks bij elkaar om te vieren dat Ajax geen kampioen was geworden. Ze werden stomdronken van een ondefinieerbaar drankje met de naam Bavaria.

Dus ja, ik was blij met Sulejmani. En misschien ben ik dat nog wel. Natuurlijk, het is allemaal niet zo gelopen als we hadden gehoopt. Zijn prijskaartje heeft hij niet kunnen waarmaken. Mickey liep bovendien vijf jaar later gratis de deur uit, waardoor het angstzweet nog steeds uitbreekt als zijn naam valt in een directievergadering. Je kunt het ook in perspectief plaatsen. Een zomer eerder ontving Ajax voor de transfer van Ryan Babel naar Liverpool een miljoen meer dan het uitgaf aan Sulejmani. Milik leverde afgelopen zomer zelfs het dubbele op.

En laten we de sportieve prestaties eens objectief bekijken. In de vijf jaar dat Miralem Sulejmani onder contract stond bij Ajax zijn we drie keer kampioen geworden (Feyenoord en PSV beide nul keer). Hij scoorde 38 keer in 158 wedstrijden, een gemiddelde van net geen één op vier. Niet slecht voor een buitenspeler. Sulejmani leverde met respectievelijk acht en elf goals een belangrijke bijdrage aan de eerste twee kampioenschappen onder Frank de Boer. Hij gaf de beslissende assist in het duel tegen Dynamo Kiev waarin Ajax zich plaatste voor de Champions League. Hij was basisspeler op 15 mei 2011, de dag van de derde ster, en hield ons twee weken eerder in Heerenveen in de titelrace. Misschien zou de conclusie toch moeten luiden dat hij zijn geld heeft opgebracht.

David Neres zal geen vijf jaar voor Ajax spelen. En ook in heel veel andere opzichten is hij niet de nieuwe Miralem Sulejmani. Toch denken we deze week terug aan de Serviër. Vanwege het geld. Het komt niet vaak voor dat Ajax meer dan tien miljoen betaalt voor een speler.

De verwachtingen zijn hoog, de vergelijkingen lachwekkend. Neres is net zo min de nieuwe Neymar als de nieuwe Sulejmani. Dat maakt de hunkering van supporters niet minder terecht. We hebben een Braziliaans talent binnengehengeld, een jong goudhaantje met heel veel potentie. We mogen ons op hem verheugen. Het risico bestaat dat het gaat tegenvallen, maar dat risico is beperkt. We hebben het de laatste jaren veel te vaak moeten doen met buitenspelers als Ebecilio, Sana en Boerrigter. De spoeling was zo dun en de kwaliteit zo matig dat de hier alom bewierookte Lasse Schöne lang als beste optie op de vleugel werd gezien. Een speler zonder snelheid of passeerbeweging. Zo bezien kan het alleen maar meevallen.

Misschien zijn we de laatste twintig jaar door de vulgaire ontwikkeling van het poenerige moderne voetbal te veel gewend geraakt aan grote selecties.

De spoeling is overigens nog steeds dun. Een paar weken geleden schreef ik dat de selectie in de zomer uit balans was en dat is die eigenlijk nog steeds. Het middenveldersprobleem is door de transfers van Bazoer en Gudelj opgelost. We zijn daarentegen niet ruimer in de buitenspelers komen te zitten. Neres kwam weliswaar, maar daar stond het vertrek van El Ghazi tegenover. Het is aan de stormachtige entree van Justin Kluivert te danken dat Marc Overmars ermee wegkomt. Zonder Kluivert en met Traoré nog in Afrika en Neres in Zuid-Amerika hebben we welgeteld één fitte buitenspeler. Het blijft de komende weken dus nog even behelpen.

Of ben ik te streng? Misschien is het niet erg. Zijn we de laatste twintig jaar door de vulgaire ontwikkeling van het poenerige moderne voetbal te veel gewend geraakt aan grote selecties. Hoewel Ajax gelukkig geen Chelsea of Manchester City is – clubs die hele elftallen aan contractspelers verhuren in de hoop er ooit rijker van te worden – vinden we het wel normaal dat iedere positie twee, als het even kan zelfs drie keer bezet is. Het gevolg is dat je veel spelers hebt, maar als je niet uitkijkt ook veel middelmaat.

Mag ik jullie 22 jaar mee terug in de tijd nemen? Het gouden team van Louis van Gaal, hoe was dat opgebouwd? Elf vaste basisspelers met daarbij ook al flink wat jonkies, Fred Grim, Sonny Silooy, John van den Brom en Peter van Vossen als ervaren krachten op de bank en verder alleen maar jeugd. Een compacte, kwalitatief sterke selectie met talent eromheen, dat werkt prettig en zorgt voor hiërarchie en duidelijkheid. Ik zie het op dit moment in mijn eigen achtertuin, bij VVV. Dat is niet een van de rijkste clubs van de Jupiler League en toch staat Maurice Steijn fier bovenaan met een selectie die bestaat uit zo’n zestien volwaardige eerste elftal-spelers. Meer niet, daar is het geld niet voor. Zolang een grote blessuregolf je bespaard blijft, werkt het perfect.

Wat ik eigenlijk zeggen wil? Dat ik de toekomst zonnig inzie. Net als in 2008. We zijn het er geloof ik wel over eens dat er dit seizoen genoeg te genieten valt. Met Neres en Kluivert hebben we er twee cadeautjes bijgekregen. Laten we daarvan genieten. En jullie weten, het is niet altijd het duurste cadeautje waar je het meeste plezier aan gaat beleven.


Altijd als eerste op de hoogte van nieuwe verhalen?
Volg ons dan op Twitter of like onze Facebookpagina.

Een gedachte over “De nieuwe Sulejmani

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s