#frikandelgate

Heren,

Zoals jullie weten ben ik bovengemiddeld bezig met voeding. Door verschillende omstandigheden als een allergie, gezondheid en omdat ik het simpelweg interessant vind, eet ik sinds een paar jaar vrij specifiek. Deze fascinatie (of noem het dwangneurose) vond zijn oorsprong een aantal jaren geleden toen mijn toenmalige vriendin met het South Beach Dieet aan kwam zetten. Gelukkig was dit van korte duur en was de Voedselzandloper daarna een meer duurzame optie. Niet veel later werd er een caseïne-allergie geconstateerd et voilà,  sindsdien is mijn leven een stuk gecompliceerder én aangenamer.

Een paar weken geleden zat Maxim Hartman op de bank bij Studio Sport. Rafael van der Vaart was er ook, zittend op zijn troon. Terloops (al kun je dat woord moeilijk gebruiken in een situatie waar Hartman bij betrokken is) komt het gesprek op voeding. Raffie geeft toe wel eens een frikandel uit de muur te trekken. Vindt-ie lekker, als afwisseling op al dat gezonde eten. Koren op de molen voor de gewezen Rembo die Hartman is. Hij is het er niet mee eens. Een topsporter hoort dat niet te doen. Ik vind Maxim Hartman altijd een beetje een uitslover in zijn voetbalinterviews maar ben het dit keer met hem eens. Een frikandel is vergif.

Een keer per week een patatje of frikandel moet kunnen, oreert Co.

Raffie denkt daar anders over. Met een paar dooddoeners probeert hij Hartman terzijde te schuiven en presentator en niemendalletje Henry Schut (bij ons thuis heet hij Pluk Baardhaar) vraagt de andere studiogasten wat zij ervan vinden. Geheel tegen de verwachting in is Co Adriaanse  het met Van der Vaart eens. Een keer per week een patatje of frikandel moet kunnen, oreert Co. Pluk Baardhaar betrekt er twee dames bij (handbalsters, hockeysters of voetbalsters?). Wederom is de consensus: eens per week een vette hap is geen probleem. Hartman vliegt er nu op zijn Rembo’s in en zegt dat de dames ziek in hun hoofd zijn en in therapie moeten. Ik gniffel. Van der Vaart ziet zijn kans schoon en gooit de discussie op slot door te vragen om een ander onderwerp (‘Het is hier toch een voetbalprogramma, laat hem lekker lullen over eten’), waarop Pluk de discussie afsluit met de ontzettende dooddoener dat het kookprogramma een andere keer zal plaatsvinden. Ik kook inmiddels ook, van woede en onbegrip. Wat een ontzettend interessant en boeiend gesprek had kunnen worden, is nu in de kiem gesmoord met meer domme dan nuttige bijdragen. Topsport en fastfood. Dat is als dag en nacht, Messi en Ronaldo, Ajax en Feyenoord. Gaat niet samen, zal ook nooit samen gaan.

Het bewuste fragment, te zien vanaf 0:57

Er zijn veel dingen waar ik me inmiddels over opwind, mannen. Over de vreselijke middenweg die zo’n presentator kiest tijdens een gesprek om uiteindelijk kant te kiezen voor de sporters – terwijl de stand toch al 1-4 in het nadeel van Hartman is. En over de onwetendheid die er lijkt te bestaan over zo’n essentieel iets als voeding bij topsporters. Adriaanse die veilig de kant kiest van Rafael van der Vaart. Juist Co, die in zijn betere schoolmeestersdagen Raffie een maand op water, sla en biologisch speltbrood had gezet wanneer hij erachter was gekomen dat de speler op woensdagmiddag na de training een delletje had gepakt. Maar waar ik me eigenlijk nog het meest aan stoor, is dat een speler als Van der Vaart kennelijk nog steeds een optie is voor ons aller Ajax.

Kijk ‘m daar zitten, de zelfingenomen topspeler – duidelijk een paar kilootjes te zwaar – met z’n oordelende handje. Uitdelend (‘Milik is geen absolute topspits’), maar niet kunnen incasseren. Geen wonder dat hij niet meer mee kwam in de kelder van de Bundesliga. Daar wordt namelijk topsport bedreven. De vetmeters maakten overuren wanneer Raffie op wekelijks appèl kwam bij de conditietrainer, zu viel Currywurst. Hij had zijn carrière vervolgens kunnen redden door terug naar huis te komen. Ware het niet dat dit huis in Zuid-Spanje stond. Want ja, Ajax… Dat was misschien iets voor over een paar jaar, niet voor nu. The rest is history, patatas bravas, olé, olé.

Inmiddels heeft de realiteit Raffie ingehaald en zit hij een zomer lang commentaar te geven bij Studio Sport (ja ik weet het, dat programma heeft een andere naam) en schreef AS in Spanje dat het bovenstaande voorval een overgang naar Ajax heeft tegengehouden. Ik word blij van dergelijk nieuws. Ik bedoel: als je de absolute top kunt halen dan doe je dat toch? Raffie niet, die neemt een kroketje op z’n tijd. Lekker, toch? Hoe helden van hun voetstuk kunnen vallen. Ik voel me treurig mannen.

PS: volgende keer een dubbele portie bitterballen bij het bier?

3 gedachtes over “#frikandelgate

  1. Ik eet al tientallen jaren frikandellen als ontbijt, lunch en avondeten. Omdat ik voor een snackbar in Venlo werk krijg ik ze tegen inkoopprijs. Ik heb vannacht gedroomd over een verrassende roetplek, maar dat terzijde. Mijn professionele kwaliteiten als frietbakker hebben hier nooit onder geleden. Ook mijn kwaliteiten als bestellingomroeper, nettoyeur d’établissemnet en stock replenisher zijn nog steeds van het allerhoogste niveau. Het is dan ook pertinente onzin om een professional persoonlijk te degraderen vanwege zijn voorliefde voor frikandellen.

    Ik ben het dan ook volledig oneens met de opmerking dat AJAX niet gebaat is bij een terugkeer van vd Vaart. Zo’n frikandellenboy met zo’n open persoonlijke houding heb je binnen elk team nodig. Alleen al voor de jonge talenten, zodat zij echt een persoonlijkheid naast zich hebben om naar op te kijken. Zodat ook zij zich kunnen beseffen dat frikandellen bij topsport horen. Zoals een cowboy bij een pantoffeldiertje en een gum bij een insulinespuit.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s