De oerbrul van Klaassen

Leven jullie nog mannen?

Het mag een godswonder heten, dat mijn hart het nog doet. Het is miraculeus dat vier letters vrijdag uit een koker glijden bij de loting van UEFA. Die vier letters zijn niet samengesteld uit een P, een A, een O of een K. Wel door de A, de J…enfin, jullie snappen ‘m.

Het was me wat woensdag. In Telegraafstijl zou ik kunnen spreken over een Griekse tragedie. Nagelbijten was het. Billenknijpen. Mijn kadetjes zijn in elk geval welgevormd na een billencrunch van de volle negentig minuten. We zijn door! Ajax doet nog mee in de prelude van het miljoenenbal. Al heeft het wat energie gekost. Ik heb het niet over de mannen in het veld. Ik heb het over de topprestatie die ik geleverd heb.

Iets voor half negen ging ik wat laat op zoek naar het kanaal, Ziggo dus. Geen vuiltje aan de lucht. Als Ajacied sponsor ik maandelijks onze hoofdsponsor. Maar dan ontdekt de tablet dat ik in het buitenland zit. Ik handel en schakel snel. Pak mijn mobiele telefoon en zoek NPO1 voor het radioverslag. Het duurt even voordat ik een lijn met vertraging krijg. De voetbalapp zegt dat de wedstrijd begonnen is terwijl de presentatoren nog lekker keuvelen en me voorbereiden op het half negen nieuws. Ik grom eens diep.

De worsteling met Ziggo en Horizon vervolgt op de tablet. Verkeerd wachtwoord. Diepe gedachten. Een tweede grom. Het derde wachtwoord werkt, waarna Ziggo, onze hoofdsponsor, het me verbiedt om naar ons cluppie te kijken. Want ik ben niet in Nederland. Joh! De derde grom en de eerste vloek zijn het resultaat. Ik zoek kokend naar Tunnelbear om onze sponsor dan maar om te tuin te leiden. VPN-wijzigen, een gat graven naar Nederland en LibertyGlobal (welke vrijheid?) tuint er vrolijk in. Ik mag kijken.

De derde grom en de eerste vloek zijn het resultaat.

Voordat het radartje uitgedraaid is op mijn beeldscherm, treurt mijn voetbalapp op de telefoon voor de eerste keer. Aaaah, zegt-ie. Het is het geluid dat op Pavlov-achtige manier meteen voor een tweede vloek zorgt. Omdat die Aaah gekoppeld is aan een tegengoal. Meedenker als onze hoofdsponsor is, kom ik met zoveel vertraging de wedstrijd binnen dat ik Westermann semi-live de lekkere misser zie maken. Ik weet niet of de volgende vloek als drie moet tellen, omdat het om hetzelfde moment gaat als vloek twee, maar hij komt er wel uit. Tyfus!

We moeten scoren. Dat was vooraf al de afspraak. Nee, het is een vereiste om verder te kunnen. Dan is het maar goed dat de tegengoal snel valt. Dus eigenlijk is er niets aan de hand, lieg ik. Zo werkt dat. Liegen als troost. Pinokkiogedrag voor de hoop.

Wat we daarna voorgeschoteld krijgen is werkelijk niet om aan te zien. Het is traag, het is loom, het is zonder enige intentie. Dan heb ik het niet over de belabberde beelden die Ziggo voorschotelt.

Niemand maakt een actie. Het is alsof Frank op de bank zit. Schuiven zonder een millimeter te winnen, met dat verschil dat er een zee van ruimte ligt achter onze driemansverdediging. Mijn hart verknettert duizend keer. Geen speler haalt zijn eigen niveau. Een tot wonderkind benoemd niet-lachend-mannetje uit Denemarken is onbereikbaar. Onzichtbaar, hoewel dat ook aan de kwaliteit van onze hoofdsponsor kan liggen.

Liegen als troost. Pinokkiogedrag voor de hoop.

Onze aanval en het middenveld plamuurt zo wat ieder kiertje zélf dicht. Ik zucht. Ik zucht dieper. Ik gooi er een eerste wegwerpgebaar in. Er is geen drug die mijn billen uit elkaar krijgt en toch voel ik me verkracht. Omdat ik geen vooruitgang zie. Tering!

Ik hoop dat Bosz met me mee geteld heeft tot vijf, Thijs. Maar waar was het vroege pressen? Je hebt het ons keurig uitgelegd, de vijf-seconden-strategie van Pep. Ik heb geteld. Een, twee….tot vijf miljoen. Maar zelden zag ik iemand vroeg storen.

