Danish Dynamite

Roy, Thijs,

Als iets aan schrijven me tegenstaat, is het wel het vereeuwigen van je eigen gedachten en woorden. Nadat ze eenmaal op papier staan is er geen weg meer terug. Misschien dat ik daarom niet graag en vaak genoeg schrijf, de confrontatie met de eigen mening is uiteindelijk te groot.

Soit. Ik zit weer eens in een vliegtuig. Op momenten zoals deze, rustpunten, komen ideeën boven die gedurende andere momenten niet de rust vinden om zich te ontwikkelen tot een stuk tekst. De ode aan Raffie kwam tot stand om 1 uur ’s nachts, Milik kreeg zijn brief in het echt om 4 uur. AM welteverstaan. En Lost In Translation, well… Die spreekt voor zich. Dit stuk tekst vormt zich ergens boven de Alpen tijdens een zaadloze interlandperiode.

Ook moet ik wennen aan het feit dat deze brieven helemaal niet enkel tot jullie gericht zijn. Op een goede dag leest er een mooi gevuld vak uit de Arena mee. Daar houd ik rekening mee, zelfs voordat ik schrijf en dat is geen goed gegeven. Hoe doen jullie dat? Aangezien al die ogen niet op deze persoonlijke sores aan het wachten zijn en over Ajax willen lezen, zal ik maar eens tot mijn punt komen. Ik wil een lans breken voor Lasse Schöne.

Ik weet niet meer precies wanneer hij bij Ajax arriveerde. Gezien zijn contract tot komende zomer loopt, zal dat in de zomer van 2013 zijn geweest. Er waren op dat moment veel Denen in Amsterdam aanwezig. We hadden nog een seizoenskaart en stonden op een gegeven moment wekelijks op een van die vele Denen te schelden. Was het niet op het verdedigende onvermogen van Boilesen, was het wel het flegmatieke van Eriksen, het blinde rennen van Fischer of de onverzettelijke degelijkheid van Poulsen. Als ik er nu zo aan terug denk, is Schöne nooit getroffen door een scheldkanonnade vanuit 410. Niet van jou Roy, niet van jou Thijs en niet van mezelf – en ik scheld nogal wat tijdens een wedstrijd.

Toen Schöne kwam, leek er een bepaalde gelatenheid te heersen onder de supporters, het waren de wittebroodsweken van Overmars en er waren nog niet veel miskopen gedaan. Transfervrij, kan geen kwaad toch? Geen kritische noot, nergens. Die gelatenheid, of rust zo je wil, lijkt symbool te staan voor Schöne’s carrière binnen Ajax. Een stille maar stabiele kracht die uitblinkt zonder uit te blinken. En dat is uniek voor onze club. Diezelfde sfeer proefde en proef ik nog steeds bij ons. Nooit is er een kritische noot over Lasse gekraakt. En dat is best een unicum te noemen, niet?

Frank De Boer liet Schöne overal spelen. Middenveld, aanvallend, verdedigend, yo. Rechtsbuiten, spits: check. Rechtsback ook nog een keertje toch? Lasse stond overal, klaagde nooit en vulde het naar behoren in – tot zover dat mogelijk was. Misschien was dat wel de reden dat hij nooit slachtoffer is geweest van ons gezeur. Schöne heeft een goede maar niet uitzonderlijke techniek, mooie trap en pass, doet wat hij moet doen, kent zijn plek in het elftal, is zelden geblesseerd, roept geen vreemde dingen in de pers en staat er altijd wanneer dat nodig is. Het is geen onverzettelijke rambo en al oogt hij zelfs soms een tikkeltje lui, je kunt op hem rekenen.

Recentelijk bedacht Peter Bosz dat het een goed idee is om Schöne op zes te posteren. Sindsdien loopt het elftal beter dan daarvoor. Dat is een feit, niet onderuit te komen. Wederom hoor ik totaal geen kritiek op Lasse, enkel lof. Terwijl hij niet de verdedigende kwaliteiten a la Riedewald of het loopvermogen van Bazoer heeft. Riedewald wordt in alle favoriete opstellingen online zelfs al naar linksback gedirigeerd, hij was toch de nieuwste Rijkaard in het rijtje? Roep om routine in het team? Verstomd. Dat zegt veel jongens.

Dan, persoonlijk tot jou Lasse. Het duurde een aantal jaren maar je hebt me onbewust en totaal overtuigd. Momenteel wil ik niets liever dan jou nog een paar jaar in ons mooie shirt zien voetballen. Je contract loopt nog een half jaartje, maar daar kunnen best nog drie jaar bij toch? Die paar biertjes af en toe blijven prima mogelijk, je kunt met je gezin lekker in Heemstede blijven wonen en ondertussen speel je regelmatig in het eerste van Ajax. Over anderhalf jaar zal die regelmatige basisplek wel naar een ander gaan en kun je zo nu en dan eervol invallen en mentor voor de groep zijn. En als je dan op je 34e stopt met voetballen, kun je met opgeheven hoofd de Arena uitlopen. Niks mis mee wat mij betreft. Clubheld tot en met.

Ik ga een shirt laten drukken jongens. Een nieuw Ajax-shirt. Niet omdat we kampioen zijn geworden. Niet omdat ik een dierbare herinnering heb. Achterop dat shirt staat het nummer 6. En de naam van mijn nieuwbakken held, waarvan ik al die tijd niet wist dat hij stiekem mijn favoriete speler bij Ajax was. Lasse Schöne, het enige echte Danish Dynamite in Amsterdam.


Altijd als eerste op de hoogte van nieuwe verhalen?
Volg ons dan op Twitter of like onze Facebookpagina.
.

2 gedachtes over “Danish Dynamite

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s