 

download

Weer die ellende. Weer die gedachte dat we een kutselectie hebben. Waar is Milik? En waarom geloven we godverdomme iedere loze belofte over het trouw blijven aan onze club? Je hebt hem keurig bediend in een meesterlijke brief, Dion. Maar ik was furieus. Niet dat ik het hem niet gun. Niet dat het geen mooi bedrag is. Maar waarom overkomt het ons altijd? Remember Sneijder? Die zou ook niet gaan. Een belofte druppelde van de lippen…en weg was-ie.

Waarom kunnen we niet gewoon één keer een jaar voortbouwen? Sterker worden in plaats van inboeten. Het wordt weer zo’n seizoen. Nieuwe aankopen die straks bij Jong Ajax op de bank zitten of de sfeer in de Arena verrijken, maar die we transfervrij niet eens kwijtraken.

Ik kijk naar het blokkerige beeld van onze hoofdsponsor dat steeds meer op een Atari-game uit de jaren tachtig begint te lijken. De verbinding stokt. Het scherm valt keer op keer uit. De billen bijeen, de eerste drie nagels uitgespuugd en de Ajaxblues al diep in mijn lichaam.

Een jaar eerder (op één dag na) zat ik in dezelfde stoel onder dezelfde omstandigheden in hetzelfde Spaanse gehucht. Rapid Wien was toen de tegenstander. Jullie kennen dat verhaal. De hoon kwam over ons heen. PSV kreeg nog een extra miljoenenimpuls omdat wij er niet bij waren. Het zuur zit dan tot in de kleine teen. Een paardendeken ligt over je gemoed. Alles wordt duister. Dat gevoel zit nu weer in me, terwijl ik met onze hoofdsponsor eindeloos vecht om bewegend beeld te krijgen. Vloeken kan al niet meer. Daar ben ik te boos voor.

Nieuwe aankopen die straks bij Jong Ajax op de bank zitten of de sfeer in de Arena verrijken

Gelukkig is er één blonde man. Een Griekse God is hij genoemd. Tja, zo eenvoudig is beeldspraak als je bij Ajax én op Griekse bodem speelt. Hij scoort twee keer. Niet dat ik de tweede goal gezien heb. Want op het moment dat ik begin te hopen dat PAOK ons afmaakt omdat ik een verlenging fysiek echt niet meer trek, wint onze hoofdsponsor de strijd. De tablet weigert nog langer beeld door te zenden. Alleen een irritant radartje dat niet eens meer draait. Bijna dankbaar buig ik mijn hoofd. Om na 1,2,3,4,5 seconden weer paniekerig de mobiele telefoon te pakken voor de NPO. Ik kan het toch niet missen. Het kraakt bijna, de lijn. Ik hoor de naam van Klaassen. Ik hoor verslaggever Andy impliciet zeggen dat we in het kokertje gaan. Het werkt als GHB: mijn billen ontspannen. Een vuist in de lucht. Ik heb nooit getwijfeld! Dat is de eerste app die de deur uitgaat.

 

Dat alles in een temperatuur die niet lager is dan die in Griekenland. Mensen vergeten wel eens hoeveel kracht onze passie kost, beste mannen. Hoeveel bloed, zweet en tranen we telkens weer verkwisten. Het is niet voor niets ons lijflied.

Een dag na de spanning, met een heldere blik, kan ik niet anders dan concluderen dat het niet groots was. Toch zitten we in een kokertje. Daar zit het verschil. Er zijn journalisten die zelfs met droge ogen durven te zeggen dat het verdiend was, maar die conclusie durf ik dankzij onze hoofdsponsor nauwelijks te trekken.

Er zijn twee dingen die ik hoopvol omarm na deze marteling. De ontlading bij de Griekse god Klaassen zegt heel veel. Via de kleine teen, reisde een oerbrul langs het maagdarmkanaal en zijn kloppende hart, naar zijn stembanden. Die brul echoot nu nog na. In die kreet huizen alle emoties van de laatste weken. Ik beschouw het als een uiting van de drang om te winnen. Vechtlust. Daarnaast zag ik een mooie quote in een Griekse krant. Die citeerde een oude voetbalwet die ik zelf nog niet ontdekt heb. Of ervaren: ‘Als je zelf niet scoort, dan doet Ajax het wel.’ Tel die bij elkaar op en je hebt alweer zin in de volgende play-off. Twee dingen om ons aan vast te houden. Ik ben er klaar voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.